Respuestas para Gel Martínez

¡Vaia, boda no pobo! ¿Logo quen se casa, que ainda non me chegou esa nova?

Se casa la hija del Ambrosio. La mayor, no recuerdo ahora su nombre, la otra se llama Ana, pero esta no lo recuerdo. Trabaja en el ayuntamiento de la Mezquita.

Hoxe é o día de San Pedro. Outrora era o día grande de O Pereiro, o día da festa. Cando miro para atrás, sempre recordo este día soleado e caloroso. A misa das doce cantada, todos enfeitados cas mellores roupas, o calor dentro da igrexa. Casi ainda cheiro o recendo penetrante do incenso.
Despois a comida en familia… ¡que gozada!
Ben seguro que a maioría de nós fizo este día a primeira comunión e recorda a ilusión que acompañaba tan sinalado acontecemento. Para min poñer un vestido largo branco ... (ver texto completo)

Gel, pois dice miña nai que oxe tiveron a Misa con procesión e todo, calle pra riba e calle pra baixo. Ante a miña insinuación de que nin habría quen cargara co San Pedro, dice que sí, que inda xe xuntaron cuatro homiños pra levalo... ¡Qué lástima! Ca festaza que se facía no Pereiro. Cómo me gustaban as cuatro piezas que tocaban os músicos na plaza ó acabar a Misa, pra que bailáramos un anaco antes de ir a comer... Augas pasadas non moven moiños pero qué recordiños... Felicidades, veciños.

¡Vaia, boda no pobo! ¿Logo quen se casa, que ainda non me chegou esa nova?

gel casase a filla do anbrosio hoxe dia de san pedro fai 47 anos q a miña may se puzo de parto pra traer o mundo oa meniña q lle chaman teresa no na deixei ir a festa.

pues gel este año segun nos dijeron el domingo habian llamado a gente para sacar el santo. y la verdad yo lo hubiese retrasado hasta el sabado q hay boda y hubiese sido muy bonito tanto para los novios como para san pedro.... + flores+ gente... pero bueno nosotros esperaremos al loreto si Dios quiere

Jaja, pois é verdade, na foto veinse dous animais, si vos fixades o que aparece nas sombras, parece asustadiño... Qué envexa, Mikel, esa auga xélida e moi boa para fortalecer ós músculos e aclarar ás ideas.

Gel, fijate si le aclaró las ideas, que lleva tres días sin decir ni pío. Para mí que está metido en la cama con tres mantas y un cobertor. Un abrazo. Xose.

E pregúntome eu, ¿qué malo ten ó escribir o galego que se fala na Vilavella?
É o galego que nos coñecemos e non podo imaxinar razón ningunha pola que non estemos suficientemente orgullosos del como para non querer usalo ó expresarnos por escrito. Parece ser que en castelán pódense por faltas de ortografía e non pasa nada, e no galego hai que coñecer a normativa para escribilo. Esta é a miña visión persoal, cada cual que faga o que queira.
Tes razón no que dis da riqueza cultural que nos pode aportar ... (ver texto completo)

Me alegro, de verdad, que participes en nuestro foro, y al mismo tiempo, también nos es neesaria tu sensated.
Empiezo contestándote a tu pregunta:"NINGUNO". Yo lo hablo diariamente. En esta zona se habla diferente, pero, salvo alguna palabra suelta (que siempre se pega), hablo el gallego que hablé durante los cuarenta años anteriores; y no es que no quiera usarlo, simplemente me siento mas cómodo<escribiendo>en castellano.
El problema de los idiomas, de los extrajeros, etc., es cuando menos, complicado, ... (ver texto completo)

Pois ánimos para os dous, e que se poñan pronto ben. Apertiñas

Hola, Gel, creo que te alegrará saber que meu hirmao pequeno, ó Mingo, xa foi operado e, tras séis días no hospital, xa está en casa pra continuar alí a recuperación. Biquiños e gracias polos vosos bois desexos.

A preseira que hay ó pasar a ponte é a preseira do carballo. Alí reuníase a xuventude de todo o concello cando nos eramos rapaces. Había de todo: familias de merenda os domingos, rapaciños aprendendo a nadar, competicións de quén se tiraba da pedra máis alta, pandillas de amigos pasando ratos inolvidables, contando chistes, escoitando música mentras non se vaciaban as pilas da radio, facendo planes de transporte para a próxima festa... en fin eu teño casi os mellores recordos daqueles veráns dourados ... (ver texto completo)

efectivamente preseira do carballo pasmos muchos ratos alli al lado de tu casa el año pasado no estaba en mal estado... no estaria mal q el concello limpiara como limpia en veigadallas... esperemos q lea esto alguien que este en el pereiro y se anime a trasladar la idea mas ahora que comienza la nueva legislatura en el concello y que sea como sea la composicion tendremos un concejal do pereiro

Lembras ben Candil, o nome é Veigadallas e por alí había (ou hay inda) unha preseira moi tranquila que invitaba o baño. Eu acórdome de ir algunha vez de merenda coa miña familia cando era pequena, e menudos berros pegaba o Leo cando meu pai o metía na auga.
O Mikel vaino facendo moi ben, nótaselle que disfruta cada vez que vai o pobo, dentro de pouco falará galego coma nos. Apertiñas

teneis mas fotos de veigadallas en el faceboock, (mikel etxaniz)

hay inda unha preseira moi... moi tranquila que descubrimos el verano pasado
el auga esta ben fria pero en verano apetece
gel lo de falar galego veolo dificil ya os entiendo al menos hasta cuando lo hablais aunque algo se me pierde. y el pueblo claro que lo disfruto y espero disfrutarlo mas
A tod@s un biko ben preto mikel

Mikel/Lito, ¡Como disfrutades da paisaxe do noso contorno! Indo pola Esculqueira cara Portugal está a Ruta da Pana, que é a que seguían antaño os contrabandistas para pasar as mercancías. Seguro que a coñecedes.
Xa teño eu ganas de darme tamén unhos paseos por esos lugares... Apertas

q va gel no conocemos a ruta da pana espero q este año nos la enseñes
este es un camino q entre esculqueira y portugal en el alto sale hacia dcha y va por el otro lado del tameiron con el rio por medio y llegamos acojo... dos hasta barxa y alli se termino el camino con lo que tuvimos q vadear el rio, y q es por donde puede estar ese coche para q lo restaure ¿juan? eso lo hicimos porque llevabamos un coche 4x4 q si no imposible y asi todo con los h... de corbata
gel en mi face he colgado unas fotos ... (ver texto completo)

Candil, non sabía que teu irmán estivese mal. ¿E o Luis ou o Manolo?. Dende aiquí os meus desexos de melloría. Saúdos.

Graciñas, Gel. É o Manolo. E, por desgracia, tamén o Mingo; levan uns anos que non levantan cabeza (aunque non me vou a poñer aiquí a contar as suas intimidades, claro, basta decir que os dous están pendientes de operacións, por temas distintos). Biquiños.

Mikel, estas couas as veces veñen todas xuntas. Hay que darlle tempo, que aunque non se olvidan, fainse máis levadeiras. O feito de que te afecte a falta da túa ex-muller, solo amosa a boa persoa que eres. Ánimo.

pero tan juntas.... gracias por el final de la frase
un bico ven forte--- muxu haundi bat mikel

Douche toda a razón Pili, o importante é falalo e, aínda máis importante, seguilo falando. Mostra desto é o feito de que o galego sobrevivíu gracias a que nas aldeas se falou sempre, en cada lugar da súa maneira, e cada un debería de sentirse orgulloso do galego que lle ensinaron os seus pais, en non calificalo de un "castellano mal falado". A variedade de dialectos dentro do galego, o único que fai é enriquecelo, e anque hoxe haxa unhas directivas a seguir, o galego que se fala nas Rías Baixas e ... (ver texto completo)

pili e gel tedes toda a razon o inportante e seguir ca nosa lingua aunque sea mal escrito eu en casa cos meus fillos falo galego eles contestan en castelan, aqui en cataluña a xente falan catalan e no valle o aranes, non deixan perder a lingua, encabio en galicia sobre todo na ciudade falan castelan pa facerse mais interesantes e ua pena deixar perder a nosa lingua, un aperta.

Mira por donde casi te "visito" a semana pasada. Estivemos uns días por Madrid visitando meu irmán que vive en Colmenar. Un día de volta de El Escorial tiñamos pensado pasar por Manzanares el Real que nos o recomendaron polo bonito que parece ser ese pobo. Por circunstancias non puidemos pasar, pero a visita queda pendiente, que aparte da natureza, ese castelo parece precioso. Saúdos.

Bueno ya sabes, cuando quieras aqui estamos para lo que gustes. Si nos visitas te encontraras a un pueblo bonito y con todas las comodidades, tanto de restauranes, cafeterias al aire libre, castillos; porque hay dos un el de los Mendoza y otro a la salida del pueblo, pero ya en ruinas. Despues tienes senderismo, montañismo, alpinismo y visitar el nacimiento del Rio Manzanares que por cierto baja pletorico hacia Madrid.
Un saludo amiga.

Xosé, xa intentei animar a xente de O Pereiro a contar anécdotas e historias da nosa xente. Estou segura que todos temos vivencias personais mais as oídas ós nosos vellos que serían merecentes de ser contadas neste foro, pero a xente non se anima. Eu vou facendo o que podo de cando en vez, tamén nos foros veciños.
En canto ó galego, o mérito é usalo cada cual como saiba, si o escribimos como sabemos e podemos, con faltas ou sin elas, estamos a facerlle honor a nosa lingua, que o fin é do que se ... (ver texto completo)

Gel, douche toda a razon con respeto a nosa lingua, temos que mantela viva. De todas formas creo que a xuventude de oxe esta educada na labor. Nos meus tempos, falar galego era algo prohibido, era cousa de aldea. De todas formas habia casos especiales. Recordo que cando estudiaba o Bachiller, en un examen de Literatura no Instituto de Pontevedra, un chaval fixo todo o examen en galego, e cosechou un Sobresaliente. O examinador era Filgueira Valverde, famoso escritor e Academico da Real Academia Galega. ... (ver texto completo)

Aclaración: as bicas ás que se refiere Teresa nos son os típicos doces da provincia de Ourense, son outras bicas de masa de pan aplastada delgadiña que se metían no forno máis ben para tantear a temperatura e comprobar si estaba ben roxo antes de meter o pan. Estas bicas recién sacadas do formo, quentiñas e, como ben dice Teresa, con mel, ou con aceite e azúcar eran unha delicia. Os rapaces o día de cocer non marchabamos do forno hasta que salira a bica e nos deran a proba. Esto forma parte da historia ... (ver texto completo)

gel tu si q sabes os demais parece q non viviron esta epoca a pili e mais nova, como tu ven dices os rapazes non saliamos do forno, uha aperta.

GEL este verano tendras q enseñarnos a hacerlas...

Gracias por la aclaración Gel. Desconozco lo que eran las "bicas", ya que parece ser un producto típico de Orense. Recurrí al diccionario gallego y lo define con dos acepciones: "Pan baixo que se cocia a porta do forno ou na lareira entre as brasas, adoito de fariña milla e sen fermento" y "Torta de fariña, ovos, azucre, manteiga, etc.". Me incliné por la segunda, pensando que seria un postre. Ya veo que tiene una tercera opción, que el diccionario desconoce. Repito, gracias por la aclaración, cada ... (ver texto completo)

¡Home vai, semellantes proezas acrobáticas naide llas apuña! Anque nesta, o nome de milagreira perténcelle á Garbosa sin dúbida algunha.

Facendo memoria si lembro sendo eu pequeno, que falaban dun crego que ia polas discotecas de Verin e outros sitios, e tiña fama de mullereiro, este fora seminarista no seminario de Astorga, e aconsellarao a monxa que visitaba as aldeas coidando os maiores. Creo que onde a monxa quedou sin gasolina no 4L, foi na costa do Canizo subindo a Gudiña.
Unha forte aperta para Gel é Inda Cho Sei e paravens polas risadas que nos fan pasar o tempo mais agradable.

Esta ponte é máis acorde co tráfico de hoxe, pero non ten nin por asomo o encanto da ponte vella. É unha lástima o estado lamentable no que se encontra, que xa hay anos que está a pobre mutilada. Uns polos outros naide se molesta en arreglala. É competencia de Obras Públicas, sí, pero o Concello debería facer as debidas reclamacións. Ó largo do tempo foron moitos os vehículos que lle mediron a altura, creo que nunca houbo que lamentar víctimas, pero sustos unha chea deles. Eu lembro tamén cando o ... (ver texto completo)

gel que razon tes se as pedras falaran canto contarian bueno fixeches me rir un pouco, bueno vou a daros uha envidia sana mañan vou o noso pereiro que xa levo sin ir dende octubre ganas xa tiña vou visitar os que tanto voto de menos os meus seres queridos, bueno xa me ocordareide de todos vos irei a visitar a nosa santiña, bueno tamen visitarei os familiares sobre todo a miña tia maruja que senpre nos quixo e quere moito bueno a ver quen vexo por ali xa vos contarei un biquiño a todos.

Candil, que ben que compartas no foro esos bonitos recordos da infancia como o do vestidiño azul, en ben seguro que ainda tes máis. A min gústanme mouto que se conten aiquí as lembranzas que temos de pequenos, é como darlle máis vida ó pobo. Anque todos evocamos os momentos da nosa nenez moitas veces, compartilas neste foro faino máis entrañable. ¡Ánimo foreir@s! Apertas

Claro que teño máis, Gel, mutos mais, como pra escribir un libro. O que non teño é tempo. Pero algún máis irá saindo. A ver si se anima máis xente, porque cada un vivímolo de unha maneira e resulta enriquecedor conocer ó punto de vista de outros. Biquiños.

Mikel, con escaleiras ou sin elas, a invitación para tomarnos o cafeciño está aceptada. Ademais, si levas tanto tempo indo polo pobo, non acabo de enteder porque ainda nunca te vin, pois eu paseime por alí todolos anos no verán e en vida dos meus queridos pais, duas ou tres veces no ano. Xa falaremos. Besarkada.

gel (iba en galego pero no me atrevo) pues este año han sido unas cuantas veces. la ultima vez q pasamos habia un coche en tu casa... pero... de todas formas espero q nos veamos y ponernos caras aunque tu la mia seguro q la tienes puesta,, hace ya 27 años apareci por el pueblo con xefa... la casa va en marcha y quizas mañana pasemos por ella para ver distribuciones un abrazo mikel

Pura, é unha pena cantos recordos se van cas casas o ser derrumbadas, menos mal que tamén os levamos dentro de nos. Para min este barrio é o meu berce, onde pasei os anos da nenez e dame pena que xa non estén as casas de antes. Unha delas e e miña propia, hoxe houbera feito as cousas de outra maneira.. Apertas

gel aunque no al lado cerca tendras un sitio para el cafe.... ahhh y todos los foreros... mi intencion fue dejar la escalera de la casa da xefa pero no pudo ser... o seaq aunque sin escaleras tendreis - tendremos cafecito.. mikel

Aquí está reunido un grupo de persoas do Pereiro, seguro que todos as conoceis. Para min da primeria a última moi queridas e apreciadas. De todo o grupo, hoxe só hay duas en vida: o Paco e o meu irmán (unha cabeciña que se ve entre o Paco e o meu pai). Desexo que tódolos que xa nos diexaron estén en bo lugar mirando para nos. A foto está feita na escaleira das Marujas, duas irmás ben conocidas e lembradas por todos no pobo, a Maruja e a Antonia. A Antonia foi muto tempo a costureira. Estas escaleiras ... (ver texto completo)

Hola Gel. Esa foto faime recordar que a casa das Marujas neste intre esta a ser derrumbada. Estabase caendo e o meu primo Paco (que a comprara, xa sabes) pagoulle a un construtor para derribada y que quedase aquelo liso. Seguro que cando volvas non reconoces o sitio.

Tes que perdoar, Einstein, pero atopo esta mensaxe túa un tanto fora de contexto. Non vexo que o fin de este foro sexa expresar os sentimentos persoais frente a cada acontecimento mundial, o cual non quere decir que esos sentimentos non existan e que non expresen noutros lugares. O caso de Chile non ten comparanza no sentido que hay moitos chilenos que participan nos foros dos pobos e son veciños coñecidos pola maioría. ¡Non compares, por favor! En cuanto ó que dices de facer comentarios por quedar ... (ver texto completo)

Calma, Gel: Menos mal que sempre pensei (e, así o creo) que neste foro se pode falar de cualquer tema; incluso recordar as desgracias que tanto sufrimento lle acarrean a algunhas persoas. Pero, nada, se a ofensa foi tan grande ahora mesmo te pido perdón; non teño ningún problema por eso. ¿Ccontenta?. Quero recordarte que teño amigos en Chile, por tanto non teño absolutamente nada en contra de ese pais, todo ó contrario, solidarízome con él sobre todo polo que tuveron que sufrir a partir da barbarie ... (ver texto completo)

Juan, maio acércase e pronto nos veremos, asique voume a reservar unha voltiña nunha desas dúas xoias que tes, seguro que será máis confortable que aquela volta na famosa bicicleta sin neumáticos... polo menos para compensar. Bicos

Hola prima, tes razon, maio esta a volta da esquina e si Dios quere xuntaremonos e pasaremolo o mellor posible.
Por suposto que tes reservadas as voltas que tu queiras, con un ou cos dous, eso queda a tua eleccion, eso si, en calquera deles podras escoitar boa musica: formula v, Relampagos, los Puntos, Modulos.....
Bicos

Bonito o poema, Piño. A verdade é que a maioría das mulleres de hoxe temos sorte, traballamos, pero non estamos soas ó fronte das labors do fogar nin para educar os fillos e reconócese a nosa contribución a economía familiar. Non sempre foi así, por eso viva a democrácia e vivan os tempos modernos, que son ben diferentes ós de antes e, nostalxia ó lado, na maioría dos aspectos cambiaron para mellor. Tamén penso en tantas mulleres que ainda viven en situación de sumisión, que se lle priva da liberdade, ... (ver texto completo)

la besarkada es un abrazote fuerte... aunque no nos coozcamos, bueno yo no caiga quienes sois, salimos ahora del pereiro, hace frio y niebla,,, y no se si dios esta por aqui, no se ve a casi nadie en el pueblo, el chabolo va cogiendo forma... y de mi galego espero al menos hablarlo en no demasiado tiempo
un biko a tod@s

Ja, ja ¡qué gracioso o teu comentario! Cuesa indumentaria non creo que fora moi lexos en moto, anque mirando o montón de neve... nin con abrigo nin casco, pero conocendo como o conozo ben seguro que por intentalo non quedou.

Que non lle podiamos contar nos a toda esta xente deste "satelite".
Un abrazo a tod@s

¡Qué guapo o meu primo e qué melena! ¿Cadenas? Daquela non lle facían falta, votaba fume polos catro recantos él mais a moto. Dende aiquí unha aperta.

parece un actor de cine

Espero se sexan moitos os que non lle den aprobación a tal idea, porque segundo lin hai unhas semanas en La voz de Galicia, ó señor Baltar parece ser que non lle desgustaría....

el follon q he armado, con lo de la alcaldia de a mezquita..... al menos se mueve la pagina.... lo de falar en galego me disculpareis q no lo haga,, pero es que no lo se... pero prometo intentarlo... me imagino q el ayto a este señor le caera demasiado bajo,,, pero bueno... un abrazo a todos los foreros
mikel echaniz

Espero se sexan moitos os que non lle den aprobación a tal idea, porque segundo lin hai unhas semanas en La voz de Galicia, ó señor Baltar parece ser que non lle desgustaría....

Hai recoñecer que unha persona que é capaz de enganchar a casi todo povo a unha televisión como intereconomia, decir que alguén que roubou e estafou é unha excelente persoa, lograria ser alcalde sin esforzo. Por sorte, como ben decides, somos un concello pouco interesante economicamente falando.

Juan, ese non será o mesmo que lle dí á muller cando ela está a seguir atentamente un programa de cociña na televisión:
- ¿Por qué miras eso? O fin io cabo non aprendes a cociñar.
- ¿E ti, por qué miras películas eróticas?

Ja, ja, muy bueno, Gel. Anda, Juan, vuelve a por otra...:-)

A Vilavella non é o único pobo de concello da Mezquita que reune homes e mulleres na festa dos reies. Fai pouco estivo a TVG entevistando xente na Mezquita cando estaban organizando a festa e según o ferreiro da Esculqueira, no seu pobo tamén fain a festa dos reies en común. A ver se aprenden os da Mezquita, que as tradicións pódense manter vivas adaptandoas os tempos modernos. Saúdos.

Tiene usted razón, pero los pioneros son los de Villavieja. Antiguamente todos los pueblos lo hacian a parte y con los tiempos se hace como Dios manda todos a una como tiene que ser. Un saludo amiga.

Pura, recibide o noso mais sincero pésame polo falecimento da vosa tía. Non sabes canto o sinto, pois sempre tiveron unha boa amistade cos meus pais, e o Manolo sempre os aprecio muto tanto a ela como ó tiu Garrafón. Que descansen en paz e que estén en bo sitio alá todos xuntos. Un abrazo para toda a túa familia.

Grazas Gel, oxe xa quedo enterrada, e xa hai máis xente alí no cemiterio que na aldea. Queda o pobo valdio. Pero a vida continúa. Saudos e bon ano.

Vaia, vaia, ¡menos mal que se resolveu o dilema do Candil! eu xa sabía que esa foto faría falar as pedras. En cuanto o Luis fotógrafo (DEP) todos o recordaremos como boa persoa que era e a paciencia que tiña sobretodo cos rapaces pequenos para facer as fotos. ¡Quén non terá en casa aquelas típicas fotos anuales do día da festa! Eu teño unha colección delas co meu irmán cando éramos pequenos, unha de cada ano, e algunha mais de algún día de feira. Son recordos moi bonitos que nos axudan a non esquecernos ... (ver texto completo)

Gel, a ver se podemos vernos no verão, porque non te poño cara, non sei se cheguei a conocerte en persona. Cuando eu era pequena, recordo que iba con meus irmáns a bañarme o río do Pereiro e, as veces, oía chamar por Gel e Leo, pero non vos poño cara, tal vez sodes máis vellos ca mín ou non viviáis sempre no Pereiro. ¿Teis algún irmán que se chame Leo? ¿Podéis ser vos eses dos meus recordos de pequena? ¿Tú conócesme a mín, vícheme alguna vez, de pequena ou de maior?

Lito, ¡andas un pouco despistadiño! Mary xa nomeou o seu pai, a súa nai e o seu avó....

llevas razon gel ahora caigo quien es aunque si la veo seguro q no la conozco. han pasado muchos años q no estoy por el pueblo, espero retomar los amigos, conocidos y foreros
mary es hija de bernardo y bibi?
¿nieta de xon y ramon?
bibi tenia dos hermanos concha y joaquin?
ahora si soy lito y como ves creo q tengo q sacar muchos detalles del cajon de mi cabeza y ponerme al dia
mary pensaba q era la hija del faxo (pili martinez)

Lito, ¡andas un pouco despistadiño! Mary xa nomeou o seu pai, a súa nai e o seu avó....

gel lo q pasa q el forero soy yo mikel y anda mas q despistado

Boas festas e un venturoso ano novo cheo de saúde e felicidade vos desexo a todala xente de O Pereiro, ós que están fora e no pobo, ós participantes tanto activos como pasivos deste foro e dos foros veciños en especial de Barxa, Santigoso, A Vilavella, Lubián e Padornelo. Gel.

Gracias Gel polas felicitacións, igualmente te desexamos dende Barxa un feliz nadal e un prospero ano novo a ti e tamen os demais foreiros do pereiro e de todos os pobos das frieiras.
Se me esquencia comentarte que os niscalos na ponte da costitucion de tanta choiva estaban apodrecidos nos piñeirais da Esculqueira e tamen en Barxa pero inda aporveitei alguns, oubo muitisimos agora xa rematou a tempada.
Saudos

Espero que Lito esté mellor e que se recupere pronto.
Tendo boa voluntade e ganas de xuntarse tampouco vai a haber problema prara facer a tortilla de patacas, ademais regada cun bo Faustino I, xa me dirás.. Saúdos

salio ya y en unos dias en casa ha esperar la operacion q no pudieron hacersela ahora.... boas festas---- zorionak y un bico a todos los de pereiro q estan ahi o andan por el mundo

! Qué mal te anda a memoria, meu irmán! Como xa te aclarou o Juan, él non foi o meu compinche na faena, e o verdadeiro culplable, según me dixo, repuso a botella fai tempo. Pero polo Faustino que non quede, a invitación está aceptada. Biquiños

Tenéis razón los dos, mi memoria nunca ha sido muy buena. Pero bueno, lo que importa es que era la excusa perfecta para sacrificar un podre cabrito y recodar viejos tiempos.
¡Feliz Navidad a "Tropa do Preiro"!

Eu estiven algunhas veces de pequena na casa dun tío Francisco de Padornelo que tiña sobriños na Vilavella e no Pereiro. Non sei si é a mesma persoa, porque a súa casa estaba a veira da N525 antes do ensanche, e cando se fixo a carretera nova tirárona. ¡Cantas vivencias e recordos están agora encerrados debaixo do asfalto! Saúdos a todol@s padorneleiros. Tedes un foro moi ameno.

Hola Gel, no este Francisco non é o que tu dices, este é o ferreiro de Padornelo que por certo era o meu padriño.
O Francisco que tu dices vivía na carretera despois tiraronlle a casa é foise a vivir cerca do Xogo dos Bolos.
Tiña un sobriño Rafael. Rafael viviu muto tempo en Padornelo co tio Francisco e a sua tía Gertrudis. Rafael era da edade do meu hirmao, eran amigos, iba moito pola miña casa.
Un saludo e sigue visitando e participando no foro.

Si o dixo o señor alcalde será verdade, pero eu non me membro de contar un conto de lobos.. Seguirei cavilando, que se cadra acláranseme as ideas.
Saúdos Mikel e Lito.

Gel, preguntaréille o alcalde cuál foi o conto teu que leeu, tal vez fora”O día da boda” ou ”As contas claras”, esos non son de lobos, pero o millor decediu leelos porque so graciosos é están en galego, él é un gran defensor do noso idioma. A ver se o vexo estas Navidades e lle pregunto. Xa te diréi. Porque o que recordo perfectamente é que dixo que os publicara na web de Lubian a Gel do Pereiro. Biquiños.

Anónimo, felicítoche por ista foto tan lograda. ¡Qué pose a do raposiño! Cuesa típica cara de pícaro é como si estuivese esperando adrede ó fotógrafo. E unha mostra mais do preciosa que é a natureza do noso contorno e di moito da xente que a sabe apreciar. Saúdos.

Gel Martínez. Me alegro moito a observar que sigues visitando os foros da Alta Sanabria, facia tempo que non sabia de ti.
Eu, a temporadas me tomo unhas pequenas vacacións en esto de Internet, o retomar de novo o tema, me fai máis ilusión.
Non tardes en contarnos, algún relato, e contos da nosa Terra que tán ben sabes facer. Saúdos.

Gel Martines! Este es un raposo bueno.
!Óh carallo es el otro raposo que anda en Padornelo con las dos patas delante levantadas! Este non deixa pitas nin poleiros.

Si o dixo o señor alcalde será verdade, pero eu non me membro de contar un conto de lobos.. Seguirei cavilando, que se cadra acláranseme as ideas.
Saúdos Mikel e Lito.

gel no seas timida y contanos e conto de lobos.....
y un bico
mikel

O Candil, benvida o club dos que escribimos o galego de maneira autodidáctica, a min cada vez me gusta máis. Tamén estou lendo libros en galego e sempre se aprende algo de gramática. Bueno, depende de cando sea a edicción, antes ou despois da última normativa, que eso tamén enlea un pouco.
Estiven (re) lendo O Catecismo do Labrego, encántame sobretodo polos bonitos recordos que me trae da miña infancia. Cando estaba a aprender o catecismo para a primeira comunión, o meu pai, que sempre foi un pouco ... (ver texto completo)

Ok, Gel, intentereino. Non sei se alguen te contaría que o pasado mes de agosto, o día do Cortello, o alcalde de Lubián leeu en voz alta un conto de lobos "publicado na web pola GEL do Pereiro”. Foi emocionante escoitalo alá arriba, no medio do monte (no cortello), a luz do candil (bueno, do generador), entre outros contos que se leeron nesa festa colectiva. Houbérate gustado. Biquiños pra tí e saudos as boas xentes do Pereiro e de Lubián, que habelas hailas...:-)

Hola Vidu95, non me coñeces porque xa fai mutos anos que non vivo no Pereiro. A túa tia máis eu estivemos xuntas nas Carmelitas en Ourense. Ela xa era veterana alí cuando eu entrei e teño moi bos recordos dela, porque o primeiro ano no colexio casi me deshidrato de tanta bagoa que botei da morriña que levaba encima e ela me encariñaba moito. Jaja ¡qué tempos! Xa chovéu un pouco dende aquela. Sáúdos

Hola, si que se lembra de ti a miña tia Manuela, e dixome que cando quixeras que lle pasaras a facer unha visita a Santigoso, que estaria encantada de saudarte. Saúdos.

Amigo Varela, eu son ainda dunha xeneración a que non lle ensinaron o galego na escola, en Ourense nin sequera nos deixaban falalo, por eso, a moi pesar meu, estóu moi lexos de escribilo sen faltas de ortografía. Esta é unha deuda que teño comigo mesma, aprendelo, porque pra min como galega, o meu idioma é o galego aunque non sea o oficial, e fora de Galicia falo o castellano ou o que faga falta (e dentro de Galicia tamén si a ocasión o pide). Eu antes nono escribía por eso que tu dices, polo medo ... (ver texto completo)

¡Téis máis razón ca un santo, Gel! A mín pasóume o mismo, estudiéi en castellano aunque falabamos no galego do Pereiro, por eso nunca me atrevo a escribir en galego, consciente de que o escribiréi con faltas, e eso dame muta rabia pois son unha persona muy puntillosa cas faltas en castellano. Pero, mira, animácheme, así que escribiréi como falamos no Pereiro e que me perdonen os puristas do galego, pero tan galego é o de Vigo ou Lugo como somos nos, e todos conseguimos entendernos, inda que uns digan ... (ver texto completo)

Sí Manu, imaxino que debe ser moi revergado cruzar o cordal, eu son moi friorenta e polo menos voluntariamente non quixera facelo. Os conquistadores cruzárono porque quixeron, porque tamén poideron quedar nas súas casas (bueno, xa sei, eran mandados).
Por mutas cousas boas que lle levaran, ¿quen pode decir a ciencia certa que os nativos desas terras non serían hoxe mais felices sin a nosa intervención? Antes da conquista estaban a súas anchas na súa cultura.
Tu falas do milagre dos reis católicos, ... (ver texto completo)

Bueno ante nada gracias por la implicación en explicar y dilucidar la conquista creo que todos tenemos parte de razón y este dialago nos enriquece y todos ganamos.

Una vez mas gracias por tu colaboración cuantos mas opinemos mas interesante sera este foro. Un abrazo