Sinceiramente non o vexo de alcade por varias razós, política, económica, social e personalmente. Non vexo, a quen pretendía ser o presidente do Goberno de España, de alcalde do concello mais importante para nos, pero hay que recoñecer que tamén é un dos mais cativos. Non vou desarrollar ahora as outras razós, pero, o Sr. gomina non contaría co meu aprovo.
Unha aperta.
Espero se sexan moitos os que non lle den aprobación a tal idea, porque segundo lin hai unhas semanas en La voz de Galicia, ó señor Baltar parece ser que non lle desgustaría....
Chega o home a casa e encontra a sua muller facendo as maletas.
- ¿Que fas cariño?
-As maletas porque marchome, dixeronme que en Madrid pagan 400 Euros por facer o que eu fago contigo gratis
-pois eu vou contigo... por nada do mundo qerome perder ver como vas vivir con 800 Euros todo ano
Juan, ese non será o mesmo que lle dí á muller cando ela está a seguir atentamente un programa de cociña na televisión:
- ¿Por qué miras eso? O fin io cabo non aprendes a cociñar.
- ¿E ti, por qué miras películas eróticas?
Las ferias de hace unos años eran de impresión, la gente acudía de todos los pueblos de la zona, al ser la víspera de la Tuiza también se concentraba mas personal, unos por la feria, otros por la verbena el caso es que la gente se lo pasaba en grande.
Es curioso, pero un año hasta montaron una casa de citas en la caseta de una tierra nuestra que está cerca del Couto (feria) las Titis creo que eran portuguesas, el cajero, portero y personal de servicio ya era de la zona. La fila de espera llegaba ... (ver texto completo)
¿E pagáronvos o arrendo da caseta ou tivestes que apelar ó dereiro consuetudinario? Ás duas veiras das Portelas sempre houbo xente moi emprendedora, algúns chagaron a ser grandes empresarios. Tamén, todo hay que decilo, daquela as trabas burocráticas eran máis ben pequenas.
Desto sabía ben o tio Eulalio, home moi respetable, procedente dunha daquelas casas podentes, con moita labranza e moitas terras, que o fin io cabo, outrora era polo que se medía o poder.
Pero como a todo santo lle chega o ... (ver texto completo)
La fiesta de Reyes en Villavieja es para mujeres y hombres. Quizas sea la unica en el Ayuntamiento y comarca de la Mezquita que reune a hombres y mujeres. Las mujeres tienen la tarea de hacer la comida y los hombres todo el resto como organizar comprar los alimentos etc etc. Tambien los hombres hacen comida y postres, pero la mayoria son mujeres. La musica es tarea de los hombres. Despues por la noche el cachondeo es compartido por todos. Hoy en dia es el Pueblo mas organizado y con mas capacidad ... (ver texto completo)
A Vilavella non é o único pobo de concello da Mezquita que reune homes e mulleres na festa dos reies. Fai pouco estivo a TVG entevistando xente na Mezquita cando estaban organizando a festa e según o ferreiro da Esculqueira, no seu pobo tamén fain a festa dos reies en común. A ver se aprenden os da Mezquita, que as tradicións pódense manter vivas adaptandoas os tempos modernos. Saúdos.
O chegar ó enderezo que lle deu o experto na procedencia dos polos, o borracho toca o timbre, e despois dun bo rato, dada a elevada hora da noite, abre unha muller a ventana e pregúntalle:
- ¿Qué quere?
- ¿Está o teu home na casa?
-Neste momento non- respondelle a muller bastante cabreada.
O borracho tambaleándose da un paso atrás e dille:
- ¡Pois faime o favor e mira a ver si son eu...!
Hoy fallecio Toña (a garrafona) que en paz descanse.
Pura, recibide o noso mais sincero pésame polo falecimento da vosa tía. Non sabes canto o sinto, pois sempre tiveron unha boa amistade cos meus pais, e o Manolo sempre os aprecio muto tanto a ela como ó tiu Garrafón. Que descansen en paz e que estén en bo sitio alá todos xuntos. Un abrazo para toda a túa familia.
Moi boa a proposta de Piño, unha xuntanza de foreros de ambolos lados das Portelas, por suposto que me apunto. Saúdos para tod@s.
Gel, a ver se podemos vernos no verão, porque non te poño cara, non sei se cheguei a conocerte en persona. Cuando eu era pequena, recordo que iba con meus irmáns a bañarme o río do Pereiro e, as veces, oía chamar por Gel e Leo, pero non vos poño cara, tal vez sodes máis vellos ca mín ou non viviáis sempre no Pereiro. ¿Teis algún irmán que se chame Leo? ¿Podéis ser vos eses dos meus recordos de pequena? ¿Tú conócesme a mín, vícheme alguna vez, de pequena ou de maior?
Candil, menos mal que saiche do anonimato. ¡Fíxate a de cousas que tiñas no tinteiro! En canto a tuas preguntas, sendo do mesmo pobo, imaxino que nos vimos algunhas veces, aunque hoxe non sei si te recoñecería. Eu son mais vella, pero tu ben podias ser da edade do meu irmán Leo. Nos fai mutos anos que non vivimos no Pereiro, pero sempre fumos nas vacacións e os nosos pais (Leonardo mais Clementina) volveron o pobo hasta que faleceron, él no 2004 e ela recentemente no 2009. Eu conozco a todala xente do Pereiro, anque os mais novos sacos mais ben pola pinta, si os vexo o lado de algún vello. De vos recordome millor dos teus irmáns Luis e Manolo, o que non recordo e si sodes só tres ou mais. Saúdos e espero vernos. ... (ver texto completo)
Bo ano tamén para ti Piño, alégrame saudarte neste foro.
Hoxe pensei en Padornelo. Fai pouco expresei a miña admiración pola foto do raposiño, ó que alguén contestou que cando entran nos poleiros os sentimentos que despertan son doutra índole. Eu esto tamén o comprendo moi ben. Pero bueno, a min este raposiño en particular despertoume sentimenteos tenros e adopteino sentimentalmente, imprimín a foto e colgueina na parede, de maneira que cada mañá o entrar ó traballo é o primeiro que me saúda. Tamén lle caeu en gracia os meus compañeiros, os que eu con ... (ver texto completo)
Vaia, vaia, ¡menos mal que se resolveu o dilema do Candil! eu xa sabía que esa foto faría falar as pedras. En cuanto o Luis fotógrafo (DEP) todos o recordaremos como boa persoa que era e a paciencia que tiña sobretodo cos rapaces pequenos para facer as fotos. ¡Quén non terá en casa aquelas típicas fotos anuales do día da festa! Eu teño unha colección delas co meu irmán cando éramos pequenos, unha de cada ano, e algunha mais de algún día de feira. Son recordos moi bonitos que nos axudan a non esquecernos ... (ver texto completo)
mary pregunta tonta ¿quien eres? yo lito de americo nieto de xefa
Lito, ¡andas un pouco despistadiño! Mary xa nomeou o seu pai, a súa nai e o seu avó....
Una foto dedicada al hombre que pocas veces salia en ellas
cuesta foto vánselle a encender as luces o candil....
Con la crisis que hay que ahorrar en tefno aprovecho el sms para y te deseo Feliz Navidad, Año Nuevo feliz cumpleañosy santo. Si te pones malo que te mejores feliz San Valentin nos vemos en el pueblo que disfutes de los próximos puentes y por si se alarga la crisis FELIZ 2012. Cuando recivais estos mensajes en buestros ordenadores cerrar los ojos he imaginaros los momentos más felices; eso es lo que os deseo a todos para el 2012,
¡Qué ben empezas o ano, Pepita! Moi bos estos chistes, vein moi ben para refrescar un chisco a mente despois de tanto doce das festas. Aiquí te mando un que acabo de oir:
Estaba un matrimonio de mediana edade a repasar os bos propósitos pro ano novo e dille él a ela: "Maruxa, ti non te enfadas cando miro as rapazas noviñas, ¿verdade?" O que a Maruxa lle contesta: "Non, home, non. Mira, os cans tamén corren ladrando detrás dos cohes, pero iso no quere decir que sepan conducir"
Un feliz ano para ... (ver texto completo)
Boas festas e un venturoso ano novo cheo de saúde e felicidade vos desexo a todala xente de O Pereiro, ós que están fora e no pobo, ós participantes tanto activos como pasivos deste foro e dos foros veciños en especial de Barxa, Santigoso, A Vilavella, Lubián e Padornelo. Gel.
o faustino ya lo llevare yooooo... pero la tortilla de patatas quien la hace?'
Espero que Lito esté mellor e que se recupere pronto.
Tendo boa voluntade e ganas de xuntarse tampouco vai a haber problema prara facer a tortilla de patacas, ademais regada cun bo Faustino I, xa me dirás.. Saúdos
¡Quieta parada! Me acabas de recodar que Juan y tu me debéis aun una botella de Faustino I.... Cunado queráis, yo pongo el cabrito asado.
! Qué mal te anda a memoria, meu irmán! Como xa te aclarou o Juan, él non foi o meu compinche na faena, e o verdadeiro culplable, según me dixo, repuso a botella fai tempo. Pero polo Faustino que non quede, a invitación está aceptada. Biquiños
Quizá en algún poema escrito por mí anteriormente, de la sensación de que los inviernos en Lubián son catastróficos. No es así, yo estoy deseando de volver, esto de tan mal tiempo, suele pasar en días puntuales, muy pocos, es hasta lógico que esto suceda en pueblos de montaña de vez en cuando, y uno de ellos ha coincidido en el puente de la Constitución este año.
Como podéis observar, es muy confortable dar un paseo aún nevando por las calles del pueblo y cuando deja de nevar y sale el Sol disfrutas ... (ver texto completo)
¿Catastróficos? ¡Qué va! Todo o contrario. Os invernos están prara iso, nevar, chover e xear. É un pracer andar pola neve, sobretodo cando inda está nevando, eu polo menos disfruto un montón si teño a oportunidade. Pero non deixo de reconocer que o de disfrutar tamén é relativo, sólo é cando se pode e non hai obligacións que cumplir, porque despois da neve ven o xelo, e se hai que conducir iso xa é outro cantar, pero o bailado, bailado, como a neve non ven cando a pedimos, hay que disfrutala cando ... (ver texto completo)
Hola Gel, no este Francisco non é o que tu dices, este é o ferreiro de Padornelo que por certo era o meu padriño.
O Francisco que tu dices vivía na carretera despois tiraronlle a casa é foise a vivir cerca do Xogo dos Bolos.
Tiña un sobriño Rafael. Rafael viviu muto tempo en Padornelo co tio Francisco e a sua tía Gertrudis. Rafael era da edade do meu hirmao, eran amigos, iba moito pola miña casa.
Un saludo e sigue visitando e participando no foro.
Carmina, gracias pola aclaración. Eu tamén coñecín ó Rafael. Non sabía que estivera vivindo en Padornelo, porque cando eu o coñecín xa non era tan noviño, creo que xa estaba casado. Fai algúns anos que faleceu. Ó tío Francisco eu sempre lle chamei "o tío de Padornelo", anque él en realidade era tío dos méus primos, pero sempre houbo unha relación moi entrañable entre as nosas familias. Saúdos.
Eu estiven algunhas veces de pequena na casa dun tío Francisco de Padornelo que tiña sobriños na Vilavella e no Pereiro. Non sei si é a mesma persoa, porque a súa casa estaba a veira da N525 antes do ensanche, e cando se fixo a carretera nova tirárona. ¡Cantas vivencias e recordos están agora encerrados debaixo do asfalto! Saúdos a todol@s padorneleiros. Tedes un foro moi ameno.
Hainos que din que os tempos pasados foron mellores e outros pensan que hoxe se vive moi ben. Cada cal fala da feira según lle foi (e lle vai) nela.
Fai pouco decíame un veciño dun pobo do contorno que él na súa nenez mutas farturas non pasara. Daquela, contaba, os días non eran igual de largos para todos. Pros que iban ó monte cua res, as horas alargábanse ou encollíanse a razón da merenda que lle botaban no macuto; canto máis pequena era a merenda máis grande era o día, sin importar que fora ... (ver texto completo)
¡Ainda te acordas da famosa botella de Faustino I gran reserva 1982! Pero teño que aclarate unha cousa: que non te de tanta pena do can que non se quedou sin cea por nosa culpa. Ainda que nos tiraron os osos dende a terraza para acompañar o viño, nos deixámolos todos para o can, xa que a apoteose foi cando a Isabel nos trouxo aquel prato de fréxoles con ovos cocidos, pura denominación de orixe do Pereiro. Cando lle comentei que estaban ben mellor co viño, o meu irmán chamounos maltratadores, que ... (ver texto completo)
Hola, si que se lembra de ti a miña tia Manuela, e dixome que cando quixeras que lle pasaras a facer unha visita a Santigoso, que estaria encantada de saudarte. Saúdos.
Gracias pola invitación. Tereina en conta cando me atope por isas terras. Saúdos
Anónimo, felicítoche por ista foto tan lograda. ¡Qué pose a do raposiño! Cuesa típica cara de pícaro é como si estuivese esperando adrede ó fotógrafo. E unha mostra mais do preciosa que é a natureza do noso contorno e di moito da xente que a sabe apreciar. Saúdos.
hola, nos tendreis q contar ese conto de lobos para que al menos me vaya integrando en esa cultura de la cual soy un ignorante. un abrazo
mikel
Si o dixo o señor alcalde será verdade, pero eu non me membro de contar un conto de lobos.. Seguirei cavilando, que se cadra acláranseme as ideas.
Saúdos Mikel e Lito.
A todos os aficionados do foro a colleita de cogumelos, por sorte a nosa querida Galiza tan rica en tantas cousas incluido os cogumelus. Ten que vir un italiano instalarse na Trepa concello de Riós para mercar os boletus, e pagalos a 12€ KG.
mandalos a Italia e logo vir para o corte ingles en latas pequenas de 150gr. neto
a 25€ cada unha. Esto e parecido cando mandávamos o porpiaño (granito) a pulir a este mesmo pais mentras non trouxeron as maquinas, elogo no lo vendian pulido,
falando de gogumelos ... (ver texto completo)
Tes razón Barxes, os galegos andan esparexidos polo mundo, e veñen outros mais espabilados que crean postos de traballo no extranxeiro a conta da nosa preciada materia prima. Pero bueno, nos últimos anos estanse a fomentar bastante as denominacions de orixe galegas, aínda que queda moito por andar.
Que teñades unha boa recolleita de níscalos. Saudiños
O Candil, benvida o club dos que escribimos o galego de maneira autodidáctica, a min cada vez me gusta máis. Tamén estou lendo libros en galego e sempre se aprende algo de gramática. Bueno, depende de cando sea a edicción, antes ou despois da última normativa, que eso tamén enlea un pouco.
Estiven (re) lendo O Catecismo do Labrego, encántame sobretodo polos bonitos recordos que me trae da miña infancia. Cando estaba a aprender o catecismo para a primeira comunión, o meu pai, que sempre foi un pouco ... (ver texto completo)
Hola Barxes, non sabía que houbera tantas clases de cocomelos (así lle chamamos no Pereiro) comestibles na Galiza. Eu tamén sólo conozo tres clases deles e os que máis me gustan son os cogordos (lepiota). Os boletus que nacían na finca dos meus pais dába o meu irmán sempre boa conta deles. Os niscalos creo que son os que menos se dan polo Pereiro. Dádesme boa envexa (¡sana!) os que podéis disfrutar desta estacíon do ano tan bonita na terriña. Saudiños.
Hola Gel Martínez, si a que aparece na foto que ti dis é Manuela Vidueira, eu son seu sobriño. Non sei quen es pero un saudo de miña parte.
Hola Vidu95, non me coñeces porque xa fai mutos anos que non vivo no Pereiro. A túa tia máis eu estivemos xuntas nas Carmelitas en Ourense. Ela xa era veterana alí cuando eu entrei e teño moi bos recordos dela, porque o primeiro ano no colexio casi me deshidrato de tanta bagoa que botei da morriña que levaba encima e ela me encariñaba moito. Jaja ¡qué tempos! Xa chovéu un pouco dende aquela. Sáúdos
Sr. Gel Martinez: La conquista no fue un juego de niños y hubo tribus que se dejarón dominar simplemente enseñandoles la cruz pero otros se uso el sable para defenderse. Yo le invito a que vea la cordillera y solo intentar pasarla a caballo o a pie es casi imposible se te conjela todo el cuerpo y son kilometros de valles desfiladeros y rios. La conquista fue una de las mejores cosa que hizo este pais con todo los fallos y males cometidos.
Sí Manu, imaxino que debe ser moi revergado cruzar o cordal, eu son moi friorenta e polo menos voluntariamente non quixera facelo. Os conquistadores cruzárono porque quixeron, porque tamén poideron quedar nas súas casas (bueno, xa sei, eran mandados).
Por mutas cousas boas que lle levaran, ¿quen pode decir a ciencia certa que os nativos desas terras non serían hoxe mais felices sin a nosa intervención? Antes da conquista estaban a súas anchas na súa cultura.
Tu falas do milagre dos reis católicos, ... (ver texto completo)
Bueno, bueno, non creo que fora moi grande a palidez dos españois o ver tales horroes. O nome de conquistadores non lle baixou así sin mais do ceo, pois eles tampouco foron facéndolle caricias os nativos para conquistar esas terras. A historia, comas moedas, tamén ten dúas caras e o trunfo duns foi sempre a costa do dor doutros. Saúdos
Para os que vades a ir o pobo en todolos santos, facede un bo magosto coas castañas tan saborosas que se atopan polo noso contorno, e comede unhas cantas a saúde dos que nos podemos facelo. Creo que ainda non se acabou o tempo dos cocomelos. ¡Qué "delicatesse"! fáiseme a boca auga so con pensar neles, fritos, en tortilla, no medio dun guiso, ou simplemente na chapa da cociña ou nas brasas cunha pouca de auga e unhas areas de sal.....
¡Hola Vidu95! A terceira empezando pola esquerda da fila dadiante ¿é a Manolita Vidueira? ¿Sodes parentes? Se é así dalle saúdos. Eu son do Pereiro. Saúdos tamén para ti, puseche unhas fotos moi bonitas de Santigoso.
¡Hola Juan! Acércanse días difíciles. Sabede que estamos con vos. Unha aperta dos tres, tamén para o querido Silvino si falas con él.
Pues yo claro que voy a probar el pebre chileno. Gracias Evita por compartir esta receta con nosotros. Yo no la conocía, pero necesito una aclaración: ¿lleva ajo o no? En los ingredientes no lo nombras, y José dice: "lo importante es la cebolleta el ajo..." ¿Y el ají es lo que aquí llamamos guindilla? Saludiños
¡Hola Gel!
Gracias por contestar tán pronto y sacarnos de dudas. Mi padre y yo misma tambien creemos que es 1 hermana de la tia María (Justa).
A ver si nos lo puede confirmar Juanito.
De Petra, la prima de mi padre, no hace tantos años que falleció. Vivía en Madrid y tenía y tiene aún 2 Hijos (Pedro y Mariano)
Un beso
En cuanto á Petra tes toda a razón M. Luisa, xa me dera eu conta de que a confundín coa Pepita, a filla da tía Vaquera. ¿A Petra qué era, filla ou sobriña? Da tía Justa podemos estar seguros que é ela. Estiven mirando unhas fotos e ten a misma cara, máis vella, claro. Xa subiréi algunha para que a vexas. Biquiños
¡Hola María Luisa! ¡Qué foto máis bonita! Á Petra recordoa moi vagamente, porque eu era pequena cando falleceu. A terceira sí que pode ser a tía Justa, unha irman da tía María. Non sei si o Juan ten fotos dela de cando era xoven, eu teño algunha de maior, xa buscarei. Biquiños para vos.
A máquina ten unhos cuantos de anos, pero funciona muy ben, o personal tamén está a punto, por si temos que volver a facer as labores da labranza. Bueno, de ser asi, xa teríamos que ir cos tempos de ahora.
Un saludo, a todos os que ficeron posible, que esta malla chegara a realizarse.
Claro, claro, con tanta festa, ahora hay que repor forzas, que tendes o foro pouco animado, parece que anda a inspiración un tanto baixiña... jaja é broma.
Non perdades ese ánimo de conservalas tradicións. Saúdos.
Amigo Varela, eu son ainda dunha xeneración a que non lle ensinaron o galego na escola, en Ourense nin sequera nos deixaban falalo, por eso, a moi pesar meu, estóu moi lexos de escribilo sen faltas de ortografía. Esta é unha deuda que teño comigo mesma, aprendelo, porque pra min como galega, o meu idioma é o galego aunque non sea o oficial, e fora de Galicia falo o castellano ou o que faga falta (e dentro de Galicia tamén si a ocasión o pide). Eu antes nono escribía por eso que tu dices, polo medo ... (ver texto completo)
AMIGO O. MIRLO: Creo que cualquier emigración ha sido dura, tanto por una cosa como por otra. Pero al cabo de los años esto cambio para bien y todos disfrutamos de un buen bienestar economico. Amigo mirlo creo que nos conocemos y charlamos mas de una vez. Un abrazo amigo
Sí Manu, toda emigración é dura, tanto para América, Europa ou para calquera rexión de España, sempre deixas a casa, o pobo e seres queridos detrás. A min de pequena mandáronme para un colexio en Ourense, e aunque non se pode decir que estaba emigrada, eu sentíame así, ia morriña que sentía daquela non era mais pequena que a que sinto ahora que estou mais lonxe.
Non sei si o Mirlo fala da emigración por experiencia propia, pero para os emigrantes tampouco é a cousa tan dramática como él a pinta. ... (ver texto completo)
Encantada, Mikel, espero encontrarnos algunha vez polo pobo. O Lito mais eu sempre fumos veciños do "cima da aldea" e miña nai mais Feliz eran moi amigas.
En cuanto a praza, haberá que votar unha instancia o concello para agrandala, por si acaso ai outro evento semexante jaja. Según me contaron non poideron montar o escenario enteiro e á metai dos músicos deronlle libre.. Pero o importante é que todos o pasastes moi ben en haberá que repetir mais anos.
Apertiñas
La emigración, es triste, es una ida obligatoria, pero voluntaria, ya que desaseas mejorar el nivel de vida, para ti y los tuyos, pero a cambio, tienes que abandonar, tu casa, tu familia y tu pueblo, con amigos y vecinos, es una tristeza; Vas con la idea de hacer dinero y cuando lo tengas, regresar, si todo sale bien, pero por desgracia, no todos han podido retornar a su pueblo natal, la fortuna les ha dado la espalda y se vieron obligados a quedarse en aquellos países a los que con una gran ilusión ... (ver texto completo)
Mirlo, non comparto esta teoría tua da emigración. Pimeiro, salvo poucas excepcións, cando a necesidade apreta, como foi na maioria dos casos, eso de ida voluntaria e moi relativo. Tamén está a segunda xeneración, que son emigrantes sin pedilo nin buscalo. E segundo, a maioría dos que non retornaron, foi precisamente porque atoparon o que esperaban, porque ían buscando mellor vida e encontrárona. Non todos emigraron en busca de fortuna, porque o nivel de vida non se mide sólo en diñeiro. Asique, por moito amor que se lle teña a terra, os que están en condicións de poder comparar, ¡non deixan o que teñen para poñerse peor! Esperan a pensionarse e ¡a disfrutar!, que o galego non dice voy ni vengo, sabes cando vai pero non cando volve. Saúdos. ... (ver texto completo)
Eres muy amable, y me alegro de recibir noticias tuyas. aprovecho para contarte que esta en Pereiro Paco y tia Maria, llegaron el domingo, traen los cenizas del tio Francisco (q. e. d.) y el proximo sabado, dia 24 le tiene la misa y entierran las cenizas en el panteon. Asique alli estaremos este proximo fin de semana. Me alegro tambien que te gustase la verdura, Begoñita disfruta dandola, ella no la come y en cambio cultiva para medio pueblo. Pero lo disfruta que es de lo que se trata. Yo en la fiesta ... (ver texto completo)
Estarei con todos vos no pensamento, sobretodo porque ahora vai a descansar o ladiño dos meus queridos pais. Outra vez veciños. Un abrazo a vos todos.
Pepita, estóu segura de que tes boas razóns para pór o comentario do cotilleo precisamente no foro, e por suposto que non tes que darlle explicacións a ninguén. Seguro que a boa xente que non é cotilla non se deu por aludida, e a mensaxe chegóulle a quén tiña que chegarlle. Saúdos.
¡Hola veciños! As vacacións acábanse ia volta fáise costa arriba.
Pura, estiven falando cas túas irmans, un dos dous días que fun ó Pereiro. Xa me contaron que a festa estivo moi ben, parece ser que se quedou a praza pequena jaja. Eu non fun, non por non poder, porque estaba cerca en Santiago, pero non me encontraba con moito ánimo. A Begoñita, por non perder a costume, non me deixóu marchar sin unha bolsaza de nabicol, que por certo non podía estar máis saborosa, ¡isto sí que é pura natureza! ¡Qué dozura ten esta irmán túa!
Lito, qué ben que teñas xa en marcha a casa. ¡Xa quixera eu poder decir o mesmo!
A ver si os que estiveron na festa se animan a subir máis fotos.
Apertiñas para todos. ... (ver texto completo)
Os teus primos na foto da primeira comunión ¿son o David mais a Purita de Chile?
Acórdome de xogar xuntos de pequenos cando estiveran unha vez no Pereiro, pero non sei si son os mismos da foto. Saúdos.
Si que é bonita esta foto. Eu xa estaba no colexio en Ourense, pero están moi boas amigas nela.
Candil, tes que perdoar, ficécheme unha peregunta sobre unha foto e ainda non te contestei. Non sei en qué ano foi feita ista foto. Quén pode informarte é o Pepito, que é o único que vive dos que aparecen nela.
Pura, a foto original ten a a Laura. Saúdos pras dúas.
Uuuuyyyyy! A algún faille falta moito azucre…Pero neste mundo, como en botica, ten que haber de todo. Hai xente que é loada e admirada polos demais, e hai xente que se loa a si misma. ¡Algo votarán en falta!
Saber respetar a pluralidade de ideas, é o que nos enriquece como persoas.
Por eso a min as veces o ler certos textos levántaseme espontaneamente unha cella. Non me rima que alguén se autocalifique de “verdaderos demócratas y caballeros educados” e se sinta autoridade pra tirarlle a outro “de las orejas” por ter opinións diferentes. Polos seus feitos os coñecereis..... eche unha gran verdade. Saúdos. ... (ver texto completo)
Foi un día no mes de xaneiro, os prados branquexaban ca xeada que caera pola noite. Os regatos estaban tesos de carambelo. Esto pasou fai mutos anos, cando o único calor que había nas casas era o dos braseiros mais o lume nas lareiras.
Era o día do casamento da Encarna. Ben cediño pola mañá chegou a tía Rosario, que como xa era a madriña do bautizo, iba a ser loxicamente a madriña da voda, e tíñase por costume que axudara a vesti-la noiva.
A Encarna tiña o traxe mailas enaguas dende facía tempo ... (ver texto completo)
