Vivia en mi pueblo, (Lourizán) un cura llamado D. José, que de sobrenombre o mas bien de apodo era conocido por "Sifó". Habitaba una casa-palacete, atendido por una sirvienta de nombre Guillerma. También de vez en cuando aterrizaban por la casa algún "sobrino", pues se daba por hecho (aunque con reservas), que hijos no tenia.
En cierta ocasión hubo de acudir a un entierro junto con otros curas, (el difunto debía de ser de categoría) a un pueblo de Ourense.
Como el acto fúnebre incluía "misa de ... (ver texto completo)
Este tal crego apodado Sifó, tamen decia a misa en Estrivela e mais nalgunha parróquia de Marin. En Marin como e de todos sabido vive moito xitano deses que se adican a venda ambulánte nas feiras, e alí vivia o rei dos xitanos e a familia que éran sete irmans. E un dia se puxo a nai enferma, e lle pedio o home e os fillos que se falecia que queria un enterro con toda a pompa e que queria seis curas, nesto que falleceo, enton foron falar co Sifó que éra o da parroquia para que chamara os outros cinco, ... (ver texto completo)
Mikel, yo tampoco sé hablarlo bien, pero de vez en cuando me gusta practicarlo, sobre todo cuando hablo de Sifó, mi cura "prefe". En cierta ocasión en un viaje de vuelta de un permiso al Ferrol, donde yo estaba embarcado (Destructor Oquendo), coincidí con el cura en el autobús (él iba a Santiago). Y como tenia un "sobrino" embarcado haciendo la mili en el mismo buque, me dió 20 duros para el chaval pero que "se los gastase en putas, pero nada de traerle ningún "bombo" a casa... Este Sifó no tenia ... (ver texto completo)
asi me gusta forer@s k seais asi de animados un año para la fiesta de vilavella venia el faxo de la fiesta y los vecinos estaban de fiadeiro en la calle donde mi casa y faxo comento k no portovello estaba alguien vestido con una sabana blanca y al rato lo ven pasar por detras de las casas y no se le ocurre a rosa la medre de edelmira y a dario el hermano de maruja del enrrique ir a ver si lo reconocian dario estaba delante y rosa detras al girarse el de la sabana echaron a correr rosa se cayo y dario ... (ver texto completo)
fillo da carmen eu no falo galego, entender creo q entendolo... ya veis q en tres palabras abre metido 5 tacos...
pues mira le contaba a gel por mensaje en movistar q yo poco puedo contar del pereiro aunque mis recuerdos cuando me llevaron a fiestas de vilanova y me vi a tosdos los viejos (hace años) yo era un rapaz q se iban a una cuadra y pregunto a lito ¿a donde van? a jugar a las chapas... y alli veo un monton de vejestorios8YO RAPAZIÑO) CON UNAS MONEDAS EN EL SUELO q susto hasta q me lo explicaron... ... (ver texto completo)
Mikel, yo tampoco sé hablarlo bien, pero de vez en cuando me gusta practicarlo, sobre todo cuando hablo de Sifó, mi cura "prefe". En cierta ocasión en un viaje de vuelta de un permiso al Ferrol, donde yo estaba embarcado (Destructor Oquendo), coincidí con el cura en el autobús (él iba a Santiago). Y como tenia un "sobrino" embarcado haciendo la mili en el mismo buque, me dió 20 duros para el chaval pero que "se los gastase en putas, pero nada de traerle ningún "bombo" a casa... Este Sifó no tenia ... (ver texto completo)
Vinga Mikel, contanos alguhna, aninda que sexa mentira. Xose.
fillo da carmen eu no falo galego, entender creo q entendolo... ya veis q en tres palabras abre metido 5 tacos...
pues mira le contaba a gel por mensaje en movistar q yo poco puedo contar del pereiro aunque mis recuerdos cuando me llevaron a fiestas de vilanova y me vi a tosdos los viejos (hace años) yo era un rapaz q se iban a una cuadra y pregunto a lito ¿a donde van? a jugar a las chapas... y alli veo un monton de vejestorios8YO RAPAZIÑO) CON UNAS MONEDAS EN EL SUELO q susto hasta q me lo explicaron... ... (ver texto completo)
Unha moza veciña miña, foi a traballar a Inglaterra, e xa de volta ao pobo, cando a nai lle decia: ¡Mariaaa... ¿botácheslle de comer os porcos...?!"!, contestaba: ¡Yes maman!...
Vinga Mikel, contanos alguhna, aninda que sexa mentira. Xose.
Non seguro que non, o Candil xa lle alumeaba a un sanabrés.....
Unha moza veciña miña, foi a traballar a Inglaterra, e xa de volta ao pobo, cando a nai lle decia: ¡Mariaaa... ¿botácheslle de comer os porcos...?!"!, contestaba: ¡Yes maman!...
Ja, ja, ja, qué bruta a rapaza de Sanabria (aclaro que ese Candil que solicitaba non era eu, jua, jua:-).
Non seguro que non, o Candil xa lle alumeaba a un sanabrés.....
Tere. Está clarísimo que non eras tú, xa le gustaría... e de paso que lle muxiras a vaca, da a impresión que lle costaba facelo.
Algo brutiña si parecía a moza, pero o que máis destaca en ela é o alto grado que tiña de sufrimento, hasta o punto de nin darse conta si a patada fora a ela ou a pared. ¡Tiña reflexos de carallo.!
¡Sodes todos os mellores.! Da gusto entrar en este foro porque te partes de risa.
Gel o da Elvira coa súa copa de viño, mui bon, pero éste despiste do crego, máis o do José, non teñen desperdicio. Buenísimos.

Alá vai outro caso de despistes.
En un pueblo de Sanabría, (cerca do lago) de ésto fai unhos cuantos anos, ainda non habia luz eléctrica nos pueblos.
Duas mulleres, mai é filla, non se puñan de acuerdo de cual iba a muxir a vaca que tiñan parida, o final, a mai convece a filla de que era ... (ver texto completo)
Ja, ja, ja, qué bruta a rapaza de Sanabria (aclaro que ese Candil que solicitaba non era eu, jua, jua:-).
¡Sodes todos os mellores.! Da gusto entrar en este foro porque te partes de risa.
Gel o da Elvira coa súa copa de viño, mui bon, pero éste despiste do crego, máis o do José, non teñen desperdicio. Buenísimos.

Alá vai outro caso de despistes.
En un pueblo de Sanabría, (cerca do lago) de ésto fai unhos cuantos anos, ainda non habia luz eléctrica nos pueblos.
Duas mulleres, mai é filla, non se puñan de acuerdo de cual iba a muxir a vaca que tiñan parida, o final, a mai convece a filla de que era ... (ver texto completo)
Gracias Piño por animar tamén un chisquiño este foro. As túas historias tamén son moi boas que sempre leo con pracer. Apertiñas.
Creo lembrar que o tal Sifó cantaba moi ben, por iso o chamaban ós funerais de importancia en Ourense. Noutra ocasión, despois de rematar o acto maila cea, iba o crego a paso lixeiro camiño da Praza das Mercedes a coller o coche de línea de volta para Lourizán.
Era entroido, as calles estaban abarrotadas de xente cada cal co millor disfraz. Nesto atópase con Braulio, un ugandés morenocho antiguo compañeiro de seminario e deciden ir a celebrar o encontro tomando unhas copas.
O Sifó, para disimular, ... (ver texto completo)
¡Sodes todos os mellores.! Da gusto entrar en este foro porque te partes de risa.
Gel o da Elvira coa súa copa de viño, mui bon, pero éste despiste do crego, máis o do José, non teñen desperdicio. Buenísimos.

Alá vai outro caso de despistes.
En un pueblo de Sanabría, (cerca do lago) de ésto fai unhos cuantos anos, ainda non habia luz eléctrica nos pueblos.
Duas mulleres, mai é filla, non se puñan de acuerdo de cual iba a muxir a vaca que tiñan parida, o final, a mai convece a filla de que era ... (ver texto completo)
En certa ocasión un veciño meu, no sei si a consecuencia de unha boa fabada que comera, tiña as tripas un pouquiño revoltas. O caso e que decidiu ir hasta o barrio dos Placeres a tomar un café. A pouco de andar escapouselle unha sonora ventosidad, a lo que exclamou: ¡alivio!. Uns metros mais adiante repeteuse a historia e de novo exclamou: ¡alivio!. E asi foi soltando alivios. Nun momento dado, escoitou pasos detras del, e volvéndose, mirou a Sifó que levaba o mismo camiño. ¡Oh Don José, e viña osté ... (ver texto completo)
Creo lembrar que o tal Sifó cantaba moi ben, por iso o chamaban ós funerais de importancia en Ourense. Noutra ocasión, despois de rematar o acto maila cea, iba o crego a paso lixeiro camiño da Praza das Mercedes a coller o coche de línea de volta para Lourizán.
Era entroido, as calles estaban abarrotadas de xente cada cal co millor disfraz. Nesto atópase con Braulio, un ugandés morenocho antiguo compañeiro de seminario e deciden ir a celebrar o encontro tomando unhas copas.
O Sifó, para disimular, ... (ver texto completo)
Desde logo o que se dí cantar, non cantaba moi ben, pero pegar, pegaba unhas lambazadas de moito medo. O domingo de Ramos era de costumbre levar o ramo mais alto porque decian que era o que tiña todas as bendicións, (as palmas eran cousas dos señoritos). Pois antes da misa, Sifó pasaba revista, e o que tiña a vara do ramo máis longa, aparte de romperlla, daballe con ela no lombo. Era un caso. Decia a misa en dez minutos... e sin monaguillo. Deus o teña na gloria.
Creo lembrar que o tal Sifó cantaba moi ben, por iso o chamaban ós funerais de importancia en Ourense. Noutra ocasión, despois de rematar o acto maila cea, iba o crego a paso lixeiro camiño da Praza das Mercedes a coller o coche de línea de volta para Lourizán.
Era entroido, as calles estaban abarrotadas de xente cada cal co millor disfraz. Nesto atópase con Braulio, un ugandés morenocho antiguo compañeiro de seminario e deciden ir a celebrar o encontro tomando unhas copas.
O Sifó, para disimular, ... (ver texto completo)
Vivia en mi pueblo, (Lourizán) un cura llamado D. José, que de sobrenombre o mas bien de apodo era conocido por "Sifó". Habitaba una casa-palacete, atendido por una sirvienta de nombre Guillerma. También de vez en cuando aterrizaban por la casa algún "sobrino", pues se daba por hecho (aunque con reservas), que hijos no tenia.
En cierta ocasión hubo de acudir a un entierro junto con otros curas, (el difunto debía de ser de categoría) a un pueblo de Ourense.
Como el acto fúnebre incluía "misa de ... (ver texto completo)
Munto bon, axo que nahún era a primeira vez que dormia cua tal Guillerma. Fixesteme reir co caso encuestión.
Unha aperta.