Vivia en mi pueblo, (Lourizán) un cura llamado D. José, que de sobrenombre o mas bien de apodo era conocido por "Sifó". Habitaba una casa-palacete, atendido por una sirvienta de nombre Guillerma. También de vez en cuando aterrizaban por la casa algún "sobrino", pues se daba por hecho (aunque con reservas), que hijos no tenia.
En cierta ocasión hubo de acudir a un entierro junto con otros curas, (el difunto debía de ser de categoría) a un pueblo de Ourense.
Como el acto fúnebre incluía "misa de ... (ver texto completo)
Existió, y digo existió porque ya falleció hace algún tiempo, un personaje en Marin llamado artísticamente "Jhon Balan" el "Hombre Orquesta". Este hombre tuvo mucha resonancia en Galicia donde tuvo programa propio en la Televisión Gallega, y ya se cuenta que de pequeño mostraba buenas cualidades. Siendo todavía un "cativo" un vecino lo contrató para acarrear una partida de leña que le habían traído para su horno. El contrato era de 5 pesetas que le abonó por anticipado por realizar el trabajo.
Cuando ... (ver texto completo)
Persoaxes deste calibre non morren nunca, porque nos deixan tantas anécdotas que siguen vivos na nosa memoria. A pena é que non houbera naquel intre alguén "rodando" xa tal ocurrencia... porque haber hainos, o caso é dar cueles.
Apertas.
Moi bo, Xosé. Cóntanos máis historias, anda. Estas do viño non teñen desperdicio. ¡E viva o bó viño, que con moderacón alegra as festas! Apertas.
Existió, y digo existió porque ya falleció hace algún tiempo, un personaje en Marin llamado artísticamente "Jhon Balan" el "Hombre Orquesta". Este hombre tuvo mucha resonancia en Galicia donde tuvo programa propio en la Televisión Gallega, y ya se cuenta que de pequeño mostraba buenas cualidades. Siendo todavía un "cativo" un vecino lo contrató para acarrear una partida de leña que le habían traído para su horno. El contrato era de 5 pesetas que le abonó por anticipado por realizar el trabajo.
Cuando ... (ver texto completo)
Habia un personaje en Marin muy aficionado a empinar el codo. Asi que la gente acostumbrada a sus "trompas" procuraba no hacerle mucho caso. En cierta ocasíon a altas horas de la madugada le oyeron gritar a grandes voces: ¡Acudirme, tres que me atacan, tres que matan...!. Los vecinos apenados y pensando que no era ley, atacar asi a una persona, acudieron prestos a defenderlo. Cuando llegaron al lugar se encontraron al interfecto tendido en un banco de la Alameda con una botella en la mano. Preguntado ... (ver texto completo)
Moi bo, Xosé. Cóntanos máis historias, anda. Estas do viño non teñen desperdicio. ¡E viva o bó viño, que con moderacón alegra as festas! Apertas.
gracias gel por el email de esta mañana, si antes digo q esto esta muerto antes sale el foro corriendo
no me ha dejado subir fotos.. ahora mismo currando en urgencias y entre paciente y paciente dando a la charleta un bico a tod@s
¡Qué gusto da esto, verdai Mikel! Apertas
creo q a mi me atacan mas..... el blanco, el tinto, el clarete y hasta el vino de consagrar
"xagerao". Jose.
Habia un personaje en Marin muy aficionado a empinar el codo. Asi que la gente acostumbrada a sus "trompas" procuraba no hacerle mucho caso. En cierta ocasíon a altas horas de la madugada le oyeron gritar a grandes voces: ¡Acudirme, tres que me atacan, tres que matan...!. Los vecinos apenados y pensando que no era ley, atacar asi a una persona, acudieron prestos a defenderlo. Cuando llegaron al lugar se encontraron al interfecto tendido en un banco de la Alameda con una botella en la mano. Preguntado ... (ver texto completo)
creo q a mi me atacan mas..... el blanco, el tinto, el clarete y hasta el vino de consagrar
Don Evaristo era un burgués retrógrado decadente.
Elvira, a súa muller, era unha gran señora, empalagada de aburrimento. Levaba a cara moi empolvada para cubrir a palidez, secuela de os anos pasados á sombra do seu home.
Un día calquera, sentados á mesa, don Evaristo repite por enésima vez a mesma cantiga dende hai mutos anos:
-Non hai dereito, que vivan igual ou millor ca nós, fáiseme insoportable.
Elvira colle a copa de viño, pecha os ollos e dí despois de soltar un suspiro:
- ¡Quérote tanto, ... (ver texto completo)
gracias gel por el email de esta mañana, si antes digo q esto esta muerto antes sale el foro corriendo
no me ha dejado subir fotos.. ahora mismo currando en urgencias y entre paciente y paciente dando a la charleta un bico a tod@s
Habia un personaje en Marin muy aficionado a empinar el codo. Asi que la gente acostumbrada a sus "trompas" procuraba no hacerle mucho caso. En cierta ocasíon a altas horas de la madugada le oyeron gritar a grandes voces: ¡Acudirme, tres que me atacan, tres que matan...!. Los vecinos apenados y pensando que no era ley, atacar asi a una persona, acudieron prestos a defenderlo. Cuando llegaron al lugar se encontraron al interfecto tendido en un banco de la Alameda con una botella en la mano. Preguntado ... (ver texto completo)
lo que hace el vino....
Don Evaristo era un burgués retrógrado decadente.
Elvira, a súa muller, era unha gran señora, empalagada de aburrimento. Levaba a cara moi empolvada para cubrir a palidez, secuela de os anos pasados á sombra do seu home.
Un día calquera, sentados á mesa, don Evaristo repite por enésima vez a mesma cantiga dende hai mutos anos:
-Non hai dereito, que vivan igual ou millor ca nós, fáiseme insoportable.
Elvira colle a copa de viño, pecha os ollos e dí despois de soltar un suspiro:
- ¡Quérote tanto, ... (ver texto completo)
que voa reflexión Gel, é moi profunda.
Habia un personaje en Marin muy aficionado a empinar el codo. Asi que la gente acostumbrada a sus "trompas" procuraba no hacerle mucho caso. En cierta ocasíon a altas horas de la madugada le oyeron gritar a grandes voces: ¡Acudirme, tres que me atacan, tres que matan...!. Los vecinos apenados y pensando que no era ley, atacar asi a una persona, acudieron prestos a defenderlo. Cuando llegaron al lugar se encontraron al interfecto tendido en un banco de la Alameda con una botella en la mano. Preguntado donde estaban los tres agresores contestó: ¡tres que atacan, tres que me matan: el vino tinto, el vino blanco y la aguardiente....!. Ni que decir tiene que el resto de la noche durmió "caliente".... ... (ver texto completo)
Muy bueno Gel. Un abrazo. Jose.
hola a tod@s parece k estais dormidos ya es hora de despertarse animo y a escribir.
Don Evaristo era un burgués retrógrado decadente.
Elvira, a súa muller, era unha gran señora, empalagada de aburrimento. Levaba a cara moi empolvada para cubrir a palidez, secuela de os anos pasados á sombra do seu home.
Un día calquera, sentados á mesa, don Evaristo repite por enésima vez a mesma cantiga dende hai mutos anos:
-Non hai dereito, que vivan igual ou millor ca nós, fáiseme insoportable.
Elvira colle a copa de viño, pecha os ollos e dí despois de soltar un suspiro:
- ¡Quérote tanto, ... (ver texto completo)
Muy bueno Gel. Un abrazo. Jose.
Don Evaristo era un burgués retrógrado decadente.
Elvira, a súa muller, era unha gran señora, empalagada de aburrimento. Levaba a cara moi empolvada para cubrir a palidez, secuela de os anos pasados á sombra do seu home.
Un día calquera, sentados á mesa, don Evaristo repite por enésima vez a mesma cantiga dende hai mutos anos:
-Non hai dereito, que vivan igual ou millor ca nós, fáiseme insoportable.
Elvira colle a copa de viño, pecha os ollos e dí despois de soltar un suspiro:
- ¡Quérote tanto, ... (ver texto completo)
Ha ganado el PP por mayoría absoluta.
Tirando polo fío da madeixa, eu persoalmente chego a seguinte deducción. Estabamos ó borde do abismo, xa demos o tan deseado paso adiante. Por pura lóxica, atopámonos no medio do abismo. Non pasa nada. Fai uns días en plena campaña electoral, o novo presidente dixo textualmente: "Ya es hora de que los españoles adivinen la luz al final del túnel". Eso de adiviñar púsome a cavilar. Unha das súas acepcións é: "Descubrir por conjeturas algo que no se sabe". Eu, se acaso, xa vou aguzando as facultades ... (ver texto completo)