Non Sei porque me sale ese tipo fórmula no mensaje anterior, igual é unha clave secreta de esta iPad na que estou escribiendo, non o Sei, o que sí quero decires que non pretendo meter ningunha clave.
Saludos.
Muy espabilado ė ste niño, como sabe apreciar lo bueno de las cosas, cierto que tenemos que luchar para tener lo necesario para vivir, sólo de una vida contemplativa no podemos llegar muy lejos, pero sin matarnos demasiado.
Estos días se viene hablando mucho en los medios de comunicación, del dueño de Zahara, un gallego que al parecer, es el tercer hombre más rico del mundo, pienso yo, igual estoy confundido, que algúna vez aún pensara lo feliz que era en su Galicia natal, cuando iba por aquellos ... (ver texto completo)
Sirva esta foto coma homenaxe á desaparición de Guti, o meu querido can de palleiro, que dormía tempo atrás no palleiro que había á miña porta, e tamén na mesma porta da casa. Ladraba polas noites, e metía respecto aos visitantes, a pesares de ser amigo de tódolos humanos.
Estamos a extrañar os seus ladridos e a súa presencia en tódolos eventos. Onde quera que descanse, descanse en paz, como pacífico foi nos seus dez anos de vida.
Apreciado amigo Inda, sentin tamen eu a desaparición do te can, lembro na festa do Cortello o lado teu e meu ainda o acariciei era un can noble, o cual gustabanlle ben os osos do cabrito e se tiñan algo de carne mellor, supoño seria aquel can grande pinto. O que me chama atención tamen é esta foto muitisimo del na sua cama no palleiro, da palla non da herva.
Respeito o analise que fixestes da sacaprada, Piño, Duli, e mais ti estou completamente dacordo, pois as vacas pastaban orredor dela e sempre ... (ver texto completo)
Esta foto es única, merece ponerla en un cuadro; porque no se puede compartir, sino ya lo hubiera hecho. Un saludo.
Si envías tu correo electrónico al Ayuntamiento de Lubián (aytolubian@telefonica. net), yo mismo te la mando.
La planta sí se llena de los insectos que dices, y florece en primavera/verano.
O ver esta planta na foto, si me dou conta de atopala varias veces nos prados máis nas cortiñas, pero non sabía cual era o nombre, e' curioso as vacas o precavidas que son, a donicela tan astuta como sempre. Total, que coa planta hai que guardar distancia, a non ser que leve un o Camiño do vibiron. Carallo pra saca parada!.
Gracias por a información.
Yo me acuerdo de ver estas plantas llenas de una especie de orugas amarillas con pintas negras, a mi me gustaba darle con un palo para que cayeran... no se si sería en otoño o en primavera.
Piño: Paréceme lembrar que un día me dixeste que non sabías cual era a SACAPRADA. Vela eiquí. As vacas pacen ao redor desta herba, pero non a tocan co fociño. De comela, produciríalle cirrosis hepática.
Na nosa cultura tradicional hai unha lenda sobre esta herba. Nunha pelexa entre un vibirón e unha donicela, ela envorquillábase de cando en vez na sacaprada. Dicen que cando o vibirón a mordeu, morreu el, e non ela. Algúns vellos cóntano como se eles mesmos fosen testemuñas. Pero iso é un mito. Desde ... (ver texto completo)
O ver esta planta na foto, si me dou conta de atopala varias veces nos prados máis nas cortiñas, pero non sabía cual era o nombre, e' curioso as vacas o precavidas que son, a donicela tan astuta como sempre. Total, que coa planta hai que guardar distancia, a non ser que leve un o Camiño do vibiron. Carallo pra saca parada!.
Gracias por a información.
Sirva esta foto coma homenaxe á desaparición de Guti, o meu querido can de palleiro, que dormía tempo atrás no palleiro que había á miña porta, e tamén na mesma porta da casa. Ladraba polas noites, e metía respecto aos visitantes, a pesares de ser amigo de tódolos humanos.
Estamos a extrañar os seus ladridos e a súa presencia en tódolos eventos. Onde quera que descanse, descanse en paz, como pacífico foi nos seus dez anos de vida.
Esta foto es única, merece ponerla en un cuadro; porque no se puede compartir, sino ya lo hubiera hecho. Un saludo.
Por se iso fose pouco, ás dúas da mañá, un grupo de componentes da banda foi atracado a punta de pistola por un encapuchado na cafetería do hotel de Mérida, onde pernoctamos.
Pero mira tí por onde resultou que o do bombo, aplicando técnicas de defensa como profesional dun corpo militar, desarmou ao atracador --axudado de inmediato polos compañeiros da banda--, e retuvérono, inmovilizado, ata que chegaron varias patrullas da garda civil para levalo detido.
Menos mal que todo tuvo un final feliz. Hoxe salís como unhos verdadeiros héroes no periódico a Opinión de Zamora e en algunhos máis, muy valientes todos, pero o do bombo actuóu cos cinco sentidos y ese outro que temos de repuesto. Enhorabuena.
Hoxe vou escribir en galego. De cando en cando necesito expresarme nesta lingua tan especial.... Por cuestións de traballo, nos últimos anos paso o día a ler en castelán, falar horas e horas en castelán,.... e sinto a necesidade de cando en cando de facelo en galego.
Pido disculpas por se hai alguén que non me entenda pero polo que vexo, a meirande parte da xente que participamos neste foro son da zona, e aquí falamos en galego, pensamos en galego e....
Para os que vivides lonxe de aquí deciros ... (ver texto completo)
Estrella, haces bien escribir en gallego si así te sientes cómoda al fin y al cabo eso es lo que hemos mamado. Un abrazo.
Hola Sofia y demás foreros.-
Leyendo el mensaje que le enviaste a Duli en el Foro de Castrelos, veo que tu dolencia fué más importante de lo que yo pensaba. Me alegro enormemente que ya estés en proceso o recuperada totalmente. (Os das Portelas somosche moy duros e podemos con casi todo), fijaros si somos duros que yo sobrevivo al poder emergente de las féminas: Tengo Esposa, hija, nieta, perrita, gata y hasta compre un pájaro y me salió pájara, pero estoy contento me tratan muy bién. Sofia a ver ... (ver texto completo)
Pepe, ya vemos que en tu casa eres bendito entre las mujeres. ¿No serás luego machista? ja, ja, ja... ¡con quién ibas a estar mejor! Un abrazo.
Mª Teresa hola, ya ves como pasa el tiempo, te enseño mi perrito que ya va a cumplir 7 meses, una pasada no crei que se pegara tanto a mi, es casi imposible moverme sin que me siga, no sabia que tenias gatito alomejor lo has mencionado y no recuerdo ultimamente estuve despistada, bueno, de lo que me preguntas de Semana Santa, no se, tengo pendiente tambien la sidreria del pais Vasco que cada año vamos y tendria que ser en esas fechas, de momento no se, estuve 2 dias ahora por obligaciones y me pillo ... (ver texto completo)
Sofía, tu Tripi tiene cara de ser muy mimoso, no me extraña que te siga a todas partes. Yo también tengo una perrita, bueno es de mi hijo y ahora se la ha llevado a su casa, la hecho bastante de menos aunque es mucha responsabilidad. Es como tener una persona más en casa, nunca te sientes sola. Yo a veces hablo con ella y me hace mucha gracia pues mira a los lados buscando a quien se lo digo. Cuando vamos al pueblo se pone a correr por el corral como una loca, en cuanto esta ella los gatos desaparecen ... (ver texto completo)
Me ha llegado este video y encara, no lo he practicado, pero si funciona, es una manera muy buena de ahorrar electricidad: http://www. facebook. com/photo. php? v=10200841506745679&set=vb. 1404319505&type=2&theater
Sirva esta foto coma homenaxe á desaparición de Guti, o meu querido can de palleiro, que dormía tempo atrás no palleiro que había á miña porta, e tamén na mesma porta da casa. Ladraba polas noites, e metía respecto aos visitantes, a pesares de ser amigo de tódolos humanos.
Estamos a extrañar os seus ladridos e a súa presencia en tódolos eventos. Onde quera que descanse, descanse en paz, como pacífico foi nos seus dez anos de vida.
Piño: Paréceme lembrar que un día me dixeste que non sabías cual era a SACAPRADA. Vela eiquí. As vacas pacen ao redor desta herba, pero non a tocan co fociño. De comela, produciríalle cirrosis hepática.
Na nosa cultura tradicional hai unha lenda sobre esta herba. Nunha pelexa entre un vibirón e unha donicela, ela envorquillábase de cando en vez na sacaprada. Dicen que cando o vibirón a mordeu, morreu el, e non ela. Algúns vellos cóntano como se eles mesmos fosen testemuñas. Pero iso é un mito. Desde ... (ver texto completo)
Muy valientes los componentes da Banda as Portelas, no les da miedo hacer Km. Por otra parte, tiene mucho mérito el ir a conquistar a tierra de conquistadores (Extremadura.)
Por se iso fose pouco, ás dúas da mañá, un grupo de componentes da banda foi atracado a punta de pistola por un encapuchado na cafetería do hotel de Mérida, onde pernoctamos.
Pero mira tí por onde resultou que o do bombo, aplicando técnicas de defensa como profesional dun corpo militar, desarmou ao atracador --axudado de inmediato polos compañeiros da banda--, e retuvérono, inmovilizado, ata que chegaron varias patrullas da garda civil para levalo detido.