Non teño esa noticia.
Paréceme que, de ser certa, debería sabelo o alcalde.
O precio dos alugueres é unha cousiña privada que vai sempre parella á ambición que reflexaba aquel cantar de cando tí aínda non naceras: "Todos queremos más..."
Cando eu era unha poliña e xa non tan pola, as vacas que non iban pra serra, por estar paridas o pra reservalas pros traballos do brau iban diariamenta a "vicela" ou "bicela" ben pro campo ou ben pros poulos. No diccionario galego non hachei esta palabra.
A palabra que describes é VICEIRA ou VECEIRA.
Refírese a que o pastor cambia. Cada día vai o que lle toca a "vez".
Estas dúas palabras están recollidas polo diccionario de Isaac Alonso Estravís.
Pero fala do gando en xeral: ovellas, cabras, vacas.
No caso do "caudillo" --así se lle chamaba antes aos magotes sen pastor fixo en Lubián. O "caudillo" era o magote veceiro-- en Lubián, por cada ducia de ovellas ou cabras que botabas ao magote, tiñas que ires un día de pastor con todo o magote. A xente ... (ver texto completo)
Tere. Se observa un movimiento de solidaridad hacia os téus sobriños é a toda a vosa familia. Antes cuando sucedía estas desgracias a xente nos pueblos se organizaban e coas súas parexas de vacas, acarreaban pedras, madeiras, así entre todos trataban de levantar de novo a casa queimada.
Nos ahora acarretos nos se suelen facer, estamos muy diseminados, pero tende por seguro que cada cual desde o punto donde nos encontremos, unha pedra, un ladrillo, unha tabla para unha porta se aportará. A xente ... (ver texto completo)
Al mandar el mensaje mio he visto el mensaje de O Candil, y quiero decirle que como forera de as Nosas terras pensó que sera cierto, aunque nada sé ni da he visto lo tendré en cuenta, gracias.
Yo cuando me encuentro desanimado hecho mano del refrán: No hay mal que cien años dure ni cuerpo que lo resista, ni crisis que no pase, claro, no ayuda pero reflexionas, como pensó Rajoy si les digo la verdad nadie me votaría, el pueblo quiere que le mientan.
No es nuestro caso mentir sino darnos apoyo moral que ya es mucho. Yo muchas veces intento plasmar aquí el reflejo que se vive en la calle y, la verdad que hasta los que le van los vientos a favor me contagian pesimismo y esto se me hace realidad ... (ver texto completo)
¡pero home! Cómo rompías os bolsos dos pantalón, non veis que a rapaciña o meter a mau no bolso te podía cortar a "meringalla" con moita razón a túa mai te daba zapatilla.
Piño cando un ê garoto nahún vey según que peligro, eu conto as coisas como forín,ísto do escondite normalmente xogabamos as noutes, pois por ô día eu ia coas cabras, que por certo canto mamei nelas, ahora dicen que a que ferber a leite, si nahún podes coller uhma enfermedade. Cuando ô outro día ô amigo Inda contou ô do zupaldrón, cuantas veces eu practiquey iso directamenta pra gola.
Unha aperta.
Por esta autovía paso cada ves que vou pra Vilavella desde Madrid que emación mirala
Hola Pepita, gracias por fijarte en esa foto, pero si que es verdad que han estropeado el paisaje, tambien es verdad que diferncia de viajar ahora y antes, veo que vives en Madrid, tu sabras cuanto tardas en llegar y cuanto te llevaba antes ¿o no?, creo que no nos conocemos yo soy de Hedradas, tu de Villavieja, pero si vives en Madrid, seguro no nos conocemos, pero da lo mismo, somos de por esas tierras, saludos y hasta pronto.
Assín me gosta sinor Prat,ô sinor con ise sintido de humor que le carecteriza,
co seu relato fixo lembrar do xogo que xogábamos a len na aldea donde eu nacin xamabase a escondite, eramos garotos y garotas, a coisa consestia que si perdia a muller, quero decer a rapariga tiña que meterle a mahún nun bolsillo o rapaz y si era ô rebes,ô raparigo tiña que xeirarle ô pañuelo a ela, conlusiahún que eu levaba boas zapatilladas da miña Nai por romper os pantalos nos bolsillos.
Unha aperta.
¡pero home! Cómo rompías os bolsos dos pantalón, non veis que a rapaciña o meter a mau no bolso te podía cortar a "meringalla" con moita razón a túa mai te daba zapatilla.
Por esta autovía paso cada ves que vou pra Vilavella desde Madrid que emación mirala
Las visiones de la niñez nos reconfortan muchas veces y acudimos a ella cobn frecuencia, también nos hacen sentir mejor las palabras de aliento de los amigos, de los seres queridos o los que te quieren, de las personas cercanas que aunque estén lejjos lasllevas en el corazón allá donde tu estés. Pau, piensaenm todo lo bueno que hay en tu vida y si lo malo persiste refugiate en la gente que te quiere que así se pasan mejor los malos momentos. Desde aquí te mando mi energia positiva para tí,
Assín me gosta sinor Prat,ô sinor con ise sintido de humor que le carecteriza,
co seu relato fixo lembrar do xogo que xogábamos a len na aldea donde eu nacin xamabase a escondite, eramos garotos y garotas, a coisa consestia que si perdia a muller, quero decer a rapariga tiña que meterle a mahún nun bolsillo o rapaz y si era ô rebes,ô raparigo tiña que xeirarle ô pañuelo a ela, conlusiahún que eu levaba boas zapatilladas da miña Nai por romper os pantalos nos bolsillos.
Unha aperta.
agradecer a vosotros, piño, a ballesteros, a pablo a isabel.. es obvio! hasta al escribir, se percibe el estado de animo de una persona!.. pero me satisface saber, que me conoceis! eso forma parte de la calidad humana de las personas.
hemos tenido baches! mi familia y yo, pero como todo el mundo... afortunadamente, vamos saliendo! pero entre eso, y que abres tu corazón expresando tus sentimientos,... dices, que mala eh sido que los reyes han pasado de ti.. a eso hice referencia, figurativamente,,, ... (ver texto completo)
Hola Pau, me alegro de que te hayas repuesto de ese pequeño bache anímico. Sigue escribiendo, así, mientras lo haces, seguro que eres feliz imaginándote que estás en tú querido Padornelo.
Un abrazo.
Tere. (O Candil) Termino de enterarme en el foro del Pereiro que le ardió la casa a un hermano tuyo y sobrinos, siento mucho lo sucedido, pero al no haber desgracias personales es gratificante, lo material siempre tiene solución, todo se arreglará lo antes posible.
Veo que se ha abierto una cuenta de emergencias sociales na Nova Caixa de Galicia por si alguien quiere dar una ayuda, los daños son considerables.
Nª de cuenta. 20800440073040002414.
Para mas informacion podeis entrar en el foro ... (ver texto completo)
Graciñas, Piño, por esto e polo que dices máis arriba. A casa é sólo dos meus sobriños (podes leer o que acabo de publicar no foro do Pereiro, pra non repetirme). Gracias a todos polo voso apoyo.
Tere. (O Candil) Termino de enterarme en el foro del Pereiro que le ardió la casa a un hermano tuyo y sobrinos, siento mucho lo sucedido, pero al no haber desgracias personales es gratificante, lo material siempre tiene solución, todo se arreglará lo antes posible.
Veo que se ha abierto una cuenta de emergencias sociales na Nova Caixa de Galicia por si alguien quiere dar una ayuda, los daños son considerables.
Nª de cuenta. 20800440073040002414.
Para mas informacion podeis entrar en el foro ... (ver texto completo)
Era bicela ou era biceira?
Bu bu bu. Ahora si, Biceira era cuando as vacas iban o campo ou os Poulos, aiquí solamente iban no mes de agosto, de tal maneira quedaba a xente libre para poder aatender os traballos das mallas, que pra a juventud eran mui entretenidas, había moit@s moz@s e a juerga estaba asegurada.
A mañá cedo tocaban tres campanadas e xa se sabía que era a hora de salir a biceira, era por turnos cada día iba o veciño que lle tocaba, as vacas tamén se turnaban unhos días iban unhas outros dias as outras, de ir ... (ver texto completo)