Menudo notición, que veñan esos cinco rapaciños con seús padres pra Lubián, fai moita falta que aumente o censo de población.
O dos mil € de alquiler por mes, como que está fora de punto, hasta ahora nunca se chegou a esos niveles nin moito menos.
agradecer a vosotros, piño, a ballesteros, a pablo a isabel.. es obvio! hasta al escribir, se percibe el estado de animo de una persona!.. pero me satisface saber, que me conoceis! eso forma parte de la calidad humana de las personas.
hemos tenido baches! mi familia y yo, pero como todo el mundo... afortunadamente, vamos saliendo! pero entre eso, y que abres tu corazón expresando tus sentimientos,... dices, que mala eh sido que los reyes han pasado de ti.. a eso hice referencia, figurativamente,,, ... (ver texto completo)
Era bicela ou era biceira?
Eu non son o más esperto pa falar galego por a miña riqueza, pero hay palabras por estos pueblos que son como las vacas de la India, que son sagradas por el leite que dan.
Zupaldrón, o describió muy bien Inda cho sei con aquel tiempo que fuimos.
Y como cuenta Piño de aquel rapaciño, que expresaba en su miedo... No, nos hacia falta más Santa Religión porque ya teníamos las más Santas personas.
Cando eu era unha poliña e xa non tan pola, as vacas que non iban pra serra, por estar paridas o pra reservalas pros traballos do brau iban diariamenta a "vicela" ou "bicela" ben pro campo ou ben pros poulos. No diccionario galego non hachei esta palabra.
Huy que coasas decis con esto de las palabras me dejais como el caneiro de la cana: "descangallada" o "escangallada"
RAPADALLAS
Bonito xogo este das nosas palabras. A min sempre me gustou moito, rapadallas. E máis tamén me gustaba lamber as rapadallas que quedaban pegadas na artesa cando as nosas nais facían xuntoiro para cocer os roscóns nas festas.
Pau, no entiendo bien tu mensaje ¿Estás enfadada por los reyeso porque no hemos dado respuesta a tu felicitación?. Yo personalmente hice una felicitación colectiva y en ella tú hibas incluida como todos las gentes que escriben y leen este foro. Si es por otro motivo yo melo he perdido. Nadie es más omenos en esta vida, eso sí hay gente que te cae mejor peor pero en este foro se trata a todo el mundo bien (pienso yo). Los reyes no tienen tioempo de traer regalos a los mayores están demasiado ocupados ... (ver texto completo)
Uff! Gracias a ti máis a Inda pola vosa amabilidade. Gloria, ceo.... seguro que é polo tema da miña descripción das vistas do colexio, digo eu, pola relación coa gloria eterna, o paso á morada celestial...
Mui prematuro para empezar a pensar, (o menos a corto plazo) da morada celestial e da Gloria, inda nos queda moita corda que roer en este "Mundo mundial".
Tu ben sabes que por ahi non vai a cousa, sinceramente, hai duas foreiras no Pereiro que disfruto o leer o seus mensaxes, a tí como xa che dixe, a outra persona e a miña veciña Ocandil a cual a precio moito.
Dicen que no Cielo se está mui ben, pera casualidad que naide quere ir de momento, hasta os nenos que tanto lles apetece volar, ali que ... (ver texto completo)
Pau, casi interpreto por los veciños que estas desanimada porque los reyes nada nos dejaron, pero quiero que entiendas que nada nos dejaron porque nada nos hace falta, y jamas nos avergonzaremos de nuestra cuna, porque es ciega por fortuna, y tu gratitud es la primera virtud del corazón de nuestro pueblo. Hasta lo que nuestro pueblo no da los veciños lo prestan.
Un saludo cargado de energía.
Gracias Ballesteros, claro, que asi, es, os llevo a todos, dentro de mi corazòn, aumque algunos pasen de mi, debe ser, dificil caer bien por alli, pero si tengo pa todos, que ofrecer, gran cariño y admiracion solo por ser el pueblo de mi padre, y haberme regocijado por aquellas calles y callejones igual que los de mi quinta, algunos màs otros menos, pero en fin., ni platito de oro, somos, y ni unos reimos ni lloramos el mismo dia... es casualidad, o fervor, lo que sientes por aquello.. tengo que ... (ver texto completo)
Ámimo Pau, que no estás sola, tienes a mucha gente a tu alrrededor. Aunque la distancia física sea grande, estamos muy cerca de ti en los buenos sentimientos.
No te preocupes por los reyes, lo material es pasajero; lo que cuenta son los buenos deseos y el cariño de los demás, y tú tienes el nuestro.
Mucho ánimo y sigue escribiendo.
Un abrazo.
ZUPALDRÓN
Cando muxía miña nai á Marquesa, sendo eu un cativo espectador que gustaba sempre dun groliño espumoso acabado de saír daquel amoxo, o becerriño mamaba ao mesmo tempo do outro lado.
Ás veces o xato daba un golpe co fociño no amoxo, e tiraba con máis forza da teta.
--Ai, o demo leve o becerro, vaia zupaldrois que da na vaca!--queixábase a Lola.
Algunhas veces agora, para pedir no bar un "chupito", pido un zupaldrón. Pero cando a camareira se vai afacendo á palabra, cambian de camareira, ... (ver texto completo)
Gracias Ballesteros, claro, que asi, es, os llevo a todos, dentro de mi corazòn, aumque algunos pasen de mi, debe ser, dificil caer bien por alli, pero si tengo pa todos, que ofrecer, gran cariño y admiracion solo por ser el pueblo de mi padre, y haberme regocijado por aquellas calles y callejones igual que los de mi quinta, algunos màs otros menos, pero en fin., ni platito de oro, somos, y ni unos reimos ni lloramos el mismo dia... es casualidad, o fervor, lo que sientes por aquello.. tengo que ... (ver texto completo)
Pau. ¡Arriba esa moral! Con lo eufórica que estabas el otro día.
Con eso de que todos somos muy perezosos para escribir, al ser una enfermedad crónica y colectiva es menos delito. Tú no te preocupes, veras como poco a poco iras teniendo noticias de todos.
Cuando hablas de marcharnos para allí, pronto estaré por allí, quieres decir por Padornelo disfrutando del verano con todos tus amigos y vecinos, esos viajecitos al Lago de Sanabría, a Puebla. a las noches ese fresco tan natural de la montaña ... (ver texto completo)
-9ºC, tes que ter as orellas azules, ponte un gorro aunque parezas un ruso, más ten coidado que algún gaxo quer tirarte delas. Ispero que cando pidas ô café con leite, más ô xamón que digas que ô queres portugués, digo isto aver si os meus paisanos salen da situazahún que se encontran.
Unha aperta.
Ai, amigo. Olla: Agora xa fica reformado, pero tiven un compañeiro de traballo de Calabor (España) que tamén tiña comercio nese pobo. O comercio era cousa da súa muller. Supoño que agora xa ficará pechado.
Pois no ano 1.975 observei que naquel comercio vendíase café portugués, pero carallo, ¡aos portugueses que viñan de Portelo, de Rabal e de França (unha aldea perto de Calabor)!
Vendía café portugués máis barato que en Portugal. Nestes últimos anos, tomando café na cafetería do instituto, pregunteille ... (ver texto completo)
-9ºC, tes que ter as orellas azules, ponte un gorro aunque parezas un ruso, más ten coidado que algún gaxo quer tirarte delas. Ispero que cando pidas ô café con leite, más ô xamón que digas que ô queres portugués, digo isto aver si os meus paisanos salen da situazahún que se encontran.
Unha aperta.