Corrían os anos 1.972 e 73. Non corrían. Voaban.
Naqueles tempos traballei de educador no "Atlántico" de Pontevedra, preto do Campo Grande, camiño da Seca.
Foron tempos moi felices. O traballo consistía en manter a disciplina de xente da miña iguala nun andar da Residencia. Estudaban maxisterio ou FP. Foi coma outra vida: amigos e amigas que desapareceron desta de agora sen deixaren rastro; "Universo", "Daniel Boon", e veña move-lo esqueleto desengonzado dos vinte anos...
Nunhas vacacións, viaxando ... (ver texto completo)
Iso no meu pobo chamabase o pilla, pilla, tamen xagabamos a lá cara a noitiña cando esperabamos as ovellas. Un saudo Lubian
En la información general de Ribadelago, en el apartado de Historia, creo que hay un error. Donde pone que: en los años 50 el Lago inundó el pueblo, debería poner: en los años 50 (1959) la rotura de la presa de MONCABRIL inundó el pueblo...
Era Luisito un prometedor atleta na especialidade de * “Coellos”, facía xa un ano que ninguén le ganaba os domingos antes da misa, e era o escollido para representar a Lubián no próximo campionato intermunicipal. Como a máis estaba na edade, alternaba as carreiras, coa prestación como monaguillo en practicas. Un domingo, víctima de unha novatada, o xefe de monaguillos mandouno a tocar a segunda --“das cento cincuenta badaladas a grande”--. Luisito tratando de cumprir ó requirimento, comezou as badaladas, ... (ver texto completo)
o 17 de maio a plataforma "Queremos Gañego" convoca unha manifestación en Compostela para amosar o noso apoio o galego frente os que defenden unha Galicia trilingüe: castelán, inglés e... ¿chino?. Eu penso e falo en galego e quero mais galego pero sen excluir ningunha outra lingua.
a min como galegafalante non me extrana que un zamorano fale galego o triste e que me empeza a extranar que o fale un galego... tal como van as cousas os que si o falamos imos ter que pedirvos asilo os zamoranos. un saudo
Xariñas: estamos a vivir nunha aldea global. Nós somos unha parte pequerrechiña do territorio do galego oriental. Eu coñezo queixas presentadas verbalmente no concello por usa-lo galego en folletos sobre o Verán Cultural. O máis curioso é que as queixas sexan plantexadas en galego. Cómo se pode facer en galego unha queixa contra o galego?
É decir: neste concello de fala galega hai as mesmas problemáticas lingüísticas que en Galicia, agrandadas polo feito de pertencer a outra comunidade.
Pero hai ... (ver texto completo)
a min como galegafalante non me extrana que un zamorano fale galego o triste e que me empeza a extranar que o fale un galego... tal como van as cousas os que si o falamos imos ter que pedirvos asilo os zamoranos. un saudo
Decía un apreciado e finado pechabares que víra un búfalo na serra. O can de Dacasnalgas trouxo un coello. ¿Non sería o búfalo aquel? Mira que non volveu velo ninguén.
Seguramente unha das perdices, ó caer fulminada, matou o búfalo dun picotazo fortuito no cerebelo.
A seguir coa narrativa, Pingadelo.
LA GESTACION. Dedicado a todas las madres del mundo, en especial a la mía.
" ¿De dónde venía yo cuando me encontraste?", preguntó el niño a su madre.
Ella, entre risas y lágrimas, apretó al niño contra su pecho: y le respondió:
"Estabas oculto en mí corazón como un deseo, vida mía. Estabas entre las muñecas con las que jugaba cuando era una niña. Y cuando todas las mañanas modelaba mi dios en barro, era tu imagen la que hacía y deshacía. Estabas en el altar del dios que protegía mi casa, y al ... (ver texto completo)
Esta foto, creo que ha sido sacada al final de los años 50. Un beso para ti, hermana mía.
Antes de adicarme ó taxi, fun lexionario no deserto do Sahara. Certo que facía calor, inda que eu pasei os quince meses en Dajla (daquela, Villacisneros), que está na costa, e o clima é suave pola influencia do Atlántico.
Sendo recluta, cando máis calor facía, tiñamos que facer instrucción ó sol e abrigados coa camisola por riba da camisa. Logo púñannos ó abesedo, detrás dun frontón, sentados no chan, en mangas de camisa, para as clases teóricas.
Como PROFESORES de teoría tiñamos os CABOS, casi ... (ver texto completo)
hola cesar mi nombre es luzbel leonardo pousa como puedes ver compartimos el mismo apellido pues mi bisabuelo era natural de galicia no estamos seguro si de ourense o lugo los unicos datos que tenemos son que murio el 1 de abril a los 82 años de edad de 1938 por lo que se deduce que nacio en el año 1856 sus padres eran andres pousa y maria pousa y emigraron a cuba sobre el 1900 quisiera encontrar las raizes de mi apellido y alguien que me pueda dar algun dato al respecto para solicitar una partida ... (ver texto completo)
Contacta con la Diputación de Orense y de Lugo para que pongan una Circular a los Ayuntamientos de ambas Provincias para solicitar la documentación o bien mediante el Boletín Oficial de las Provincias. En la Embajada o Consulado de España igual te dicen los trámites a realizar.
Dale todos los datos que tengas.
Espero que tengas mucha suerte.
Un saludo.
Gracias, Cesar.
Me gustaría que le preguntases al señor Martín si recuerda los nombres de alguno de los hijos de Teodora y Eulogio.
Dale saludos a tus padres, a Jesús y a Carlos.
Hola Carmina. Los nombres de los hijos de Teodora y Eulogio, que fueron cuatro, son: Benjamín, Rosa, Mercedes y Diego, este último lo mataron en la Guerra Civil Española.
Un saludo para tod@s vosotr@s.
O pasado domingo foi a Feira Franca da Moimenta, e por alí anduve a dar unhas voltas. Fun convidado polo senhor presidente da Junta de Freguesía.
O día non puido estar mellor. Por iso andaba por alí toda a contorna. Houbo touros nunha plaza desas portátiles, con forcados e toureiros dacabalo, concurso de ovellas e de cans da res, e moitos postos de vendas ambulante.
Chamoume a atención un paisano que deu a vara desde dous sitios distintos co autoparlante sempre a berrar:
--Dez panos de cocinha, ... (ver texto completo)
Verdadeiramente, ¡por cinco euros quen non lle fai frente a lei da gravidade!
Dacasnalgas levaba o día enteiro de caza pra Serra; dos Cortellos a Barón, da Mallada da Cruz á Barreira Blanca, hasta chegar a Lagarellos cúa entreperna encetada e nin perdices nin charrelas… ¡nin tan xiquera pitos verdeais!.
Eso si, polos Queirugais e o Bedulo non deixaron de sentirse tiros en toda a maña, ao que el respondía: “así reventaseis, no os cansareis de perdices, ¡carajoo!”- si no encuentro perdices comere al menos la merienda.

Ó acabar de comer, encetadiño como estaba, colle o pendín ... (ver texto completo)