Vai a cousa de xerundios. A Señorita Pita, que sempre pita cando chega a curva, foi quen sacou este novo tema, celosa con Gerundina.
Ela pensou sobre todo no xerundio do verbo "fernar", e trabucouse. Non porque non exista tal verbo, que non existe; o que pasa é que, ao meu parecer, quixo poñer "pingando".
Señora ou señorita Gerundina: Cando o pisador perdeu o coñecemento, como quedou a súa tensión? Comprobouno? Era de alto, medio o baixo voltaxe?
E de que afeitadela fala a Moñuda? Vostede ten moño, crencha ou "perrera" (que así lle viña chamando miña nai ao "flequillo". Só é por curiosidade. ... (ver texto completo)
En gerundio.: Imaginando a Prat Prat corriendo, persiguiendo, golpeando con la cabeza el cumieiro, el conocimiento perdiendo y entre tanto, Tu, ninfa veraniega llena de polvo (de la hierba) y Prat Prat soñando uno de esos sueños erotico-porno que su cabeza van llenando. Prat Prat despertando, dolores de ambas cabezas aguantando y otra vez esperando que la ficcion algun dia se vaya realidad se vaya haciendo.
***Para Inda.: en tus gerundios hay un gerundio que no es gerundio sino un nominativo singular.
En una ocasión, uno de los chicos con los que más veces pisaba la hierba, corría tras de mi muy ligero de ropa, el pajar estaba lleno y las maderas que sustentaban el tejado nos quedaban a la altura de la cabeza, tan cegado iba que no vio el palo y se lo comió de lleno, quedando sin sentido al instante. Fue un susto muy grande y por momentos pensé que tendría que pedir ayuda con aquella situación tan embarazosa.
Ay, Gerundina! Esa es la palabra clave: El Arte de pisar la hierba, ahí empecé a regarme, fiel labriego de mí mismo. Aprecié que, pese a todo, pese al error y al acierto, siempre elegí estar despierto, sin sumergirme en el lodo.
Ay los pajares! Llegue a Lubián en los años 70 y no tarde en aprender el arte de pisar la hierba.

¡Que recuerdos de aquella época!
Iso é cuestión de opinións. A min non me gustou nunca pasarme. Pero inda así, quen sabe. Ó millor coa señorita Moñuda, con quen creo que aprendín que non só hai pelos na cabeza, nin dei chegado ao punto que ela quixera. Pero tamén pode haber quen pense que, en cuestión de pascuas, algunhas veces teño chegado a de pentecostés.
Estos sentidos corporales, antes exclusivo del lozano muchacho de 26 y la cándida chiquilla de 19. Yo que hé pasado la etapa
maduración, aprendizaje y desarrollo, y solo me queda el síndrome pasado, hasta me dan ganas de bailar el vals, a pesar del ácido úrico.
Cuando yo pisaba la hierba: Era pisar la hierba para poder meter más en la pallarega, cualquier otro interpretación sera pisar otra cosa, como por ejemplo, el engazo. Pero tampoco me hagáis caso porque interpreto a mi manera, y con estos ... (ver texto completo)
Mis abuelos vivían en el pueblo cuando ocurrió la catástrofe. Ambos se salvaron, afortunadamente. De hecho mi abuelo se dio cuenta enseguida de lo que pasaba por el ruido terrible que venía de la montaña y se levantó a toda prisa de la cama y salió a la calle gritando a todos los vecinos para que se despertaran porque la presa había estallado (no olvidemos que ocurrió de madrigada y la gente dormía, lo que hizo aumentar el nº de muertos).
Carallo, esta Pita, que non é María nin ten unha praza na Coruña, é mooñuda de verdade. Ábate non defaga o moño, se nos desmelene, e se nos esparrame por riba do "prado".
(Por certo: "ábate" é unha palabra de Lubián que ven significar "só fai falla que...". Non está nos diccionarios, pero a min dame o mesmo).
Será ela a mesma Pita Moñuda da miña infancia? Imposible. Era a súa nomeada. Pra ela era un insulto, e inda chegou a correr detrás de min por cabreala chamándolle así.
Agora, medio século ... (ver texto completo)
Carallo, fai cuarenta anos moita herba se pisaba pra que collera mais na palleira, nos en Barxa cando viñan os madrileños no mes de xullo convidávamolos ha xogar enriba da herba pra calacala" tampouco éran labregos."
Paravens por os con tos. E UNHA APERTA
Carallo, esta Pita, que non é María nin ten unha praza na Coruña, é mooñuda de verdade. Ábate non defaga o moño, se nos desmelene, e se nos esparrame por riba do "prado".
(Por certo: "ábate" é unha palabra de Lubián que ven significar "só fai falla que...". Non está nos diccionarios, pero a min dame o mesmo).
Será ela a mesma Pita Moñuda da miña infancia? Imposible. Era a súa nomeada. Pra ela era un insulto, e inda chegou a correr detrás de min por cabreala chamándolle así.
Agora, medio século ... (ver texto completo)
Si tuviera que examinarte en el final de curso, puedes estar seguro que te llevarías matrícula de honor, y no precisamente en "matemáticas", sino por la "lógica", que en tu escrito gana claramente la partida.
Está muy bién, tanto en la literalidad como en lo filosófico.
Un saludo, amigo.
A tía Marea era morgada dunha familia acomodada que non se viu na inevitable obrigación de emigrar ás Américas, que ós comezos do século pasado era tan habitual entre as xentes da comarca.
Solteira, á morte dos seus pais quedou como única herdeira daquel xeitoso capital, mais a falta dun home na casa, pra facer os traballos propios da labranza, a condenaron a pasar a súa vida tras de unha parexa de vacas e media ducia de rixelos. O seu viaxe máis longo, fora sendo nova á festa das candelas a Acibeiros ... (ver texto completo)
Gracias Daniel, por entrar en el foro de este pequeñito pueblo de la alta Sanabria que no llega ni con mucho a los 50 habitantes y que sus fiestas son el 6 y 7 de Agosto en honor del Salvador y San Cayetano. A la Virgen de la Tuiza la queremos mucho pero su festividad se celebra en Lubian y Chanos a cuyos pueblos pertenece su Santuario. Nuestra altitud ronda los 1000 m. Estamos entre las sierras de la Gamoneda y del Marabón. Debido a nuestro limite con Portugal y Galicia, nuestra forma de hablar ... (ver texto completo)
Hai xa anos. Eu ía entrar no bar, cando o xefe provincial de producción animal (inda gobernaba UCD) preguntoume desde a fiestra dun carro oficial:
--Señor Cho: ¿Sabría usted decirme, por casualidad, y si hace el favor, dónde encontrar a su hermano?
Botei unha ollada cara a porta da casa, e alí andaba a xogar Paula, filla de meu irmán e sobriña miña, claro está. A cativa comezaba daquela a falar, pero xa o facía polos cóbados.
--Paula, bonita: onde vai o papá?
--Anda cazando moscas!
Os funcionarios ... (ver texto completo)
Salva, que suerte tienes que este fin de semana no puedo entrenar por circunstancias ajenas a mi voluntad, que sepas que el reto queda pendiente para futuros domingos,