Hay mutos anos, nun pobo mais acá de mais alá das portelas, había un crego, que por a edade mais os achaques propios dela xa estaría millor disfrutando dun ben merecido retiro. Pero non sei se era por decisión propia ou polo feito de ter o cargo vitalicio, o caso é que seguía con muta dedicación o pé do canón.
O sacristán, tamén xa maduriño, ainda tiña a mente muy clara e, como levaba casi toda a vida desempeñando iste oficio, sabía toda-las lecturas de memoria. Cando o crego predicaba, apostábase detrás del, atento os patinazos que de cando en vez daba, e si a ocasión se presentaba dáballe disimuladamente co cóbalo, mentras entre dentes intentaba salvar-lle a prédica.
Un domingo na homilía o crego decía: “Naqueles tempos, San Xosé o enterarse que Herodes quería matar o Neno, colleu o avión pra fuxir….”
O sacristán arrímase, golpe de cóbalo disimulado, e dille: “Señor cura, naqueles tempos non había avións”.
O crego mira o sacristán de reollo e dice: “ ¿logo quen carallo me dixo a min que Poncio era piloto?” ... (ver texto completo)
M. Luisa, qué gracia me fizo o que escribes sobre a foto das "fillas" de Sergio.
¡Tanto tempo sin saber nada da Juanita e resulta que era Juanito! Son muy bonitas estas fotos da familia e estando tan lexos e loxíco que haxa confusións.
Apertas.
Don Avelino era o crego da aldea. Levaba aquel sotanón que lle chegaba desde o pescozo as negras alpargatas.
Bicábaslle a man, e sempre había un caramelo cando a abría, despois do beixo.
Un día díxolle o monaguillo na sacristía:
--Ai Don Avelino, vostede ten pelos nos "güebos"!
O crego ficou abraiado ante verbas tan demoníacas...
--E ti, pillabán, porque dices iso?
--Pola caspa que leva nas zapatillas --rematou o preguiceiro e observador axudante.
Gracias, como de costume moi bon. Os días como as flores hainos de todalas cores, e por veces esquecémos que un día non rido é un día non vivido. Saúdos dende a outra veira das Portelas.
Muchas gracias por la explicación. Te la agradezco y veo que fuí yo la que interpreté mal tu anterior mensaje, ya que en realidad eres un difusor de nuestra cultura y defensor de nuestro idioma por tierras lejanas. Por lo que explicas te viene el amor a Galicia solo por herencia materna, hecho que honra a tu persona. Siempre seremos pocos en difundir el cariño por esta tierra.
Todas las aportaciones a los foros son valiosas, aunque a veces haya malentendidos, estos pueden ser instructivos si se ... (ver texto completo)
Estais mandando unas fotos preciosas y con mucho valor para el pueblo. Me encanta ver a personas de las que he oído hablar mucho, pero que nunca conocí. También me entero de parentescos, como el de la tía Pepita y Sergio. Yo sabía que el tio Abel era cuñado del tío Paco, pero no sabía que la familia también estaba emparentada por este lado.
Ojalá se anime más gente a rebuscar en los armarios y publicar más fotos, que cuanto más viejas más cargadas de historia están. Son de verdad precioas.
Un ... (ver texto completo)
Paco, ¿quen é a parexa do medio, el con barba e ela de rosa? si non me equivoco non son do Pereiro. Apertas
Sra Pepita, aun expresandose en gallego hay formas mas educadas para preguntar por alguien que ademas tiene puesto su nombre en la foto, favor revise sus formas antes de escribir.
muchas gracias
Sr. Vicuña Dieguez: ¿Podría vostede aclarar o qué quere decir con: "aun expresándose en gallego"? Sona un tanto despectivo e parece que da vostede por descontado que os que se expresan en galego son maleducados... Por favor, o idioma galego merece polo menos tanto respeto coma os galegos. Saúdos
Me impresionan las fotos que cuelgas. ¿de donde sacas tan entrañables fotos?. Gracias nos haces disfrutar supongo que a todos, al menos a mi si.
Cando estivemos en maio no Pereiro anduven recollendo cousas miñas na casa dos meus queridos pais e encontreime con mutos recordos entrañables, entreles mutas fotos que tiña esquecidas e que me gusta compartir con todos vos pra lembrar tempos pasados e tamén rememorar tanta xente que xa nos deixou e dosque nos quedan tan bonitos recordos.
Tamén quero aproveitar a acasión pra dar-lle as gracias a Laura, que sempre que vou a súa casa deixame remexer nos seus albums e copiar fotos.
Apetas pra tod@s
Nun pobo portugués preto da raia, un crego recién salido do seminario, co entusiasmo ainda fresco e recién estrenado, puña tal brío nos sermóns que parecía que os vivía realmente.
Un Xoves Santo, o crego apuntaba co dedo índice pro medio da igrexa chea de fregueses e decía:
- ¡Por nos o crucificaron!, ¡Por nos morreu! ¡Os nosos pecados o mataron!......
Na primeira fila, sitio fixo de tres beatas, estas vivian o sermón tan intensamente coma o curiña e a medida que él subía a voz as beatas pasaron ... (ver texto completo)
Vos imformo que do Tameirón a Barxa hay unha pista de terra hasta un lugar chamado Cabanelas onde remata o monte do Tameirón, e os prados onde nos cando eramos rapaces lle deixabamos ceibar as cabras os do Tameirón, e despois se baixa por un sendeiro ata os prados de Barxa, pasando por un pazo en ruinas que lle chamaban A FERRERIA donde o lado hay unha granxa de ovellas, e despois a dous kilometros está BARXA é a un Portugal entre Tameirón e BARXA cinco kilometros. Pero a ruta mais bonita é a que ... (ver texto completo)
Gracias pola información. Xa tiña oido falar da ruta que pasa pola Esculqueira, creo que é a ruta da pana, que limpiaron fai pouco seguindo o camiño que levaban os contrabandistas pra Portugal. Cuando esté no Pereiro penso facela.
Saúdos
Ti tamén sexas benvido neste foro.
Pros que lle gusta o senderismo, tamén haberá algunha ruta (ou antigo camiño de carros) que una o Tameiróm con Barxa, ¿non? Nos hasta o Tameirón temos chegado, preo mais alá non. Saúdos
Como siempre, yo comunicando malas noticias, pero supongo que lo cuente o no, ocurren, asique por lo menos que os entereis. Se murio hoy la Emilia (la viuda do Faxo). Estaba en Verin desde hace un tiempo, y ya estaba bastante mal.
Desde aqui quiero trasmitirle a sus tres hijos mi mas sinceras condolencias. Descanse en paz.
Sinto a morte da Emilia. O meu mais sincero pésame os meus bos amigos Pili, Pepe e Faxo.
Xa me imaxino que haberá quen pense que meto os fociños onde non me chaman, pero cómo considero veciños a todos os do contorno (tamén os curmáns de Portugal), tómome a liberdade de facer un comentario.
Non creo que nun foro coma este, no século vinteún, sexa correcto que un individuo diga o que se debe ou non debe por, sobretodo tratándose de chistes. Si non gustan non se len e xa está. Contar chistes de santos e curas e tan usado entre nos como contalos de galegos ou de portugueses. E algo que ... (ver texto completo)
¿Douscentos? ¿Onde andarán os 150 (ou máis) que faltan, que xa hay anos que non se ven? E logo a igrexa parroquial de Loreto ¿é nova? A ermita ¿Cómo se chamará? Cuesta documentación tan actualizada haberá que cambiar xa os libros de texto que se están quedando atrasados outra vez.... ¡o qué fai o aburrimento!
O Pabliño estaba cos seus avós que o coidaban mentras os pais traballaban.
-Aboa, vou a xogar ca Lupita – Dícelle Pabliño. A Lupita era unha neniña que era nova no pobo.
-Bueno, vai, e non fagas trasnadas.
O rato volve correndo e pregúntalle:
-Aboa, ¿cómo se chama iso cando dóus dormen no mesmo cuarto e un está por enriba do outro?
A señora Herminia abreu os ollos e tragou dúas veces seguidas, pensando qué decir, pois os nenos ahora edúcanos doutra maneira ca ela aducara os seus, e nin quería pasarse nin quedar corta na explicación. Daquela pensou que o millor sería falarlle claro e díxolle o netiño:
-Mira Pabliño, iso chámase face-lo amor, ou falando claramente botar un polvo, ¿sabes fillo?
-Vale aboa.
O neno bota a correr pra calle. Nun intre está de volta, ca cara larga, o fociño saído e ponse dediante da aboa con brazos cruzados e dando cun pé no chan, dille:
-Aboa,! o que te preguntei antes chámase litera, e o pai da Lupita quere falar contigo!... ... (ver texto completo)
Hola Gel, deixachesme unha pequena duda, xa me diras a que Susi te refieres, non recordo a naide con ese nome, salvo miña pima, pero ela non pode ser, pois ne-sa fecha inda non nacera.
Da sobriña da tia Carmen si que me acordo, chamase tamen Carmen, inda e parente nosa, non sey en que grado.
Un bico
Juan, a Susi é a prima da Ludi, filla da Toña que viven en Ourense.
Respecto a túa prima Susana, según as miñas contas xa nacera, porque a foto foi tomada o día do Loreto, e uns dias máis tarde naceu o Leo e ela é un pouco máis vella. Isto según me contou miña nai, que eu estaba alí, pero como si non estivera..
Alegrome de saber que esta a miña irman Begoñita, eu no a coñecin antes, pero o deci-lo tu, si me dou conta dela.
¡Hola Pura! ¿Qué tal van esos ánimos? Estuve con Begoñita en mayo, la vi bastante bien.
A ver si te reconoces tú en la última foto. Saúdos.
Piño, alégrame saber de ti. Dixéronme que me invitaras a festa da malla. Non sei si é así ou non, porque eu non lin a mensaxe. Estiven no mes de maio no pueblo e desde que falleceu miña nai xa non temos internet. De todos modos, si é que tiveches a amabilidade de invitarme, quérote dar a gracias e que non penses que son unha maleducada, por non dartas antes.
Este verán non estarei polo Pereiro, a non ser que o Concello faga en dous meses o que non conseguiu en tres anos, pero iso xa sería unha milagre. ... (ver texto completo)
Juan e María Luisa, a ver que "canto" pra quitarvos a duda. Os que tú nomeache, Juan, acertáchelos todos. A que está detrás do meu pai e unha sobriña da tía Carmen (QED) que vive en Barcerlona. A do seu lado e unha amiga ou irmán dela que non lembro moi ben. O lado de ésta está a Begoñita, detrás da Fina. Diante da miña nai está a miña prima de Lentellais e as duas o lado son a Ludi mais a Susi. Beixos os dous.
Non sabía que tiñais os contos a medias cós de Barxa!
es una auténtica pena que la casa se haya parado, siendo este año tan especial para la ruta xacobea podría hacer mucho bien al pueblo..... lastima! la verdad es que es bastante vergonzoso nuestro pasotismo... y tabién la crítica va conmigo....
Non sei por qué se parou a construcción do albergue.
Creo que temos un concello que se durme nos laureles e o peor é que hay poucos que lle tiren da chaqueta. Eu levo esperando tres anos pola delimitación de núcleo, e ahora resulta que cambiaron a normativa e teñen que empezar de novo.
É de pena
Hola prima, claro que me acordo do cambio de liquido na copa de teu pai, tes razon, nunca bebera tanta auga xunta, el mismo o reconoceu.
¡Que tempos aqueles! Todos os dias teño recordos de algunha cousa.
Empezome a por tonto ¡Cuantos recordos, cuanta morriña!
Un bico
¡Empézaste a por tonto! ¡non oh! que sólo eres dous anos mais vello ca min, e eu inda vou razonando regularmente... jajaja Esto que nos pasa é a consecuencia da época de transición persoal que nos está tocando pasar. Han de vir tempos millores, aunque non se olvidan as personas queridas que nos deixaron, aprendemos a vivir cos recordos, e pouco a pouco vamos lle dando temas os nosos fillos, pra que eles dentro de MUTOS ANOS (espero) falen de nos.
Lito, aparte de ti (ou o Manel) non recoñezo a ninguén, ¿Quen son?
Como sempre, e un pracer ler os vosos contos. Tiña unha boa reserva amontoada, que me veu como bálsasmo refrescante nesta costa arriba de retomar a rutina diaria, despois de pasar unhas semanas por terras galegas, cá morriña ainda fresca e na retina retidos restos dos contrastes verdes dos montes có amarelo das xestas e o rosado das queiroas.
Lendo o conto dos noventa graos, veúseme a mente o Toñito, persoaxe dunha historia que me contou meu pai, e casi diría con certeza que estamos a falar do ... (ver texto completo)
Maria Luisa, en el mensaje anterior me equivoqué de foto. Me refería a ésta, el del medio debe de ser tu padre.
Estuve con tus padres la semana pasada en Pereiro, el día del cabo de año de mi madre. Los enconté muy bien, siempre es un placer charlar con ellos. Biquiños.
Me imagino que será tu padre ¿no?
O pasado domingo foi a Feira Franca da Moimenta, e por alí anduve a dar unhas voltas. Fun convidado polo senhor presidente da Junta de Freguesía.
O día non puido estar mellor. Por iso andaba por alí toda a contorna. Houbo touros nunha plaza desas portátiles, con forcados e toureiros dacabalo, concurso de ovellas e de cans da res, e moitos postos de vendas ambulante.
Chamoume a atención un paisano que deu a vara desde dous sitios distintos co autoparlante sempre a berrar:
--Dez panos de cocinha, ... (ver texto completo)
Verdadeiramente, ¡por cinco euros quen non lle fai frente a lei da gravidade!
O tio Pedro foi un dia a feira, e o darse unha volta polos postos, os de lenceria sempre atraen a atencion. Despois de tanto mirar, decidiu comprarlle un sujetador distes modernos a sua muller.
Pediulle un a vendedora en ista loxicamente lle preguntou que talla queria, o que el lle responde: "Pois, uste vera, eu de tallas non lle entendo". A vendedora dicelle: "Bueno, pero uste sabe como son os peitos da sua muller, digo eu"
O tio Pedro: "Bueno, si, asi mais ou menos como pementos"
A vendedora: "Pementos ainos de moitas clases, ¿non seran asi como os de Padron?
"Home non", responde el, "dises pequeniños non. Asi.. como os outros mais grandes... pero asados". ... (ver texto completo)
Jejeje, Paco, ¡que foto mais bonita! en vez de un dous cabalos, era un "duas vacas"
al tio no lo reconozcoo a las tias ya las localice ¿en que foto esta?
Lito, en la foto de la matanza esta tu tio Corvina y tambien tu prima Toña
Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). ... (ver texto completo)
Eu cuando lle oia decir o crego, e despois as monxas, que todos somos hermanos, faciaseme ese pensamento un pouco agobiante. Pero lendo a vosas historias, aparte de rirme moito, penso que debe de ser vedade que polo menos somos todos cortados polo mismo machado.
O do Pereiro que tuvo esta brillante idea foi pra estrenar a cociña de butano.
O Antonio o vendelas decia que eran unha maravilla, que nin queimaban as potas. E el, aunque que era da raza comun daqueles tempos que consideraba a cociña terreo da muller, quixo facer el mismo a prova e colleu o primeiro que se lle veu a mau pra quentar augua, o caso e que se quedou sin caldeiro e escangallou os queimadores da butana. ... (ver texto completo)
Este era o antiguo lavadeiro do cima da aldea, cos lavadoiros a ras do chau ¡cuantos dolores de cuadris e de rodillas provocou! A min poucos, porque mais ben me daban solo un calcetin ou algun trapo pra que me estuvera quieta. Pero os recordos son ben bonitos.
Hola a todos: Esta vez el que se nos fue definitivamente de Pereiro es mi padre (el Bargas). Se nos fue en silencio y tranquilamente a sus 96 años, igual que siempre vivio. Dandonos lecciones con su ejemplo tambien en esta ocasión. Descansa en Paz, PAPA.
Gracias a todos los que llamaron o mandaron mensajes.
Tienes razon Pura, todos lo recordaremos como una persona entrañable. Que en Paz descanse. A vosotros un abrazo
y ya se q soy un pelma pero seguro q alguien tiene en el fondo del cajon una foto de feliz y de nela.... venga rebuscad...
Lito, en unas fotos que puse en el foro estan 2 tías y un tío tuyos. De Feliz y Nela, seguiré busacando, pero creo que no tengo nada. Mi madre se recordaba mucho de Feliz, y me contaba que fueran siempre muy buenas amigas.
Un abrazo.
De esto fai moitos anos. Contaba miña sogra, que cando ela era moza, tiñan unha veciña que le lavaba a roupa a un teniente mais a súa muller, xa que ésta era algo fina, da capital, e non sabia lavar a roupa no rigueiro, puña a disculpa que si os mozos lle miraban o traseiro, que si as formigas subian po las pernas, que si os grilos non sei quei... (todo o mundo se metía con ela.)
Solución, con esta veciña resuelto o problema, a muller toda feliz por ganar catro cadelas. Todo ben hasta que un día ... (ver texto completo)
Bonisimo. Eu por moito que cabilo no asunto non me aclaro. ¿Como seria que a boa muller o darlle voltas e voltas os cazolos, o primeiro que se lle ven a cabeza son os cataplines do teniente? Jejeje
Eche un conto moi vello, pero a min faime rir cada vez que me ven á memoria.
Acórdome del sempre que meto cada ovo no buraquiño da porta do frigorífico, así é que quen me vexa rir sempre que meto ovos na neveira pensará que toleéi.
Dicen que un de Lubián foi mercar unha neveira onda o Fulero de La Villa, alá nos tempos primeiros deste artiluxio. O tendeiro explicoulle para que servía cada bandexa e cada caixón: conxelador, sitio da froita e das verduras, lugar para o peixe, e na porta para as beberaxes.
Entón ... (ver texto completo)
Jejeje, moi bon. Solo fai falta un pouco de imaxinacion pra ver o probre home encaramado no alto da neveira, e pra partirse de risa.
Eu recordome de unha anecdota que viviu unha amiga miña ca sua nai, paciente de una enfermedade dexenerativa. Non e un chiste, que quede claro. Cuando unha persona querida se encontra en tal estado de desorientacion e moi triste, mais ben pra chorar. Pero as veces hay que reirse, pra quitarlle un pouco de peso a situacion. De esta maneira a miña amiga faciame moitas ... (ver texto completo)
As de atras mais o mozo entre elas reconozcos a todos, o que esta en primeira fila dudo entre o Manolo irmau de Marcelina, ou o Gerardo, pero, ¿o pequeno?, nin idea.. que alguen me aclare a azotea. Saudos e boa Pascua
Pois si que me conoces, como lle dixe o Juan, que tamen he teu primo ¿non?. Nos viviamos enfrente da casa da chata unha casa con un corredor a miña irma e eu somos gemelas, seguro que xa te darás conta. Non sabía que estabas en Holanda nin que se hbía morto a tua mai. Un saludo´por certo o Peteretiño e meu primo.
Claro que me acordo de ti mais da tua irma e de teus irmaus. Un saudo pra todos. O Juan si que e meu primo. El, pola parte da sua nai, e primo do Enrique.
O teu primo, o mome faiseme conocido, pero a el non o encuadro.
Boa Pascua. Saudos
Feliz Pascua a todos.
Este era o ti Agapito, que xa maiorciño e cheu de achaques, entre eles a xorderira, foi o medico a facerse un chequeo. Iba ca sua muller.
O medico dixolle: "para el reconocimiento tiene que traer una poca de orina, unas pocas heces y, ya que estamos en ello, un poco de esperma".
O ti Agapito deuse a volta pra sua muller e preguntoulle: " ¿que di que que teño que traer?". O que a muller lle reponde: "Bo, deixalle os calzonzillos, e xa teis a volta feita".
Don Peteretiño. Rosalia e demais ilustres galegos predicaron co seu exemplo. Ahora, si se molestaron en clasificar os galegos, eso sabran-ho eles. Algun pensamento ainda lle quedaria no tinteiro. Unha cousa e como eres, outra como te ves e a terceria como te ven os demais, e pra cada cual a tarea de clasificarse a si mismo da maneira que lle pete e que mais feliz lle faga. E os demais a seguir opinando, eso si, estou de acordo contigo, sempre con respeto. Saudos
Se ha muerto Manolo el hijo de D. Paca. Este hombre si que quería al lueblo y a sus gentes, dejó escrito que sus cenizas las llevaran a Vilavella y las echaran en la finca que tienen en la Tapada, y ellos como sabeis no son nativos del pueblo y tampoco hablaban gallego pero se sentian tan gallegos como el que más. Yal menos siento mucho su muerte. GEL: Tu eres del Pereiro yo a ti te conozco eres sobrina de la Chata ¿no?
Si, Pepita, a misma. Entre os 14 e 16 anos fun muto pola Vilavella, por eso me sonan os vosos nombres (casi todos) e conozo algunha xente das fotos. Paseio moi ben naquel tempo e teño moi gratos recordos da xente da Vilavella. Si me dices de que familia eres, seguro que te conozco. Unha aperta.
pura carmen no tiene email pero cuando quieras aqui estamos por cierto en markina teneis vuestra casa para cuandoquerais.. carmen se ha emocionado pues pensaba q no tenioa nada ni nadie alli
un beso mikel
Lito e Carmen, aunque se nos foron os seres mais queridos, no Pereiro sempre teremos a nosas raices, e mentras o ir por a calle te encontres con alguen con quen charlar un rato e recordar tempos bonitos, sempre teremos algo polo que ir a el. O fin io cabo, casi todos somos parentes, ios que non o son e como si o foran. Apertas
¡Mira que mereceu a pena recuperar esta fonte!, eu xa nin me acordaba dela e cuantas veces pasei por ahi
CONTO DO ALCALDE DE LUBIÁN
Daquela inda non chegara a TV ó noso concello. Andaran uns navarros cunha antena cravada no cimo dun pao de piñeiro levantado preto da Escarramana. Pero aquelo máis parecía unha buraca chea de chispas que un televisor.
A radio inda hoxe non se escoita ben, pero naqueles tempos non che había outra cousa, e botaban aquelas radionovelas por episodios diarios...
-- ¡"Matilde, Perico y Periquín"! "Matilde Conesa, Pedro Pablo Ayuso..."
As amas de casa daqueles tempos (que ... (ver texto completo)
Mira que foi ben sincero o señor crego.
O mei querido pai DEP (fai precisamente hoxe xa 6 anos que nos deixou) foi albañil, e pola sua profesion recorreu mutos pobos nos seus anos novos, que despois viviu hasta xubilacion fora. E contabanos sempre historias do que pasaba polo contorno. Bueno, a veracidade delas eu non podo comprobala.
Esta histora sempre a recordo, non sei en que pobo foi, ben pudo ser Lubian o millor, onde vivía o tio Serna e a sua muller Sara mais o fillo do que non me acorda ... (ver texto completo)
Como este tema do galego lebantou tantas ampollas escribamos en galego a partir da hora que cada un o escriba como bohamente poda, esceibamolo como o falamos. en Galicia hay cuatro provincias nas que en cada umha delas se fala o galego de distintas formas inclusu con distintos acentos, pois nos falemos como se fala no noso pueblo que e como nos enseñaron os nosos anrepasados sin ter que avergonzarnos de como o pronunciamos e pior o que falou galego e ahora vay o pueblo falando o castellano facendonos ... (ver texto completo)
Hola Pepita! Estou totalmente contigo, vou a perder a vergonza de escribir o galego con faltas, e escribilo tal como o falo. Eu tamen me sinto orgullosa de que se me note que son galega, pero eso de que alguns de outras provincias, casi sin abria a boca xa te veñan con tipico topico: gallega ¿no?, xa me cansa. Si, son galega, e qué, non sera unha desgracia, digo eu.
A semana pasada entrei en Amsterdam nunha tenda onde venden productos españois. O pan era por certo galego, segun dixo a boa muller. ... (ver texto completo)
Hola Peteretiño. Non sei por que e suete pra Vilavella que Inda-cho-sei non perteneza a ella. A verdade, que mais da. Tampouco fai falta ser tan encollidos. Eu son galega en cualquera parte que me encontre, e cuando me atopo con alguen que sin ser galego respeta o meu idioma e ainda o escribe mellor ca min e algo que valoro moito, porque a decir verdade hay mutos galegos que desprecian a sua lingua, e isto non e critica cara ninguen, que quede claro, simplemente a constatacion de un feito que todos conocemos.
Por muto tempo que votes fora de Galicia, o que ben se aprende non se olvida. Os que estan fora e non o falan e porque non queren o porque non llo enseñan. E repito, cada cual e libre. A mayoria dos galegos que estan (mos) fora creo que, si cabe, ainda se sinten mais galegos que os que non tuveron que irse, porque a morriña fai aflorar sentimentos moi profundos.
Eu identificome totalmente co poema de Victoriano Taibo. E mais, penso que o galego que non fala a sua lingua e galego a medias. Pero esto e unha opinion muy personal, sin pretensions de que naide se sinta aludido ou aludida. Saudos ... (ver texto completo)
q ilusion la casa donde naci junto con manel y carmen
la calle loreto que recuerdos.... gracias
Hola Lito! mira que fai tempo que no te vexo, nin o Manel mais a Carmen. A ver si pronto podemos comentar en persoa estos recordos tan bonitos que se nos veñen a memoria o ver estas fotos do noso querido pobo. Saludos a toda a familia
Dar unha volta por este foro, e ver que todo o mundo escribe no meu querido castelán, eu --que non son galego-- quedo abraiado. Será certo que o galego vaise murchando coma unha flor feble na xeada dos tempos que corren?
Virán tempos mellores? Chegará o galego a ser coma flor do toxo, ou a da xesta, que non hai xeada que lles entre?
O galego que non usa a súa lingua non sabe o que ten de seu.
Tes toda a razon. Leo mutas veces o foro do teu pobo e, a parte das historias que me divirten muto, quedeime gratamente sorprendida por o uso que lle dais o gelego. Eu son unha galega que sempre falo no meu idioma pero escribo casi sempre en castellano porque, como ben dice Pepita, nunca nos enseñaron a escribilo, daquela era tabu, e non conocemos a ortografia. Pero tes razon, inda cho sei, aunque sea con faltas, vou a homenaxear o meu idioma do que me sinto muy orgullosa, como decia Victoriano Taibo: ... (ver texto completo)
Hola Pura, tienes toda la razon, a este paso Pereiro se nos queda en un pueblo fantasma, como tantos y tantos que hay repartidos por toda la geografia española, y la verdad, me da mucha pena, porque verdaderamente soy un enamorado de mi querido pueblo, pues tengo muy buenos recuerdos de mi niñez, no quiero seguir que me pongo con mucha "morriña".
Creo que lo de nacimientos en Pereiro va a ser un poco dificil, bodas quizas se anime alguien, pero tampoco seran muchas.
Siento lo de Chus, no sabia ... (ver texto completo)
Hola a todos. Siento lo de Chus. Mi pesame a la familia. Es verdad que ultimamente ya va llegando de entierros, que se nos queda el pueblo vacio.
Los que estamos fuera y queremos a nuestro pueblo tambien podemos paliar esta tendencia no dejando de ir y cuando nos jubilemos podemos llenarlo poco a poco otra vez, pasando temporadas en el. Los mayores (y no tan mayores) se nos van. Ahora es nuestro turno. Un abrazo a todos
O tío Andrés sempre foi un home de unha seriedade contrastada e profundas convinciois relixiosas, máis tiña tamén a firme convicción de que a augua sempre tiña que durmir nos seus prados. Por eso non era de estrañar atopalo cúa súa aixada ó lombo a calquera hora da noite. Pra desgracia miña, en Carnatiño tiñamos un prado que nos apezaba. Meu pai a pouco que nos fumos facendo grandes, (grandes… con nove ou dez anos), distribuínos a meus hirmous e a min os prados, pra que cada un de nos fora responsable ... (ver texto completo)
Hola a todos los de Lubian. Yo soy de O Pereiro. Disfruto muchísimo con las historias que contais de antaño, es como si los años retrocedieran y estuviera escuchando a mis mayores en los fiadeiros, cuando contaban aquellos contos que nos dejaban a los niños con la boca abierta y a veces llenos de miedo. ¿Serian cousas do demo, ou tiñan unha explicacion coma do prado de Carnatiño?
