Veo que os estáis preparando para las vacaciones, algunos no se si estarán ya. Yo todavía estoy por estas tierras, aunque deseando ir.... como se suele decir, pero es la realidad, cuando no es por pitos es por flautas...
Piño, Blas, O Candil, Mikel, Sofía, Pepe, Gel y todos los que os asomáis por el foro de Castrelos, el primer fin de semana de Agosto son las fiestas en Castrelos, os invito a que os deis una vuelta. Un abrazo.

Graciñas pola invitación, Duli. De momento as vacacións inda as teño un pouco crúas, pero en canto teña ocasión non deixarei de pasarme por este bonito pobo.
Boas vacacións para tod@s.

Aprezado Telesforo: Creo que usted como militar debía defender las consignas del sinor Rouco, pues se le istá a faltar al respeito a la familía de tuda la vida,é decer a los que só facian o amore para pro crear, nahún vei que por el camiño de que cada mujer mande na sua perrecha a íste paso se perden las buenas constumbres, además que es iso de matar a un ser semexante, con razahún el sinor Gallardo dice lo que dice, teña enconta que me istá a dictar el padre Xosé i éste é munto tolerante, amigo ... (ver texto completo)

Vintecinco, entre o padre máis as malas compañías estanche a facer un branqueo de ideas. As mulleres non precisamos que ninguén decida por nos.
O respeto é algo que dá moito xogo. Ter, infundir, merecer, ganar. Eu téñolle moito respeto a tonsura do loro. Porque esa non foi á cuchilla, foi a ripiapelo. Coitadiño bicho!

Aprezado Barxés: Eu con relazahún al amigo Pachi pouco teño que decir, penso que téin munta razahún en coisas que dice,él é un gaxo de igrexa cuasi tanto como el padre Xosé, debemos de respetarlo tal cual como es, además si algo me dice lo hace por mi bien, o que nahún poso entender de voçe que diga como si tuviera enveixa del tal Zurrarin, eu desdelogo nahún cambiaría a meu pai nin por Zubiarrain nin Zurrarahún con tudos los respeitos para éstos, eu penso que cada uno nacemos donde nos parieron, ... (ver texto completo)

Prezado Zé, o Barxés fai moi ben referirse aos tres de cima, porque él ben sabe que eu non teño nada que ver coa floristería que montastes ti máis o Romerales. En canto ao teu amigo Pachi é sabido de que pata coxea, pero sobretodo que non se enfade, que non merece a pena.

Pues a mí me parece que en el óbito del ginecólogo también estaría muy bien que sus compañeros fueran así de imaginativos. Una perrecha que se abre para darte la despedida ya es en si misma una hermosa flor. Tan natural como la más bella de las rosas. Por ahí hemos nacido todos.

Hai que ver Romerales, explícaste coma un libro aberto! Abraia o teu intelecto, e por suposto, en teoría, é do máis razonable a túa exposición.
O fin dareille a razón á Pita. A pesar de ter momentos moi lucidos, algunha visagra enferruxada acota esa gran capacidade de entendemento que adoitas ter. Cualidades básicas e presentes na maioría dos mortais coma pode ser o recato, quedan atrapadas nos entresijos da túa sensatez.

Fai pouco deixounos para sempre un cardiólogo moi renomeado e querido nesta cidade na que resido.
Daquela morea de flores que o rodeaba chamaba en especial a atención unha composición en forma de corazón que cando chegou o intre de darlle o adiós definitivo ao noso prezado amigo, abriuse pola metade como dándolle paso de xeito maxestuoso cara ese camiño sin retorno. Dun canto colgaba unha cinta dourada na que se podía ler "Os teus compañeiros Card. Thor/AC".
Casi todos os presentes deixamos escapar ... (ver texto completo)

Xa me gustaria ir o San Pedro desde logo qe si, e a unica festa a qe miña mai me deixaba ir sin por pegas debia de se por eso da cercania. mais de unha vez fui e vin andando. Piño a li te espero na Misa da Virgen da Cabeza ai milagros na cabeza jajaja! Un abrazo e qe o paseis ven e sobre todo qe este von tempo qe e muy importante

Pepita, as veces inda era máis grande a festa que se facía polo camiño andando. Os meus mellores recordos son da festa do Pereiro máis a da Vilavella. Sería porque unha era a primeira e a collía con ganas e a outra era a última antes do "encerro" e a aproveitaba ao máximo.
Piño, eu penso que a túa cabeza furrula como debe, o alarmante sería que a estas alturas te dera por traballar. Apertas.

... e a sudadera por detrás.

¡Vivan as empresas do Pereiro! Que saquen o pueblo a diante pra que reviva e non morra.
¡E vivan todos os queridos veciños do pueblo mutos mutos mutos aniños!.

Saludos pra tod@s.

Pois claro que sí, que vivan as empresas mailos veciños do Pereiro e que organicen a festa de San Pedro mutos anos, que eu ainda quero disfrutala algunha vez máis. Non sabía que había tantas empresas no pobo, casi máis que veciños!
Unha aperta para todos.

Duli. Muchas gracias, es preciosa la poesía, describe tan bien de cómo era Madre Cruz, que da la impresión que la estamos viendo.
Estoy seguro que desde el Cielo, disfrutará viendo que en su pueblo de Castrelos hay un foro de Internet, que se habla de la tierra que le vio nacer, de sus gentes, que también nos acordamos de ella y demás familia.
A primeros de Mayo, estuvimos Mary Tere y yo en Castrelos, estuve injertando unos castaños en las viñas, (que ahora están descansando) pasamos en el coche ... (ver texto completo)

Piño mais Duli, polo que podo cuncluír das mensaxes sodes familia, e eso de ser boas persoas vexo que vos ven de herdanza. Sempre sentín unha gran admiración por esta xente que deixa todo atrás e de maneira tan desinteresada adica a súa vida só a facer ben e axudar aos demáis. Unha aperta.

Un poema de Rosalía para que o leelo vos arrinque un sorriso, en especial para Sofía.
Eu cantar, cantar, cantéi,
a grasia non era moita,
que nunca (delo me pesa)
fun eu meniña grasiosa.
Cantéi como mal sabía
dándolle reviravoltas,
cal fan aqués que non saben
direitamente unha cousa.
Pero dempóis paseniño,
i un pouco máis alto agora,
fun botando as miñas cántigas
como quen non quer a cousa.
Eu ben quixera, é verdade,
que máis boniteiras foran.
Eu ben quixera que nelas
bailase o sol cal palomas,
as brandas augas ca luz
i os aires mainos cas rosas;
que nelas craras se visen
a espuma das verdes ondas,
do ceu as brancas estrelas,
da terra as prantas hermosas,
as niebras de cor sombriso
que aló nas montañas rolan,
os berros do triste moucho,
as campaniñas que dobran,
a primavera que ríe
i os paxariños que voan.
Canta que te canta, mentras
os corasóns tristes choran.
Esto e inda máis, eu quixera
desir con lengua grasiosa;
mais donde a grasia me falta
o sentimento me sobra,
anque éste tampouco abasta
para espricar certas cousas,
que a veces por fora un canta
mentras que por dento un chora.
Non me espriquéi cal quixera
pois son de espricansa pouca;
si grasia en cantar non teño
o amor da patria me afoga.
Eu cantar, cantar, cantéi,
a grasia non era moita.
¡Mais qué faser, desdichada,
si non nacín máis grasiosa! ... (ver texto completo)

Según me dixeron este ano as cerdeiras en Barxa portáronse moi ben. Seguro que andas todo atareado para recoller as cereixas. As cerdeiras dan dous praceres: ó miralas cando están floridas e despois ó recoller o fruto e de paso ir xa probando. Tede coidado coas carabuñas que entran máis fácil que salen! Un abrazo.

Aprezada O Candil: Por alusiahún vexo que me recorda, pois le direi que onte le contestei a un mensaxe seu en Lubián, creo que téin más razahún que unha santa, aquí niste pobo creo que por nahún entenderme, pode que a culpa sexa miña, a xenta pasa das miñas escritas, tambéin desde que deixou de participar unha das más grandes ademiradoras como es Gel, con tudos los respeitos a sinora y a tudos los demás, de vez en cuando darei unha volta por íste pobo tanhún bonito, además que se come tanhún béin.

Unha ... (ver texto completo)

Prezado 25, para min sempre é un pracer ler as túas escritas. Alégrome que te pases de cando en vez por este lindo pobo, no que non só se come ben, tamén hai muta tranquilidade. Disfruta do bo tempo en Pernambuco. Ainda tiveche sorte atopar o padre Xosé no teu camiño, mira que se chega a ser calquer mestre saholín... millor non pensalo. Apertas e graciñas por acordarte de min.

Amigo Camba, haber se entre tu e os demais foreiros entre eles os distinguidos Inda Cho Sei, Gel e noso gran amigo Zé nos contais mais chistes para seguir reindonos con eles... este estuvo muy ben. Pero que sepa o noso amigo Inda que os ourizos en Lubian pican mais que en Barxa pois ali fai mais frio...
Un aperta pra todos

Prezado Barxes, un saúdo para ti e demais foreros. A pesar de as aparencias non teño este agradable foro no esquecemento.
Pero tes que me disculpar, vou a deixar o chiste para outro intre no que me atope máis en órbita. Os avatares as veces fan relegar o humor a un segundo plano. Mentras tanto, unha aperta para todos.

Tienes razón, Blas, si quien debiera de estar no está...? de todas formas a mí lo de ser líder nunca se me ha dado bien, no tengo carisma y claro, pienso que aburro y no quiero que nadie se sienta obligado, es más, considero que es un favor que me hacéis a mi y a este pequeño foro de Castrelos aunque yo sea la más sosa de todos y no arrastre a nadie.
Piño, ahora que dices lo de Santa " Rita de Casia ", yo no llegue a ir nunca pero mi madre sí y tienes, razón iban por el monte, casi siempre a cumplir ... (ver texto completo)

Anque non te coñezo persoalmente vou a contradicirte, Duli. Ti non te verás como líder, pero o carisma tamén se desprende da sinxeleza e da espontaneidade, cualidades das que ti vas sobrada e que eu sempre admiro nas persoas. Ya ves gracias a ti a cantos nos gusta asomar o fociño por este bonito foro, por algo será! Eu nunca estiven en Castrelos, pero non deixarei de pasar por ahí en canto teña ocasión. Apertas.

Hola Gel, ¡Cuánto tiempo! me alegra saber de ti, recuerda que un día te prometí hablarte de tu querida madre, ya sabemos que nos entristecemos al hablar de ellas y no debería ser así, pero al mismo tiempo sin hablar mucho o nada no las olvidamos ni por un momento, mira Gel cuando nos conocimos el verano pasado, no podía imaginarme, ni tu tampoco, que yo la conociera, en los veranos mientras la abuela Mercedes estuvo allí en esa residencia de Mezquita, los Domingos iba a buscarla para comer con nosotros ... (ver texto completo)

Mutas gracias Sofía por compartir estas lembranzas. Sí que era mui xoven para estar na residencia, eu tamén o pensaba así. De feito foi unha das primeiras residentes, e mentras o destino llo permitiu iba todolos días a casa. Ainda así os paxaros tiñan o paraíso para eles e aniñaban onde querían. Eu tamén me rin bastante con ela co caso do paxariño e o comentar a súa esperanza de ouvilo falar en vez de cantar dábanos risa e tristeza a vez. Os recordos non dan pena Sofía, ao contrario, é o máis bonito ... (ver texto completo)

Gel. Igual xa estás no Pueblo de vacacios de Semana Santa?. Moito tempo sin saber de ti, me dou gran alegría o leerte en este foro, de vez en cuando non deixes de visitarnos, nos facias reír cos teus chistes é relatos, non, non, non podes abandonarnos. te necesitamos.
Donde quera que estés, o importante é que che encontres mui ben, disfrutando da vida a tope é acompañada dos teus seres máis queridos. (Eso espero.)
Un saludo.

Prezado Piño, xa quixera eu atoparme pola terriña, coa melena ao vento e a mente ao ralentí! Pero non, de momento hai que aguantarse onde as circunstancias nos amarran.
Gracias por estas bonitas palabras que me adicas, son recibidas como auga de maio despois de un inverno escuro e frío en tódolos sentidos. Eso que dis de abandono son só apariencias, pese a que teña a inspiración un chisco aletargada non me olvido dos amigos.
Hoxe o mirar un diario invadiume a nostalxia o ler o titular: "Últimos ... (ver texto completo)

Nose como empezar:: Hola a todos, 1º Estrella que estas ahi, claro que siento no habernos visto en Febrero, fue visita relampago, pero ya vendra el verano pronto, y charlaremos ratitos, Ah.... lo de escribir en gallego afortunada tu que lo has estudiado yo, no tengo ni idea, ya sabes que nuestro gallego es especial, de hecho desde Padornelo a la Canda ningun pueblo hablamos igual, yo hay palabras que tu escribes que no entiendo, pero alguna en especial, tu hazlo si te sientes bien, ya nos entendemos, ... (ver texto completo)

Prezada Sofía, alégrame un montón que estés xa tan recuperada, tanto física- como anímicamente. Pouco a pouco todo se vai superando.
Tamén moitas gracias por acordate de min e incluirme nesta agarimosa familia. Apertiñas

Lo de torpedear el puente, no es mas que una alegoría, y como dice Ze, "falar por non estar calado".

Si analizamos los acontecimientos actuales, no son los militares los únicos que en teoría torpedean.

Se torpedea nuestra enseñanza.
Se torpedea nuestra sanidad.
Se torpedea nuestra economía.
Se torpedea nuestra unión.
Se torpedea nuestra creencia.
Se torpedea nuestra intimidad. ... (ver texto completo)

Claro que si, Camba, que duda cabe, todo son simplemente alegorías, e como tales, neste foro non hai lugar a ofensas. Xa o decía Don Quixote a Sancho: "... y, acabada la comedia y desnudándose de los vestidos de ella, quedan todos los recitantes iguales".
Tes razón en cuanto aos torpedeos. Pero si miramos para atrás na historia, torpedeos houbos sempre, só que hoxe están tendo un radio de expansión máis amplio (esto tamén é alegoría).
Eu voume a quedar con esa frase tan bonita que dis: "... nuestros ... (ver texto completo)

Duli, también para ti y los tuyos felices fiestas y próspero año

Fais ben Barxes, vixilade a ponte do Tameirón non vaia a ser que calquera día amañeza sin ela. Para a xente pacífica é incomprensible esta exhibición militar sin sentido. Non sería a primerira vez que se derrochan millares de cartiños para, un chisco tarde por certo, chegar a conclusión de que o perigo só era imaxinario. Quedo abraiada por tal derroche de enerxía militar en currunchos que eu recordo como remansos de paz, alá cerca da ponte do Pereiro mais ás veiras do río Diabredo. E todo por medo ... (ver texto completo)

Para todoslos barxeses, barxesas e demais foreir@s, que pasedes boas festas e que o ano vindeiro nos traiga moita saúde e boas cousas.

Para todol@s forer@s deste bonito pobo, boas festas e feliz ano.

Felices festas e un ano novo cheo de saúde e felicidade vos desexo a tod@s

Para todol@s fore@s, boas festas e feliz ano.
Sofía, que te recuperes de todo e nos acompañes pronto no foro.

Que pasedes todos boas festas e un bo ano.

Cucumelos recollidos en unha sola mañá, por Mary Tere y Piño, semejante abundancia de setas jamás nos atopáramos.

Boa cosecha, si señor! Xa fizo tres anos da última vez que os puiden comer así recien recollidos do monte, que delicia!

Intentare explicarme, Gel Martines.
Saliendo del pueblo de Padornelo dirección Zamora a la izquierda hay como un pequeño aparcamiento de camiones, ahí cogemos la antigua N525, hasta el alto de las dos subidas que, a la derecha hay una torreta vallada de teléfonos y un camino que va a las otras dos torretas de enfrente, en ese camino que va a las otras dos torretas a la izquierda está, en un pequeño lameiro con piornos y xiestas.
Espero haberme explicado bien para que la podáis visitar sino por ... (ver texto completo)

Gracias Pablo, a explicación paréceme perfecta, non nos perderemos. Saúdos

Xa me reí un bon rato co caso.
Non sabia que o Manuel do Selmo fora somatén, ¿levaría uniforme? pois tiña que sentarlle como a unha porc un chocallo.
Era mui pedorro, se tiraba unhos cuescanos de impresión, presumía de que non había ser humano que tuvera tanta potencia no tubo de escape, era gracioso, xa en por sí tiña cara de chiste, enterraba as boina bilbaína hasta as orellas, quedando estas como abanicos pros lados, a boca grande, se reía muto, deixando ver unhos robustos dentes que parecían ... (ver texto completo)

Maravillosos estes contiños de Piño máis Inda, contados con tanto realismo que casi se filtra o cheirume a través de o ordenador.
Pero os peidos non cheiran todos igual. Desto deuse conta o tío Pedro ben pronto cando inda era un cativo. Según me contou foi un día ás cereixas co Cosmito. Este era o fillo do veterinario. Un rapaciño moi feito, sobretodo polo ben vestidiño e apañadiño que ía sempre. Cando se fartaron de comer cereixas, puseronse a xogar coas carabuñas diante da casa da tía Xacoba, ... (ver texto completo)

Por cierto, me parece reconocer al tío Abilio y Luisa, pero no estoy seguro.

Si alguén ten a amabilidade de comunicarme a ubicación actual exacta desta xoia, non deixarei de ir a visitala. Mágoa que as autioridades competentes (Patrimonio Cultural?) non teñan un monunento deste calibre debidamente catalogado e indicado. Eu paséi infinidade de veces pola N525 ignorando que ao lado se atopa un menhir prehistórico. Gracias padorneleir@s por compartilo.

Xa o sinto, Pero non me quedou outra alternativa que eliminar o mensaje anterior, non sólo o padre José controla os escritos, a miña paisana tamén o fai ben, eu xa tiña medo a contar algo, asi foi, me dice toda sería, ou quitas o que escribiche no foro do Pereiro, ou vas a dormir o felpudo da porta a partir de ahora.
Fai unhos poucos de días estuvemos unhos amig@s comendo en un restaurante do Pereiro, nos trataron estupendamente, como siempre o suelen facer, tiñan un cochinillo asado e corzo con ... (ver texto completo)

Pero Piño, que contarías para que a túa muller te ficera borrar a mensaxe?
Sinto chegar tarde e non podelo ler, pero tiña que ser gordo polas represalias coas que te ameazou... eche das miñas, dalle un saúdo de miña parte. Tamén para ti, para Zé, Xosé... en demais forer@s.

Me sorprenden queridos amigos, como tratan de guardar las compusturas, como buenos militares,éstos sahún buenos, más se pasan unos a los otros la pelota, quedando el Zé con cara de idiota, sin saber qué querría decer la hoz y el martelo.

Unha aperta pra tuda malta.

Parece mentira, Zé, que coa cantidade de fouces que tu desgastache na túa xuventude, non sepas que representa esta noble ferramenta xunto co martelo na bandera comunista.
A min, a contra de outos, sempre me fascinou este símbolo, simplemente pola influencia do ambiente no que me criei. E, como en deternminadas esferas sociais, sempre imperou a tendecia de confundir republicano con comunista, hasta cheguei a collerlle certo cariño.

Amigos foreros: acudo a vosotros por si alguno me lo puede aclarar.

Llevo, por tradición, como creo que he dejado constancia en este foro, que todos los años suelo ir por castañas para luego hacer magostos con familias amigas, aunque el verdadero motivo sea pasar un rato en amor y compañía. Y por supuesto, haciendo Patria.

El caso es que la semana pasada, hice un con unos amigos de Murcia, y me quedaron las castañas poco asadas. Entonces me salió del alma decir: "Están mamotas". Mi mujer me ... (ver texto completo)

Nos chamámoslle mamotas as castañas cocidas en auga coa casca. Despois de cocidas e peladas están boísimas con leite. Lembro que os bullós despois de asados no tixolo e retirados do lume tapábanse un anaquiño cunhas follas de verza para que se coceran millor por dentro. Ahora, a falta de verza, vale tamén un periódico. Bueno, esto no Pereiro, claro. Saúdos.

Desde luego Gel eres un sol contando historias. Sigue haciéndolo reina, que nos haces pasar un buen rato. Un abrazo. Xose.

Graciñas Xosé. Un abrazo.

O Pita, Pitiña, Pita, más como me fixeste emocionar, que tempos pra tornar a recordar, ahora que pasarin os anos tahún rapidos, como nos cambiaron los tempos, tú a estudiar y eu sempre a traballar, más mira por donde nos tornamos a encontrar, haber se pro brahún facemos unha xuntanza donde istemos tudos, tudas y algún que se agregue aunque sexa perigrino, quero decer dos que facen o camiño do sinor Santiago.

Unha aperta.

Conmovedora a vosa historia. Nesta vida as cousas non son como empezan, son como acaban.

A Rosaura tiña a outra noite a mesa posta para a cea e esperaba polo Rosendo.
Xa lle estaba tardando e empezáballe a proer o picor do mosqueo. Colle o teléfono e chamao.
-Onde estás, nos veis a hora que é? –pregúntalle un chisco alterada.
- Bueno -contestalle o Rosendo inchando o peito -acórdaste desa xoiería nova que abriron fai pouco, onde vimos o outro día aquel anel que tanto che gustou...?
-Siii... ... (ver texto completo)

Barxés, esta poesía é puro sentimento. Este 25 ten muto talento. Seguro que ainda lembra a cara que puso a Sra. Pita cando lle dixo "cariña de rosa". Apertas.

De verdad, me llena de alegria oir tantas cosas bonitas, me faltan palabras, a todos que os considero..... de corazon amigos, gracias, nunca llueve a gusto de todos pero este año a mi me llovio casi cada dia, espero que no tarde en salir el SOL: y como veo un poco mas de lo habitual la Tele, de vez en cuando algo si me gusta, un chiste malo que eschuche ayer. Maria..... mañana es nuestro aniversario 25 años, voy a matar un pollo para celebrarlo, ¡y que culpa tiene el pollo!. Mata a tu primo que fue ... (ver texto completo)

Sofía, non sabía que estiveras pendiente de unha operación. Que te recuperes axiña. Apertiñas.

Gel, teño que decirte que sempre que leo as tuas mensaxes por un motivo ou por outro sempre me faces reir, referente o caso que nos ocupa, podes ter razahún, más o mellor o padre Xosé le istá a pasar como caso que tú contaste fai tempos cuando o crego istaba contar o caso da aquel que se le ia a memoria un chisquiño,é decir que falaba dun tal Poncio que era piloto, entón o sacristán le tocou, claro ahora xa non sei dónde foi, a cuestión que me istá a pasar a min o mesmo, cnclusiahún que a coisa fora ... (ver texto completo)

Sin a mínina intención de ser teimosa, permíteme unha última puntualización: o sacristán daquela non lle tocou ó crego ningunha fibra sensible.

A Bubela da casa da María do Marcial: Apreciada sinora, en primer lugar decirle munto obrigado por las consideraciones que me face, desde logo despoés de leer a sua escrita, comentando co padre Xosé, o primeiro que me dixo caso único, istamos ante unha das nosas,- ¿Qué queres decir padre?_, que estudio cos curas,- ¿Por qué lo sabes?.-Istá munto claro por la sua narrativa. Menciona el primer versículo del salmo de David,-iso qué tendrá que ver, ssín téin, mira el Monte de las Ànimas, es de Soria y ... (ver texto completo)

25, dille ao padre Xosé que se centre un chisquiño. Naqueles tempos as bubelas non estudiaban cos curas, nin os bubelos coas monxas...

Qué tendrá que ver que o burro istée capado pra comer o trigo, dito doutra maneira, creo sinceramente que a xente que saca as coisas de contesto, penso que nahún o facen por mal, más béin por ignorancia, quero aclarar que isto último díxomo o padre Xosé, espero se derin conta o que quero decir, nahún me tomen a male pois os tenentes coroles me merecen el mayor de los respeitos, nahún cabe dubida que a carreira melitare é munto digna y sacrificada y a veces mal mirada, por alguns que nahún e o meu ... (ver texto completo)

Amén. Que ben te explicas!

E o tempo diante do ordenador ¿que?. Que ese tempo tamen conta ¿non?. Muy bueno Gel. Un abrazo. Jose.

Claro que conta! Non quero nin pensar nas vitaminas que perdín de tomar! Todo sexa por avivar as ascuas deste sitio antes de que o cubran as cinzas. Mágoa.
A propósito, como andan os netiños mais esa campeona en defansa personal?
Un abrazo

Mira que andamos ben ocupad@s, e non é para menos!
Din os entendidos que hai que comer dúas pezas de froita diarias. Eche moi sana. E non se pode esquecer a laranxa que tén moita vitamina C. Hai que beber unha taza de té verde, por eso das propiedades rexuvenecedoras, sin azucre, claro, que seica se leva moi ben cos triglicéridos. Engulir polo menos dous litros de auga diarios. O que entra, a forza ten que saír, o cual implica lóxicamente pasar unha chea de tempo na garita. Obrigado é tamén ese ... (ver texto completo)

Grande amigo Zé: Nunca me esquecerei de voçe, y de cuantas coisas eu lembro de cuando viña co seo paicinho as segadas, pois voçe sabe que segou eim Barxa cuando
eu tiña só 10anos y voçe 17. Y lembro alguma das cantigas que voçes cantabaum, como aquela que decia... SOL Y VENTO QUE A SEGADA VAI CO TEMPO... PIMENTOS COZIDOS SARDIÑAS ASADAS QUE BOA PETISCADA PRA RAPACIADA.
O que pasa e que voçe agora teim outros amigos, do cual eu me alegro pois e bo ter amigos mas voçe lembre sempre o dito do seu ... (ver texto completo)

Tamén hai cousas e cousiñas, tan só dependende do contexto que as rodea. A tarefa da pechera das camisas non é outra que tapar o pelello, non teñen máximo nin mínimo, como tampouco o ten a longura da gravata. Naide coma o señor Romerales para determinar a inmensidade da súa pechera, que dúbida cabe!

Que beleza! Anónimo, unha vez máis, parabéns por estas fotos tan logradas. Saúdos padorneleir@s.

Ahi os quiero ver, ¡que alegria! quiero teneros contentos, Blas, Mª Teresa, Duly, Jose, Estrella, Gel, y a todos los que nos leen, voy a contaros 3 chistes que escuhe hoy, porque si espero amañana ya no se me acuerdan, soy asi con los chistes. Antes decirte Mª Teresa que como este verano no has podido conocer a mi perrito recien nacido, mira las fotos, tambien puse a sus papis, aunque no lo parezcan:
1 CHISTE: Un matrimonio durmiendo se oyen unos ruidos.....
la mujer grita, Manolo, Manolo, algo ... (ver texto completo)

Encántanme os chistes Sofía. Tes razón, un sorriso é agradable para as dúas partes, a que sorrí e a que o provoca. Eu non esquezerei nunca aquel abrazo espontáneo que me deche no Pereiro, nun momento que soupeche coma naide ler os meus sentimentos a través da miña mirada cando falamos de miña nai. Cada vez que o recordo aflórame tamén un sorriso e penso que boa persoa eres. Apertiñas.
Un saúdo tamén para Estrella. Que envexa, respiranto todo o ano ese aire puro das Portelas!
(Se preferís que escriba en castelán, non hai problema) ... (ver texto completo)

Hoy es un dia muy feliz para mi y para los mios, Maria (mi hija) y Jose han tenido a su hijo Daniel.

Que nova máis boa, Pura! Noraboa aos recentes papás, avós, tía e demais familia. E para Danieliño un biquiño, que se crie san e camiñe cara un futuro venturoso. Apertas.

O tío Pío máis a tía Madalena, enchoupados da sabenza que implica o pertencer á terceira idade e por mor da fiúza que medra cos anos de convivencia, andaban sempre de barallada. Unha vez no medio dunha delas, berra ela:
-Porco, que eres un porco!
El, xa canso de cargar con tal adxectivo, incha o peito, apreta os puños e aturra de volta:
-Pois se son porco, voume para a corte a dormir con eles, que seica ei de estar máis tranquilo!
Ó seguinte día ben cediño chaman á porta da casa. Era un home ... (ver texto completo)

Munto bueno Gel, más ficesteme recordar un caso que me contarin de piqueno, era por istas fechas, totale que eran unhs musicos y forin a tocar la pra un pobo da serra, a noute le tocou durmir a dois na mesma casa, sendo ista terreira, a coisa que denoute a un deule ganas de bober y foi dereito a pipa como se la tiña esinado o seu dono de día, más tarde se levanta o compañeiro y face o mesmo, totale que tudo normal, volta pra cama y nesto senten xi, xi, xi, o mellor nahún me explico béin, a coisa ... (ver texto completo)

Sinceramente 25, menos mal que a mutos lle costa asimilar o que escribes... jaja

É unha mágoa, tantos anciáns que padecen o síndrome da soidade. Para min non hai lección que máis disfrute que escoitar os avatares da vida contados por estes velliños e velliñas de cara arrugachada e olliños saltois cheos de historia, que lembran detalles do pasado como se os acabaran de vivir.
Dito sexa de paso, a guinda destes relatos é o feito de ser contados na nosa fala, sí, sí, o galego, a raíz da nosa cultura, lingua na que foi falada a nosa historia antes de ser escrita noutras.
Aí vai ... (ver texto completo)

gel tes razon o magosto faciase no monte yo ben k o pasbamos de pequenos k tenpos aqueles, bikos.

Teresa, tamén é verdade que o estado dos montes non é o mismo que daquela e ahora non o permitirían facer polo perigo de incendio. Pero nos temos a sorte de ter estas lembranzas, e non hai quen nolas quite, non te parece? Un abrazo.

Teresa ando un poco liada, y no estoy haciendo planes para el "magosto", ya que mi hija sale de cuentas por el 20 de octubre, asique no se como andare por esas fechas como para encargarme de cosas. Vosotros organizar y yo si puedo me apunto y colaboro con lo que pueda. Me gustaria ir aunque solo fuera ida por vuelta pero no me puedo comprometer por ahora. Un saludo a todos.

Pura, xa vos queda pouquiño, estaredes desexando ver xa esa cariña. Que saia todo ben. Apertas.

Amig@s foreir@s do Pereiro. Unha satisfacción o veros tan animados, é que ben sabéis combatir o calor que por esas fechas nos estaba agobiando. tendes todos unha cara de felicidad, que nin auga de Lourdes pode facer mayor milagro.
Os miro é me da a impresión que os conozco de toda a vida, será de leer os vosos relatos, en realidad solamente conozco a Barxes, os demáis, pode que nos víramos algunha vez na feira da Mezquita, ou nas festas das Frieiras.
Gel. Cómo pudo ser posible que te deixaras pillar ... (ver texto completo)

Piño, alégrome de saudarte de novo no foro. Sigues de amable como sempre. Tes razón, algúns foreros é como se nos coñeceramos de toda a vida. Sería un pracer que nun futuro próximo nos poidamos encontrar todos. Apertas.