Ballesteros, estoy de acuerdo contigo, pero con el frio que esta haciendo dejame ponerme mi chaquetón de piel y no me importa que me digan bla bla.............

Como se que te encantan los "refranes" haber este que te parece.

Por San Simón y Judas (28 de Otubre) cojidas las uvas, lo mismo las verdes que las maduras. " Como lo vio mi cuate "

Un saludo
¡Pues claro mi quate!; a poco que he visto su refrán, se me antojó que era muuuuy lindoooo...., ¡hombre!. Nomas que mi chamaquito no quiere saber de tequila pues..., pues... si me habla de uvas, pues yo le diré otro... nomas que me controle el vinoooo.
¡Apriétese los machos, mi quateeee....!

"Ayá por San Andrés, el mosto, vino és".
Sr. Frieires, disculpe mi intromisión, usted por casualidad antes salia en este foro con nombre de "Pajaro" disculpe mis dudas, de ante mano gracias.
Un saludo
La ropa es la vestimenta del cuerpo, la personalidad es la vestimenta del alma.

Salud.
Ballesteros, estoy de acuerdo contigo, pero con el frio que esta haciendo dejame ponerme mi chaquetón de piel y no me importa que me digan bla bla.............

Como se que te encantan los "refranes" haber este que te parece.

Por San Simón y Judas (28 de Otubre) cojidas las uvas, lo mismo las verdes que las maduras. " Como lo vio mi cuate "

Un saludo
La ropa es la vestimenta del cuerpo, la personalidad es la vestimenta del alma.

Salud.
Istes sinores letrados, aunque de vez incuando se coman as letras, que me díxeran
por qué veñen os cabalos como si fora guerra. Será por arrogancia y poderio, nahu
me gostaría que interpretaran mal as miñas palabras. Que en el fondo me gosta a cabalería.
Unha aperta.
Hoxe superácheste amigo, vai saber que capacidade de concentración alcanzaches e con que a conseguiches, esta mensaxe debe estar dirixida a iniciados da orde dos “potreiros”, porque non hai por onde collela. Eu o único que che digo, de corazón, é que de toda a panoplia esa de personaxes que tés, 25/25, Barxés, Pita Moñuda, et. etc. o mais adecuado é o que estabas empregando ultimamente, ¡se hasta na Vilavella che deron a benvida con él!, á xente non lle gusta que a vacilen, ¿dáste conta?, polo que ... (ver texto completo)
Señor Zé: Contestando a su pregunta sobre el castaño en cuestión. Le digo que efectivamente allí está fue testigo de muchas historias en mi juventud, iban las jóvenes allí abrazarsen a él, decían que trasmetía mucha energía, sobre todo las señoras mayores, comentaban que las jóvenes que se fuesen a casar pronto, tendrían
suerte en el matrimonio. Por mi experencia pude comprobar que efctivamente, alguna que yo abracé debajo del mencionado castaño, tuvo mucha suerte en el matrimonio. No sea malo señor ... (ver texto completo)
Aprezado Frias, non pensaba contestarlle más vexo co sinor que e bon gaxo, assín vexo que o castiñeiro tiña más historia que a que eu imaxinaba, eu o recordo por quitarme uha boa treboada. Tambein esperabamos alí debaixo ate que os primeiros deixaban o trelo na vilavella y regresaban sin novedad, e decir que nahu lle saleran os guardas. Más nahu sey si era por ir un cansado, ou por istar perto do sitio, a coisa que debaixo de él se respiraba munta tranquilidade, pode ter algo místico. Referente o ... (ver texto completo)
Istes sinores letrados, aunque de vez incuando se coman as letras, que me díxeran
por qué veñen os cabalos como si fora guerra. Será por arrogancia y poderio, nahu
me gostaría que interpretaran mal as miñas palabras. Que en el fondo me gosta a cabalería.
Unha aperta.
Valla hombre, que pena yo también casi ni me entero siento no haberme acordado e ir a llamaros ha sido en casa de Tono ya subiré unas fotos del magosto y como bien dices será para el próximo año. un saludo amigo
sI QUE TES RAZÓN QUE SON EU, NIN ME CONOCÍA. XA MA ENSEÑARÁS EN FOTO REAL UN VICO
Fay unhos minutos que acavo de chegar de Vilavella e xa a voto de menos, que lexos e a vez que cerca a sinto e o que mais me molesta e que asta dentro de 5 meses xa no na volvo a mirar. Que ve-no pasei, que vo tempo facía aunque onte a noite como chovía, pero esta mañan apareceu un día bastante vo. Por fin e despois de tantos anos por fin estube no magosto tan desxado e tamen comí unhas filloas boísimas e feitas por un madrileño. iso si que ten mérito ¿ou non?. Varela donde estabas que te perdiches ... (ver texto completo)
Pepita: Me comi un magosto en plan particular, solo con la familia me dedique ha poner flores a la Clotilde al Elisardo y en mi pensamiento tambien se la puse a seres queridos como mi viejita Sara madre de mi cuñado, estan enterrados al otro lado del Atlantico, pero se que algo sintierón con esas flores.

Despues me dedique a podar los arboles que falta les hacia y en realidad el unico que lo puede hacer soy yo, porque mi hermano ya no esta para estos trotes y mi hermana menos, bueno es lo mejor ... (ver texto completo)
Vigo?
Monsieur, vous n'êtes pas sur le bon chemin. Moi, j'habite sur les grandes montaignes, dans un petit village.
Au revoir.
Mais moi je n'ai jamais dit que c'est vous qui habitiez Vigo, Mr. "Inda cho sei", pourquoi est ce que vous vous sentez concerné?, il ya beaucoup d'autres personnes qui participent à ce forum, soyez pas si égocentrique, ou alors il y a anguille sous roche là...
Vigo?
Monsieur, vous n'êtes pas sur le bon chemin. Moi, j'habite sur les grandes montaignes, dans un petit village.
Au revoir.
Bonita palabra. Noutros eidos dícenlle zocos, tamancos ou galochas. Para min sempre foron zamancos.
A min facíamos meu pai. A madeira era de bedulo. Logo púñame unhas ferraduras coma as dos xumentos para que durase máis o piso. E xogabamos ao futbol con eles no adro da eirexa nos recreos da escola. Os dianteiros traguíamos sempre as canelas esfoladas polas couces dos defensas.
Menos mal que de mozos xa non os levabamos para xogar cando íamos á Vilavella, porque se os defensas os calzasen, pobres ... (ver texto completo)
¿Pero tan pouca cousa tés que facer en Vigo, pra adicar tanto tempo e enerxia a estes foros das "aldeias" da montaña?. Se queres eu douche angún enderezo....
Como colofón a la historia del “Frances”, aquí va mi aportación. Después de haberla escuchado, contada por el padre de la Casa del Perú, q. e. p. d., intenté averiguar algo mas sobre ese personaje tan misterioso. Localicé el pueblo, en realidad se llama Nebias y efectivamente pertenece al departamento del Aude, en la región francesa del Languedoc-Rosellón, cerca de la frontera española. Como resultado de las gestiones que realicé, que no voy a pormenorizar, logré identificar a la familia del señor ... (ver texto completo)