poquita gente de verdad este fin de semana,,, y a nosotros nos duelen todavia las articulaciones... poca costumbre de acarrear pesos
Yo creo que eso es falta de costumbre, seguro que si volveis el proximo fin de semana ya no os afecta tanto. No obstante supongo que os merecio la pena ¿no? un saludo.
Xa o dixe noutra ocasion,é un orgullo ter un castañeiro coma este.
Cuando no vive el presente, cuando está absorto en el pasado o preocupado por el futuro, se ocasiona mucho dolor y sufrimiento.
BRIAN WEISS "los consejos de los sabios"
Ó mesmo tempo que os primeiros moradores de Lubián levantaban barreiras, trazaban camiños e colmaban con xestas as súas casas, Adolfo Fernández, prantou o castañeiro que nos vindeiros anos axudaría o sustento da súa familia. Naquela nutrida terra virxe medrou moi á presa e ó cabo de dous outonos xa dou as súas primeiras castañas xanotas. Os anos caeron por lustros, decenas e centos, mais nin un solo novembro deixou de axudar ao sustento da familia co seu froito.

Non houbo xeadas, ventos nin crudos ... (ver texto completo)
E eu non me sinto molesta, solo fago un comenterio e tamén sin ánimo de molestar, nin a Xinxelo nin a naide.
Por descontado Carmina, hai moito tempo que participas neste e outros foros, e sempre marcas moi bo ambiente. Eso si, nestes últimos tempos, ao menos neste foro, a túa participación tantiño escasa de máis.
Los que teneis la suerte de ir al pueblo podriais subir alguna foto ahora que esta todo bonito.
Mira Gel, no me reconozco, quiza la tercera de la izquierda de abajo, pero no estoy seguro, soy tan mala fisonomista que no reconozco a nadie, espero que me digas quienes somos. Respecto a Begoñita, si la verdad es que esta bastante bien, este fin de semana estuve en Pereiro y sigue igual que siempre. Bastante solitario. Un saludo.
poquita gente de verdad este fin de semana,,, y a nosotros nos duelen todavia las articulaciones... poca costumbre de acarrear pesos
¡Hola Pura! ¿Qué tal van esos ánimos? Estuve con Begoñita en mayo, la vi bastante bien.
A ver si te reconoces tú en la última foto. Saúdos.
Mira Gel, no me reconozco, quiza la tercera de la izquierda de abajo, pero no estoy seguro, soy tan mala fisonomista que no reconozco a nadie, espero que me digas quienes somos. Respecto a Begoñita, si la verdad es que esta bastante bien, este fin de semana estuve en Pereiro y sigue igual que siempre. Bastante solitario. Un saludo.
Debemos erradicar el miedo de nuestra mente. La presencia del miedo es un derroche de energía. Nos reprime y nos impide hacer lo que tenemos que hacer... Los problemas sólo existen en la superficie. Tenemos que diregirnos hasta el fondo de nuestras almas, donde se crean las ideas.
BRIAN Weiss "Los consejos de los sabios "
¿Douscentos? ¿Onde andarán os 150 (ou máis) que faltan, que xa hay anos que non se ven? E logo a igrexa parroquial de Loreto ¿é nova? A ermita ¿Cómo se chamará? Cuesta documentación tan actualizada haberá que cambiar xa os libros de texto que se están quedando atrasados outra vez.... ¡o qué fai o aburrimento!
santigoso sin mais está entre a mezquita e vilavella e un pueblo moi pequeno fai uns anos había cai mais vacas que persoas tiña fama de ter as miores vacas da comarca cando era a feira do ano na mezquita case sempre ganavan os premios das miores vacas as suas xents son moi traballadoras. celevbran o 15 de agosto a sua festa en honor a san xaqiun non a moi voa porque ise día calebranse varias aredor en outros pueblos mais grandes. son voas xentes
Sen medo a equivocarme, creo saber quen é a persoa que se ampara no seudónimo de “Xinxelo”. É un dos nosos, e a ben seguro a súa intención non é a de molestar.
E eu non me sinto molesta, solo fago un comenterio e tamén sin ánimo de molestar, nin a Xinxelo nin a naide.
San Antonio bendito,
dádeme un home,
anque me mate,
anque me esfole.
Meu santo San Antonio,
daime un homiño,

anque o tamaño teña
dun grau de millo.
Daimo, meu santo, ... (ver texto completo)
Perdón por el olvido. La poesia es de ROSALIA DE CASTRO.
San Antonio bendito,
dádeme un home,
anque me mate,
anque me esfole.
Meu santo San Antonio,
daime un homiño,

anque o tamaño teña
dun grau de millo.
Daimo, meu santo, ... (ver texto completo)
Sen medo a equivocarme, creo saber quen é a persoa que se ampara no seudónimo de “Xinxelo”. É un dos nosos, e a ben seguro a súa intención non é a de molestar.