Quero darlle os meus paravens a Gel, por o ben que describe as tarefas que de pequenos facíamos todos os que nacemos no rural, quen non tivo vacas magotes de cabras e ovellas e todo tipo de animais. Lembro cando tiña 14 anos cando no pobo tiñamos entre todos os veciños 350 entre ovellas cabras, se coidaban cada dia do mes segun o numero de rexelos que cada un tivera, lembro que cada dia se tocaba a bocina para unha parte do pobo para onde poidera sair o magote a bocina ou corna, era en realidade ... (ver texto completo)

Barxes. Fai bastante tempo que non tiñamos noticias túas, tamén me gustan as historias que nos contas.
Teis que asomarte máis a mehudo a esta ventana de Internet, como non somos moitos os que escribimos en estos foros, se nota rápido cuando algún colle as "vacaciós algo largas."
Un saúdo.

Non te podo informar se hai neve na Vilavella, nin estuve nin falei con ninguén dalá, pero polo menos saúdote.
Non teño a cabeza mui despexada para escribir porque estou vendo un documental sobre o "insuperable"PACO de LUCÍA; esto é un auténtico espectáculo: sin duda (para min) o mellor guitarrista de sempre, mellor dito: O GUITARRISTA. Ahora, como premio, acompañado por Chick Corea. Fabuloso.
Referente ó tempo, hai un refrán que sempre oín de pequeno:

Cuando marzo marcea
non queda cabra nin ... (ver texto completo)

Hai libros vellos marabillosos que só xente amante da cultura, coma o filósofo do IES xabrés, conservan como oro en paño.
Aí vai un SONETO de Don Francisco de Quevedo que figura nun deses libros que só podes atopar na librería de libros extraordinarios de Urueña.

"Primero es el besalla y abrazalla,
y con besos un poco entretenella;
primero provocalla y encendella
para que entre con brío en la batalla;

primero es el por fuerza arrezagalla,
metiendo piernas entre piernas de ella;
primero es acabar esto con ella;
después viene el deleite de gozalla.

No hacer como acostumbran los casados,
más de llegar y hallarla aparejada
de puro dulce creo da dentera.

Han de ser los contentos deseados,
si no, ni dan placer, ni valen nada:
que no hay quien lo barato comprar quiera."

En fin: que isto non é iso de "pin, pan, fuego!" ... (ver texto completo)

Ainda ben valente foi home da Canda, eso e para morrer de infarto...
Pepita. tú te imaxinas cuatro lobos de acompañantes durante un camiño solitario, de noite, cruzándose por diante, por atrás, tocando a "castañola" (gruñidos de fame) si son eu, penso que casi prefería, tirarme de esa ponte que dices para abaixo e afogarme no río.
E digo eu, que este suceso sería pola Brea Vella (camiño de Santiago) esperemos que non lean esto os peregrinos, por que igual lle da por non asomar por ahí nunca máis. ... (ver texto completo)

Quero darlle os meus paravens a Gel, por o ben que describe as tarefas que de pequenos facíamos todos os que nacemos no rural, quen non tivo vacas magotes de cabras e ovellas e todo tipo de animais. Lembro cando tiña 14 anos cando no pobo tiñamos entre todos os veciños 350 entre ovellas cabras, se coidaban cada dia do mes segun o numero de rexelos que cada un tivera, lembro que cada dia se tocaba a bocina para unha parte do pobo para onde poidera sair o magote a bocina ou corna, era en realidade ... (ver texto completo)

el del medio es paco, el tema es q vivio en eibar.. aunque ahora no se si anda por madrid

Eu sei de un ome que se quedou sin fala durante unha semana do medo que colleu a uns lobos, esta e a historia verídica; o ome iva da Vilavella pra canda como tiña a costume de liarse demasiado cos veciños cando se deu de conta xa se lle fixo de noite na quelis tempos dun pobo a outro case sempre se ia andando total co ome tirou pola camiño da Canda quel era dala cando ia pola mita do camiño salironlle dous lobos llo seguian detás o rato aparecen outros dous que se lle puseron de diante e ivanse cambiando ... (ver texto completo)

Fixome moita gracia o do psiologo, tes razón ahora os nenos hay que traelos entre algodons con tanto trauma, creo que os traumatizados somos os adultos, nos pasamos por moitas dificultades vimos moitas cousas oimos outras tantas e aqui estamos ca nosa mente tan sana e felices de recordalas. Nas cola castigaban duro e nos pegaban con moita frecuencia incluso alguns nenos se vian discriminados por certos maestros sin embargo aqui estamos sin ningun trauma todo o de ahora e cuento e unha trama dos psicologos ... (ver texto completo)

Qures que te conte o que fixen o fin de semana descansar descansar e desscansar o viernes non traballei o sábado tampouco o domingo pois tampouco asique fixate se quedei descansada, bueno a parte de facer as cousiñas do meu lar, que te parece "divertido, eh". he moi sano de vez en cuando facer un parón destos non te parece?

En Madrid xa se fixo 3 anos seguidos e moi ben, este antamen se propuso pero hay xente que parece que se cansou todos puñan impedimentos, polo tanto creo que como decindes facelo na Vilavella tampouco o vexo claro; de todos modos por si cae eu xa quedo apuntada adeus amigos.

Estou de acordo con Varela, coido que se fai un pouco lonxe para unha comida; inda que o menú promete.
Ata despóis.

Mi pregunta, no es un poco lejano el sitio, mejor seria un dia ponernos todos de acuerdo y hacer algo na Vilavella.
Un saludo

Con toda a súa inocencia e mansedumbre das ovellas, a veces tamén dan sorpresas é sacan o xenio.
Non se me olvida a robada que me dou un carneiro, pilloume descuidado, ven correndo por detrás, e doume un golpe tan fuerte que me tirou o suelo ¡e con que forza! deixoume como un Nazareno, coa cara e maus todas ensangrentadas, máis un fuerte dolor nas nalgas do golpe, (ainda era un rapaz)
O carneiro era enorme, tiña unhos cornos de impresión, parece que o estou vendo... Esto era en Castromil, con deciros ... (ver texto completo)

Claro, no mundo ovino pasa como en todalas especies, eles mais elas son da mesma raza, pero ben diferentes: elas doces e tranquilas e eles e bravos e ásperos, jajaja, bueno, sin ánimo de xeneraralizar, que tamén hay excepcións. A min único recordo semitraumático que me quedou das ovellas foi a pena que me daban os cordeiriños cando eran moi pequenos para ir pro monte co rabaño e quedaban soiños todo o día no curral berrando pola nai. ¡Qué angustiada me puñan! E para colmo en casa ríanse de min. Menos ... (ver texto completo)

A derradeira nevarada, amigo Piño, degallouche o acebeiro da porta. Foi a neve do louxado ó caer en plancha enriba del. Pero quedou moi mal olivado. Vas precisar de cinco minutos para amañalo un pouco, cando volvas.
A neve do meu louxado, fronte a porta do garaxe, non me degallou as orellas, porque inda ando ben de reflexos, e froxei a tempo. Se non, alá van pra o carallo tamén! Ían ter peor arranxo co acebo.
Por certo: teñó debaixo do balcón, ó abrigo do norte e de Padornelo, dúas camelias: una ... (ver texto completo)

Este ano parece ser, que a neve visita a Lubián con bastante frecuencia, dicen que é boa para ter boas cosechas, esperemos que sea así, aunque ahora no pueblo a parte da fruta, pouco máis se cosecha, si algún huerto por entretenimento.
Como ben dices, gracias os reflexos pudeches salvar as orellas (que Dios chos conserve moitos anos) primeiro salvar a cabeza, pero as orellas a parte do dolor o perdelas, tamén teín outra función mui importante, si se perden ¿cómo amarramos as gafas.?
Referente o ... (ver texto completo)

Saudos a todos: Xa sei que é lunes e quedastes cansados de tanto brincar no fin de semana, pero xa podedes empezar a darlle os dedos e contar como vos foi. Eu, tuve de todo, a mañá foi algo tensa co carcamal do cura, despóis arreglouse un pouco o día, un bo xantar, boa compañía... e a pasalo ben. Hoxe un día normal de traballo, e a continuar a semana.
Unha aperta.