Hola a todos.-
El foro está un poco frio, igual que el tiempo, no me gusta el agua, decia un Sr. de mi pueblo, el agua Dios me la quite de los pies que de la boca me la quito yo.
Sofia tu te preguntas ¿de donde somos?. Yo lo tengo muy claro, Galicia me lo dió todo, en la misma me forme profesionalmente y como persona, aquí lo tengo todo, mi casa, mi familia, mis amistades, vivo dignamente y muy agusto ya que la gente gallega es tremendamente encantadora y trabajadora, es totalmente incoerente la ... (ver texto completo)
Como miembro de la familia que formamos todos lo nacidos en Lubian, siento una gran pena, por que se nos han ido unos grandes amigos y mejores personas, desde aqui quiero dar mi mas sentido pesame a todas las familias de los fallecidos y mi respeto mas sincero para todos,
Me temo que està entrando otro Pablo Silva en Facebook de Lubián y no eres tú, como en la foto de perfil pone un logotipo, no se da uno cuenta de quien es, ahora viendo su biografía observo que estoy en un error.
Si has leído el mensaje anterior, dirías pero este tío de que va, bueno, ya sabes el motivo, y ten en cuenta que por Zamora tienes un tocayo con nombre y apellidos. El caso es que yo solicite su amistad, siempre pensando que eras tú.
Hola Piño, que anduve por Padornelo o calor da terra fría que me fortaleceu. Mucha agua, rigueiros crecidos salpicando espuma, fontes desbordadas y agua seguindo os camiños de as leyes naturales. As Portelas sudaban fumo frió.
Referente al facebook de Lubián, inda no entre, no lo descarto, y, si hay otra persona con el mismo nombre y apellidos, solo puede ser un rapaz que yo trate poco pero conozco a los padres y al abuelo que fue vecino mio, siendo así, con estos genes no puede tener malas intenciones, ... (ver texto completo)
Pablo. Muy bien estos relatos, y el video Lo mío es mío, Tú eres mía, el que has subido en Facebook, es un fuera de serie, se emociona uno al ver y oir al protagonista, cuanto más lo oyes más te Gusta, después nos quejamos cuando nos surge alguna contrariedad, si comparamos, nos damos cuenta que lo nuestro no es nada. Esta súper bien todo el.
Gracias. Un saludo.
Me temo que està entrando otro Pablo Silva en Facebook de Lubián y no eres tú, como en la foto de perfil pone un logotipo, no se da uno cuenta de quien es, ahora viendo su biografía observo que estoy en un error.
Si has leído el mensaje anterior, dirías pero este tío de que va, bueno, ya sabes el motivo, y ten en cuenta que por Zamora tienes un tocayo con nombre y apellidos. El caso es que yo solicite su amistad, siempre pensando que eras tú.
Pablo. Muy bien estos relatos, y el video Lo mío es mío, Tú eres mía, el que has subido en Facebook, es un fuera de serie, se emociona uno al ver y oir al protagonista, cuanto más lo oyes más te Gusta, después nos quejamos cuando nos surge alguna contrariedad, si comparamos, nos damos cuenta que lo nuestro no es nada. Esta súper bien todo el.
Gracias. Un saludo.
¿Sargento Chamorro?
Sus ordenes, Romerales.
Prezado Piño, xa quixera eu atoparme pola terriña, coa melena ao vento e a mente ao ralentí! Pero non, de momento hai que aguantarse onde as circunstancias nos amarran.
Gracias por estas bonitas palabras que me adicas, son recibidas como auga de maio despois de un inverno escuro e frío en tódolos sentidos. Eso que dis de abandono son só apariencias, pese a que teña a inspiración un chisco aletargada non me olvido dos amigos.
Hoxe o mirar un diario invadiume a nostalxia o ler o titular: "Últimos ... (ver texto completo)
Como abanza o progreso tamén os anos, Gel. No vai tantos anos de cuando tu ibas no tren a Ourense, é xa quedou todo desfasado, os trenes de ahora son moito máis rápidos, tanto que Xa o TER, o Talgo lle parecen lentos, hai Que poñer o AVE o antes posible pra chegar ben cediño a Madrid, como decía o do chiste, pra que eu quero chegar a Madrid as cuatro da maña, qué fago eu ali a esas horas? Encima co friu que fai... Total que son obras faraónicas é coa crisis que estamos atravesando non sei no que ... (ver texto completo)
"olla o can"......
Pin... pin... comecei a oír entre soños. Pin... pin... vaia, chove!
Espreguiceime. E, sen pensalo moito saquei o naris polo buraco da porta, e pin! Unha pingota no medio e medio do naris. Medio susto, medio risa.
Pasei o que quedaba de noite co naris no buraco. Uliscando a choiva, uliscando a herba, e o millo, e os toxos. Oíndo as bágoas do ceo, oíndo o meu respirar, oíndo os silencio da noite.
Entre soños atopeime ó carón da lareira onde ue me criei. Nacín entre pallas, e ... (ver texto completo)
¿Sargento Chamorro?
"olla o can"......
Pin... pin... comecei a oír entre soños. Pin... pin... vaia, chove!
Espreguiceime. E, sen pensalo moito saquei o naris polo buraco da porta, e pin! Unha pingota no medio e medio do naris. Medio susto, medio risa.
Pasei o que quedaba de noite co naris no buraco. Uliscando a choiva, uliscando a herba, e o millo, e os toxos. Oíndo as bágoas do ceo, oíndo o meu respirar, oíndo os silencio da noite.
Entre soños atopeime ó carón da lareira onde ue me criei. Nacín entre pallas, e fun medrando entre neneos, e nenas, e vellos con chapeu, e vellas con pano.
Nesta parte da miña vida lembro o lume da lareira, o calor, o arrecendo do caldo do pote, e dos chorizos, os chíos dos nenos e das nenas, e dos carros das vacas, as pedras dasa casas, dos valos, e do chan das casas, e do chan dos camiños.
E lembro a man da vella da casa, no meu lombo. Era cega, sempre sentada preto lo lume, de vestir escuro, pelos sen color, pero chea de amor. Nunca se me esquece o día que marchou. Só sei que quedou a durmir e oín chorar, e oín as bágoas do ceo.

Graciñas Vir. ... (ver texto completo)
Ai o tempo! Vaia ración de auga. Non deixa de chover. E por riba, botas unha ollada á ventana para ver se deloura un intre, e o que ves é pasar un enorme camión con este letreiro inmenso: CABREIROÁ!
Ai o tempo! Tes razón Inda, que palabras tan sinxelas como deloura, intre, utilizas, como gran mestre que eres a pesares desa xubilación, sempre seguiremos aprender de ti tantas cousas.
Polas Rias Baixas hoxe non delourou nin un nin dous nin tres intres, haber se estes dias deloura uns intres polas terras de Barxa e o amigo Inda fai un anaco de tempo pra tomar un grolo de viño e unhas frevas de xamón.
Unha grande aperta amigo.
Como anda o tempo por ahi maña me vou pra laaaa
Ai o tempo! Vaia ración de auga. Non deixa de chover. E por riba, botas unha ollada á ventana para ver se deloura un intre, e o que ves é pasar un enorme camión con este letreiro inmenso: CABREIROÁ!
Como anda o tempo por ahi maña me vou pra laaaa
Al viejo hospital de los muñecos llegó el pobre Pinocho mal herido,
un cruel espantapájaros bandido, lo sorprendió dormido y lo atacó. Llegó con la nariz hecha pedazos, una pierna en tres partes astillada y una lesión interna y delicada, que el médico de guardia no advirtió. Al viejo cirujano llamaron con urgencia y con su vieja ciencia pronto lo remendó, pero dijo a los otros enfermos internados: todo esto será en vano le falta el corazón. El caso es que Pinocho estaba grave, en sí de su desmayo ... (ver texto completo)
EL PERIÓDICO / Barcelona
El profesor de la Universidad de A Coruña Diego Varela expone en su blog un reloj de la deuda pública española en tiempo real, que proyecta los datos del último año. Según el marcador, este lunes por la mañana, la deuda pública total ascendía superaba los 869 mil millones de euros.

Billetes de 50 euros. JOAN CORTADELLAS
A repartir entre una población de 46.095.100 personas, toca a casi 19.000 euros per cápita o casi 50.000 euros por cada familia.

La estimación está ... (ver texto completo)
¿Como no me va a gustar leerle?... Un salud para todos los Pepes del mundo, nombre que nos habla de la sencilled del hombre trabajador, responsable ante la vida y sus deberes.

Felicitaciones por su relato
Blas
Bienvenido, Blas. Que pueda usted leerme muchos años. Y yo escribir. A fin de cuentas, yo me limito a monologar frente al teclado, como lo hago otras veces frente al río, la montaña, los pájaros,... Con los amigos es mejor, por aquello del diálogo.