Do 79 ó 83 tiven a honra de ser alcalde dun concello de Sanabria. En calidade de tal, acudín a unha xuntanza de alcaldes e outros politiquiños xabreses no Mercado, presidida por o señor gobernador civil da provincia.
O gobernador érache un home de proporcións considerables nas tres dimensións. Tanto era así, que non lle colleu aquel inmenso cu entre os brazos da butaca que lle tiñan asignada, e tuvo que sentar nunha cadeira máis modesta. Probablemente aquiel home, na teoría evolutiva, non descendera ... (ver texto completo)
Esacto e o camiño de Santiago e que prair de Vilavella a Canda non hay outro sendeiro, claro que foi ven valiente o Andres, si fora eu non se me ocurriría outra cousa que votarme a correr ou posiblemente me caería redonda o suelo, pero iso so o pode facer alguen coa sabiduría que tiñan os nosos vellos. un saudo
Mui buenos tanto o soneto, romance, como a poesía, non teñen desperdicio ningún de eles.
A Quevedo se lle nota que estaba pero que mui inspirado en ese momento.
¿Qué tal os carnavales? aiquí bastante animados, creo que dos anos que máis, a crisis parece que non lle afectou a mayoría dos carnavaleiros, nin tampouco o que reduciran a velocidad a 110 como máximo, a xente quere juerga e pasalo ben, as comparsas representaban desde Blanca Nieves, a Duquesa de Alba, hasta Gadafi cos seus problemas en ... (ver texto completo)
Adicado a Piño, Inda Cho Sei,"Amalladacimapolapaladosal bardeiros. com, e tamen pro resto, se non igual se nos enfadan.

Camiña Don Sancho
mañaciña fria,
á terra de mouros
a librar cautivas.

A ´beira da fonte
da fonte belida,
as rendas do liño
lavaba a meniña.

De terra de mouros
Don Sancho volvía;
a ialma na fonte
deixara cautiva.

Un saudo agarimoso pra todo foro. ... (ver texto completo)
'Joaquín González', pero uno era 'sacerdote' y el
otro era 'taxista'.

Quiso el destino que los dos murieran el mismo día.
Entonces, llegan al cielo, donde les espera San Pedro.

- ¿Tu nombre? - pregunta San Pedro al primero.
- Joaquín González.
- ¿El sacerdote?
- No, no; el taxista. ... (ver texto completo)
Hai libros vellos marabillosos que só xente amante da cultura, coma o filósofo do IES xabrés, conservan como oro en paño.
Aí vai un SONETO de Don Francisco de Quevedo que figura nun deses libros que só podes atopar na librería de libros extraordinarios de Urueña.

"Primero es el besalla y abrazalla,
y con besos un poco entretenella;
primero provocalla y encendella
para que entre con brío en la batalla;

primero es el por fuerza arrezagalla,
metiendo piernas entre piernas de ella;
primero es acabar esto con ella;
después viene el deleite de gozalla.

No hacer como acostumbran los casados,
más de llegar y hallarla aparejada
de puro dulce creo da dentera.

Han de ser los contentos deseados,
si no, ni dan placer, ni valen nada:
que no hay quien lo barato comprar quiera."

En fin: que isto non é iso de "pin, pan, fuego!" ... (ver texto completo)
Ainda ben valente foi home da Canda, eso e para morrer de infarto...
Pepita. tú te imaxinas cuatro lobos de acompañantes durante un camiño solitario, de noite, cruzándose por diante, por atrás, tocando a "castañola" (gruñidos de fame) si son eu, penso que casi prefería, tirarme de esa ponte que dices para abaixo e afogarme no río.
E digo eu, que este suceso sería pola Brea Vella (camiño de Santiago) esperemos que non lean esto os peregrinos, por que igual lle da por non asomar por ahí nunca máis. ... (ver texto completo)
Ella, por estos pueblos de montaña se deja caer,
ella más fría que yo nos cubre con su manto blanco,
hasta que nos permite mirar el cielo un agujero,
por el cual volvemos al claro mundo.
Eu sei de un ome que se quedou sin fala durante unha semana do medo que colleu a uns lobos, esta e a historia verídica; o ome iva da Vilavella pra canda como tiña a costume de liarse demasiado cos veciños cando se deu de conta xa se lle fixo de noite na quelis tempos dun pobo a outro case sempre se ia andando total co ome tirou pola camiño da Canda quel era dala cando ia pola mita do camiño salironlle dous lobos llo seguian detás o rato aparecen outros dous que se lle puseron de diante e ivanse cambiando ... (ver texto completo)
Piño, leo en el foro de Lubián: Que las alturas del poder siguen cometiendo errores antiguos, y mira que hay errores nuevos por cometer,"el cede porque no es tan rígido como el carballo y sabe adaptarse al tiempo dejando pasar el temporal, puede que sufra alguna amputación sin perder el color, lo fácil es desanimarse. Pero no te preocupes que ahora veremos con ojos de chino el acebeiro.
Saludos.
El que cuenta Piño, supongo que es real aunque no lo había oído. Esta comprobado que las ovejas no pueden quedar sueltas y hasta en el corral corren peligro de ser atacadas por el lobo, que entonces solo había dos soluciones; coger la escopeta, el final ya lo sabemos,ó dejarlo en el corral y ponerle hierba y la hierba también iba escasa.
Ahora que andan con traer 2000 ovejas y cabras para esas serras, ¿Cuántos lobos hacen falta para mantener el equilibrio? esta pregunta la habrán hecho los economistas ... (ver texto completo)
Referente a que si es verdad, que los lobos entraron en la cuadra, es cierto y bien cierto, lo más sorprendente, es que la casa de Josefa donde sucedió tal evento, está en el centro de Lubián, en la Fontarbela.
Hay mucha gente que aún lo recuerda, yo debería de ser pequeño y no me doy cuenta, pero de oírlo cantidad de veces, a mi padre sobretodo.
Un saludo a todos los foreros de Padornelo.
A derradeira nevarada, amigo Piño, degallouche o acebeiro da porta. Foi a neve do louxado ó caer en plancha enriba del. Pero quedou moi mal olivado. Vas precisar de cinco minutos para amañalo un pouco, cando volvas.
A neve do meu louxado, fronte a porta do garaxe, non me degallou as orellas, porque inda ando ben de reflexos, e froxei a tempo. Se non, alá van pra o carallo tamén! Ían ter peor arranxo co acebo.
Por certo: teñó debaixo do balcón, ó abrigo do norte e de Padornelo, dúas camelias: una ... (ver texto completo)
Este ano parece ser, que a neve visita a Lubián con bastante frecuencia, dicen que é boa para ter boas cosechas, esperemos que sea así, aunque ahora no pueblo a parte da fruta, pouco máis se cosecha, si algún huerto por entretenimento.
Como ben dices, gracias os reflexos pudeches salvar as orellas (que Dios chos conserve moitos anos) primeiro salvar a cabeza, pero as orellas a parte do dolor o perdelas, tamén teín outra función mui importante, si se perden ¿cómo amarramos as gafas.?
Referente o ... (ver texto completo)
A derradeira nevarada, amigo Piño, degallouche o acebeiro da porta. Foi a neve do louxado ó caer en plancha enriba del. Pero quedou moi mal olivado. Vas precisar de cinco minutos para amañalo un pouco, cando volvas.
A neve do meu louxado, fronte a porta do garaxe, non me degallou as orellas, porque inda ando ben de reflexos, e froxei a tempo. Se non, alá van pra o carallo tamén! Ían ter peor arranxo co acebo.
Por certo: teñó debaixo do balcón, ó abrigo do norte e de Padornelo, dúas camelias: una ... (ver texto completo)
El que cuenta Piño, supongo que es real aunque no lo había oído. Esta comprobado que las ovejas no pueden quedar sueltas y hasta en el corral corren peligro de ser atacadas por el lobo, que entonces solo había dos soluciones; coger la escopeta, el final ya lo sabemos,ó dejarlo en el corral y ponerle hierba y la hierba también iba escasa.
Ahora que andan con traer 2000 ovejas y cabras para esas serras, ¿Cuántos lobos hacen falta para mantener el equilibrio? esta pregunta la habrán hecho los economistas ... (ver texto completo)
Tratamos de contar historias para que nuestros hijos sepan que el mundo no es estático que el pasado fue distinto y que el futuro tambien lo será.
Un saludo MONI.