Conto da raposa.
Amigo Inda Cho Sei: Gracias polo conto da raposa, penso que onde a raposa lle preparou a encerrona o lobo foi eiqui no rio de Barxa, onde esta o monte furado, que hay un pozo fondo e que ten moitas trutas, no cal o grande mestre e grande alcalde de Lubian pescou varias veces....
Tamen eu vou contar un par deles cortiños.
Unha vez a raposa atacou as galiñas que andavan espalladas polas eiras, e sempre van apor o galo que e o mais grande, as galiñas escaparon como puideron voando ... (ver texto completo)
Habilidades
Puntos claves en nuestra niñez de producción y frabricación propia, no había calcetín que se resistiera y eso que todos pasaban el control de calidad, la Abuela.
Con calcetines nuevos, un poco de aire y amor anduvimos enormemente hasta que nos metimos en un mundo que avanza en función del comercio internacional.
Saludos.
Hola a todos, y en especial a mi primo Pablo. Tu comenzaste a navegar por estos mundos de comunicación mágicos, y sigues fiel al foro. Cada vez somos menos, yo creo que por pereza a veces, y otras por las prisas que todos nos traemos. Aunque se, que mucha gente entra a leer en Padornelo, pues no nos olvidamos de nuestro querido pueblo.
No se quién comentó que los foreros habían emigrado a facebook, pero ¡No podemos dejar este foro!.
Ánimo Isabel, que tenemos la primavera a la vuelta de la esquina.
Un ... (ver texto completo)
Ahora tenemos transportes mas seguros y sofisticados..

Es de noche, un camión de gran tonelaje corre por la carretera.
Va ocupado por dos conductores: uno que va al volante y el otro que duerme tendido en la colchoneta, de pronto el que va durmiendo se despierta, se estira y pregunta a su compañero:
¿Todo marcha bien?
--Sí.
-- ¿Donde estamos?
--No sé- dice el que conduce- pero debemos de estar muy cerca de una gran población.
- ¿En que te basas?
En que cada vez atropello a más gente.
Muy bon Piño.
Que me perdonen todos los abogados por este chiste pero hay un que teño atrabesado:

Era un abogado tan tonto que le preguntaron si quería hacerse Testigo de Jehova y respondió diciendo que no había visto el accidente, pero que todo era negociable.
La auto estima de nuestro pueblo es invisible, aquí entramos las personas: Le quiero mucho, poco o nada.
Después viene la oratoria, que es mi debilidad de aprender a comunicarsé, esta debilidad intento convertirla en fortaleza, sin que la cobardía me lleve a la inmovilidad, ni mi timidez sea una forma de cobardía, solo trato que mis buenas ideas, expresarlas con palabras.
Ejemplo: Como creo que mi pueblo siente, puede guiar a la inteligencia social, que es; el hombre asociado es mucho más que el ... (ver texto completo)
Ahora tenemos transportes mas seguros y sofisticados..

Es de noche, un camión de gran tonelaje corre por la carretera.
Va ocupado por dos conductores: uno que va al volante y el otro que duerme tendido en la colchoneta, de pronto el que va durmiendo se despierta, se estira y pregunta a su compañero:
¿Todo marcha bien?
--Sí.
-- ¿Donde estamos?
--No sé- dice el que conduce- pero debemos de estar muy cerca de una gran población.
- ¿En que te basas?
En que cada vez atropello a más gente.
Hola a todos. Ya veo que no os animais a escribir, espoero que esteis haciendo algo mucho más interesante, si no no os lo perdono. Pablo el presente de Padornelo es el que se ha creado a raiz de haber poca gente y menos consenso entre ella, pero espero que no muy lejos en el tiempo eso se arregle y viuelvan las cosas a estar en el punto que las dejaron las gentes que habitaron este lugar antes que nosotros, que eran más y mejor avenidas. A veces el progreso trae ventajas a las personas, pero otras ... (ver texto completo)
Es curioso que este señor Lubianés, ya le rondara por su cabeza en la década de los 60 pret-a-porter, coge la albarda, listo para llevar, se va a la fonda Padornelo, (estos muy conocidos por mi, inda que un día fuimos rivales) se pasea por la pasarela Santa Clara y con esta moda pulveriza en un instante la tradición.
Seguramente que aberruntaba la escasez de hilo de pita, (non de poleiro) la paja de centeno y los jumentos. los jumentos por delante, en lenguaje coloquial.

! Hostia que se me olvidaron ... (ver texto completo)
Hola a todos. Estamos un poco vagos por este foro ultimamente. la verdad que el único que lo saca adelante es Pablo. Yo estos días no he escrito porque ando algo pachucha y no tengo muchas ganas. Ya se acerca el buen tiempo y el verano está a la vuelta de la esquina y nos veremops denuevo por Padornelo, mientras tanto todos los que podamos seguiremos contando nuestras vivencias y nuestros recuerdos en este foro.. si es que tenemos inspiración. Se hecha de menos a mucha gente que ahora ya no aparece ... (ver texto completo)
Isabel! Ánimo para coger fuerzas de este invierno que ya esta dando los últimos coletazos!.
En el foro de Padornelo con raíces profundas quedamos pocos. Os habéis ido para facebook, que ahí se pueden hacer muchos más amigos lo cual me parece muy bien, yo seguiré por aquí aprendiendo de estos pueblos y si puedo y tengo tiempo porque no mantener las alianzas que nos fundaron nuestros antepasados.
Seguiré por aquí esperando que alguien me releve y viviendo el presente de Padornelo.
Y de momento el ... (ver texto completo)
Talabarterías non habrá; pero albardas aínda van quedando, así coma tipos aos que lle caen que nin pintadas.
Inda vive hoxe un paisano de Lubián que, estando en Zamora, foi mercar unha albarda á rús da Costanilla, nun lugar chamado "El Sayagués", onde se venden chocallos, albardas, sombreiros de palla, fouces,... Hai catro anos inda estaba alí.
-- ¿Y de qué tamaño quiere la albarda, buen hombre? --preguntou o tendeiro, un bon amigo meu.
O lubianés arrugou o fociño, tirou da boina pra tras, rascou ... (ver texto completo)
Xenial este conto de albardas. Pasa como con todo, antes era a cousa comparable ca “alta costura”, hasta se facían á medida, hoxe son de “prêt-à-porter”, encontránse tamén nos grandes almacéns, e seica teñen moi boa saída. O malo é que visten tan ben, que os que as lucen nin conta se dan de que as levan encima..
Hola a todos. Estamos un poco vagos por este foro ultimamente. la verdad que el único que lo saca adelante es Pablo. Yo estos días no he escrito porque ando algo pachucha y no tengo muchas ganas. Ya se acerca el buen tiempo y el verano está a la vuelta de la esquina y nos veremops denuevo por Padornelo, mientras tanto todos los que podamos seguiremos contando nuestras vivencias y nuestros recuerdos en este foro.. si es que tenemos inspiración. Se hecha de menos a mucha gente que ahora ya no aparece ... (ver texto completo)
Piño! Cada vez quedamos menos por el foro de Padornelo, el día que me canse me iré para el foro de Lubián, inda que no dejare de visitar esa colla de maestros que participáis en el foro.
No leí el mensaje y eso que casi todos los días que puedo ando por aquí y no creo que pusieras nada más crudo que la propia realidad que vivimos.
Con esta canción de esa rapaza Mercedes Sosa, que puse de los 1 mensajes, refleja un poco el camino de la vida.
Saludos! Ahí va...!

Cambia lo superficial
Cambia ... (ver texto completo)
Talabarterías non habrá; pero albardas aínda van quedando, así coma tipos aos que lle caen que nin pintadas.
Inda vive hoxe un paisano de Lubián que, estando en Zamora, foi mercar unha albarda á rús da Costanilla, nun lugar chamado "El Sayagués", onde se venden chocallos, albardas, sombreiros de palla, fouces,... Hai catro anos inda estaba alí.
-- ¿Y de qué tamaño quiere la albarda, buen hombre? --preguntou o tendeiro, un bon amigo meu.
O lubianés arrugou o fociño, tirou da boina pra tras, rascou ... (ver texto completo)
Pablo. Como nos cuentas relatos y chistes tan buenos, al ser tan impactantes, nos has dejado a los forer@s sin palabras. No por eso, dejes de contar mas cuando tengas ganas, son realmente muy buenos.
El otro día, he puesto un mensaje dando contestación al tuyo, (seguro que lo has leído y me alegro) soy algo impulsivo, y a veces escribo, en ese momento me parece bien, después lo vuelvo a leer y no me gusta, por tal motivo lo he eliminado, me pareció algo fuerte lo que decía de la Iglesia, San Pedro.... ... (ver texto completo)
Ya no hay Talaberterías, ya no hay Gobernador que levante la cabeza, no hay ministro ni ministra que pase la prueba de idoneidad.
¿Quien se acuerda cuando guardábamos los mocos en el bolso? ahora le dices a los niños de 10,12 años, que cuando tenias su edad no pasaba el basurero por la puerta y no se lo creen, le cuentas a los niños de 6 años que ibas al monte con esa edad y con un mendrugo de pan, tenias que ir tirando miajas para no perderte, y cuando crees que les vas acojonar, porque se las ... (ver texto completo)