Castrelos bajo la nieve.
... y sigue nevando con ganas, como hace tiempo no lo hacia. Cuando yo era una niña, nevaba tanto que a veces subía por encima de los tejados, y la gente tenia que hacer túneles para poder salir a la calle. Yo sentía, entonces, tanta alegría que seria imposible de describir. Seguro que los mayores no sentirían la misma emoción que los pequeños, ellos tenían que darle de comer al ganado y en estas circunstancias no era nada fácil. Paradojas de la vida, con aquellos inviernos ... (ver texto completo)
A xente antes actuaba mui a la buena.
Eufrasia tiña que ir os médicos a Ourense, colle o tren na estación de Lubián, nada máis subir, xa no pasillo vei moita xente e dice, rediola donde me sento eu ahora, busca busca, ala vei un asiento, se coloca comodamente, frente a ela ven sentado un madrileño todo finchado, co pelo engomado (igual era Mario Conde) é con un chicle na boca sin parar de mascar.
O chegar pola Gudiña mirámbase un o outro, él nin a veía, dicelle a Eufrasia con toda a educación, ... (ver texto completo)
Llega el tipo borracho a su casa de madrugada. Al entrar arma gran escándalo, rompe dos jarrones, pisa la cola del gato, y por último enciende la luz del dormitorio. Acto seguido, quitándose la ropa, le dice con voz estropajosa a su mujer.
--María... ¡Hip! ¡voy a amarte!
- Como si quieres irte a Júpiter, imbecil, ¡pero a mi déjame dormir.!
Buen ejemplar de castaño,
es fuerte y milenario,
a generaciones dio su fruto,
hoy en día sigue dando.

Conoció años de hambruna
sus castañas muy preciadas,
en los años de abundancia,
siguen siendo valoradas.
Por el camino del Teixo,
al andar vas observando
plantaciones de castaños,
el paisaje va cambiando.

Bella imagen de las corzas,
en los prados están pastando
van a beber con sus crías,
a las fuentes del Boullanzo.
¡Ostras chicos! Vaya foto, sino fuera por el hielo da fonte dos carugais, los molinos y lo verde de las montañas, pensaría que sois unos insurgentes de Iran, Irak o Pakistan. Que pinta, si os ven os reclutan seguro.
Otra cosa es que lucierais alguna perdiz, entonces podríamos pensar que sois cazadores, pero creo que este año ha habido una gran sequía en ese aspecto. A lo mejor si las perdices se quedasen quietas hasta que llegaseis a 1 metro de ellas puede que tuvierais la suerte de acertarles, ... (ver texto completo)
Naqueles tempos remotos nos que vin desempeñando o papel de matemático nun instituto, observei no corcho dunha aula un "collage" feito por un alumno: Había unha extrafalaria figura composta por un torso humano cuberto por unha camisola de bandas azuis e brancas, unha cabeza dun enorme laranxo (chamamoslle así nós as troitas de máis de 70 cm) asomada polo burato da camiseta e unha "potera" de tres grandes anzols cravada na boca aberta da troita-xurelo, cun fío que se perdía no infinito...
Tamén tiña unha mensaxe con letras de diversos tamaños:
"NO SEAS BESUGO. NO TE ENGANCHES AL TABACO" ... (ver texto completo)
Totalmente dacordo con Gel sobre os que quedarón enterrados nas cunetas, e mais noutros sitios onde os seos familiares non souperón deles nunca durante a guerra civil, pero gravisimo tamen foi cando algunhas familias tiñan algun fillo, irman, pai ou simplemente primo que se botára o monte cando comenzou a guerra, sin ser republicanos, e non sabian onde paraban e ian a casa das familias é sometianos a torturas algunha das cuales e mellor non nombrar para que lle dixeran o paradeiro do fuxido, que ... (ver texto completo)
Gel, Pepita. Comprendo o voso interes é preocupación, ten que ser mui triste, querer levarlle un ramo de flores a un ser querido e non saber a donde, eu estou totalmente de acuerdo que esto se chegue a resolver. En esto da Memoria Histórica, se ten abanzado moito, impensable vai unhos anos, esperemos que pouco a pouco se irá aclarando a mayor parte dos casos, son os efectos da democracia, ojala dure e perdure para sempre.
Inda Cho Sei - Ricardo. Escribis todos tan ben, que casi non sei que deciros, ... (ver texto completo)
Eu fun un pescador de troitas xa tardío. Aprendín a pescar unha vez casado, inda que non teña nada que ver unha cousa coa outra (digo eu).
Non foi o caso doutro pescador máis novo; tan novo, que foi alumno meu nos meus tempos de mestre, tanto na escola como no río. Pois aínda fomos xuntos a pescar un día ó río das Hedradas, onde fixemos unha boa pescata.
Este novo pescador, ao que podemos chamar Chimpabrevas, sendo un meniño de moi poucos anos, atopou un carrete Segarra nun vertedoiro. El mesmo ... (ver texto completo)
Nos meus tempos de político ouvín moitas veces a palabra "demagogia". E casi sempre a empleaban os máis demagogos ponentes. Seguro que non é o caso do señor Prat, inda que dice cousiñas moi difíciles de sacar adiante polos xestores en tempos difíciles, pero que "lle gusta moito escoitar á xente para a que se fala".
Certo que estes tempos son difíciles, pero non son comparables a aqueles outros do pequeno debate. E das personas forman parte o presente, o futuro e o pasado. Eu non teño avós maltratados polos demoños que se citan. Meus avós e meus pais, que eu saiba, viviron tranquilos, sin destacar da maioría silenciosa, durante esa longa noite de pedra (en palabras de Celso Emilio). Pero espántome cando coñezo episodios vividos por xentes tratadas daquel xeito, sexan do bando que sexan. E paréceme que dignificar tantiño a súa pasada existencia forma parte da normalidade que levamos vivindo estas xeneracións de agora.
Un día de 1.983 o alcalde do noso concello, recién nomeado, recibíu unha carta dun descoñecido de Asturias. Nela decía ser sobriño dun home de Hermisende ao que mal enterraran na cuneta por riba da estación. Pedía que o propio alcalde levara a aquel lugar unha flor para seu tío.
O alcalde colleu as mellores rosas do xardín, e levounas, colocándoas nun carballo, alí onde inda están enterrados os ósos de un tal José.
E alguén dixo:
--Mira o noso alcalde, poñendo flores ao Sete Chaquetas!
Era un home pobre que andaba ao xornal polos pobos, e matárono porque ó rexistralo encontraron unha carta en portugués "nunha das súas sete chaquetas", e por ter esa carta, un cantamañanas con camisa azul determinou que se trataba dun espía.
Cando leve rosas a tumba de meu pai, apartaréi unha para o mesmo carballo. Só é suestión de sentimento. ... (ver texto completo)
Meu abuelo paterno presenciou como fusilaban a catro veciños de e tuvo que meterse no riu e taparse con unhas ramas pra que no no viran porque tamen o huberan fusilado ese día por presenciar os fusilamentos e un tiu de miña nai tamen o fusilaron por ser tricionado por un guardia civil que era veciño do pueblo, menuda alimaña; non entendo como pode haber xente que ainda eté en contra da memoria historica. un saudo a todos
O que decís nos vosos mensaxes, foi unha realidad, se cometeron atrocidades durante o periodo da guerra civil, incluso, a obligar a irmaus a loitar a unhos contra outros, e o caso de dous tios meus, a un deles o colleron prisionero, (era da quinta do "biberón" 18 anos) xa en casa ó comentar cantidad de calamidades, falaban que estiveron loitando un contra o outro (obligados, claro) creo que foi na batalla de Brunete.
Moito sufrimento, de ahí que a xente non quería facer comentarios para non revolver ... (ver texto completo)
El que está en la terraza lo conozco. jejejeje...
Hola Héctor! me causó mucha emoción encontrar a un nieto de esos queridos amigos de mis padres! Es una historia que se remonta al año 1932.
Tus abuelos emigraron desde santa colomba, mi padre llegó desde sampil. Aquí los inmigrantes tenían fuertes lazos de afecto, eran como una familia. Así tus abuelos fueron como tíos para mi y mi hermana. A tu padre lo cuidaban como el tesoro mas preciado. Algun día me gustaría mandarte un email con muchas historias de aquellos tiempos en que tu abuela con sus ... (ver texto completo)
maria rosa, lo primero que hice hoy es ver si tenia respuesta mi mensaje. Mi alegría es infinita. Yo vivo en Buenos Aires, en el barrio de Flores, muy cerca de donde vivió mi abuela Fernanda. Te envio mi mail a fin de rescatar historias que enriquezcan "mi propia historia": hesanroman@hotmail. com. Cordialmente Héctor E. San Román.