Un gran saludo a toda la provincia de Zamora en especial En especial a mis "primos SANABRIA y todos los Montes de Sanabria. Espero poder localizar a algún familiar de apellido Sanabria o Troyo, saludos.
Dennis Juan Sanabria Troyo, Costa Rica
Nueve de enero terrible
del año cincuenta y nueve,
no puede ser asumible
aunque en la montaña nieve.

En el aire se respira
lo que el destino les daba,
parece que el tiempo gira
y otra vida es hoy soñada.
... (ver texto completo)
Amigo Ricardo, Hay que emigrar como los pájaros sin olvidar el nido y no precisamente para un sitio que tenga un pájaro de pensamiento único como el que tuvimos aquí, es mi idea. Respeto a las ciudades que citas no se pueden comparar. Alta Sanabría esta por encima de todas ellas. Tampoco lo tomes en el sentido amplio de la palabra, seria un error de fanático. No soy hincha de ningún equipo ni partido político pero sigo la trayectoria y juzgo como creo que veo. Los dos estamos de acuerdo cuando escribimos ... (ver texto completo)
los que han estado en semana santa, son constantino y dosinda, clemente hace un tiempo que no va, yo estaba tambien
en brasil, se murio una, en españa los tres estan bien, mandame tu correo y hablamos, saludos
Pase el día 23 por la carretera do avesedo y le eche un vistazo al pueblo de Lubián.
Desde lonxe inda se ve un pueblo de prados frescos, grandes castañeiros de pocas hojas y chimeneas tirando fume, no entre porque iba escurrido de tiempo y tiña que entrar a Braganza, nunca había estado en ese pobo esqueixido portugues que era xeitosiño y ahora más por la misma moneda, inda me entendí bien con el habla de los rapaces y casi mejor con la de las rapazas como que falan más clariño y más baixiño.
Fui ... (ver texto completo)
Para todas las madres del mundo, en especial para la mía.
"El mercader"RABINDRANATH TAGORE.
Imagínate, madre, que tú te quedas en casa y yo me marcho y yo me marcho a recorrer tierras extrañas. Figúrate que mi barca está dispuesta en el embarcadero, cargada hasta el tope. Ahora piensa bien, madre, qué quieres que te traiga a mi regreso.
¿Quieres, madre, que el oro se apile en tus manos?. Allí donde yo voy, entre ríos dorados, hay campos y más campos cubiertos de trigales de oro. Y entre el umbrío ... (ver texto completo)
No temas Ricardo, la naturaleza siempre se apodera de lo que le corresponde. Hay pruebas evidentes.
O "caballero" sempre toma ponche Caballero. Un cafetiño quente, e despois a súa copiña de Caballero, a pao seco, con ese sabor doce que pega un beizo co outro, facéndote rumiar.
Unha tarde, en lugar da copiña, botáronlle en Casa Tito o Caballero nun copón, cunha pedra de carouxo --tamén chamado xeo--.
El non facía máis que chocaldrear aquel copón de Caballero pra disolver o carouxo: tilín, tilín, tilín... Inda me parece estar ouvindo o soniquete. Bebía un grolo, e o penedo rebotaba contra os dentes: ... (ver texto completo)
Lembra tamén, que entre golito e golito de ponche Caballero, o citado "caballero" acomodaba os xemelgos, unhas veces por diante e a maior parte delas por tras.
Se me esquecia decirvos que vaixei a ver a igrexa e o rio por certo todo mui bonito, pero descoñecido de cando eu de pequeno estivera alí con miña mai ofrecida a Virxen Da Tuiza, a rica auga das fontes segue a mesma. Aporveitei pra coller unha boa bolsa de esparragos silvestres que habia polos arredores da esplanada da igrexa veise que os amigos de Lubian non os aporbeitan.
Un aperta de carballo a todos.
en san paulo tiene tres hijos, vosotros cuantos sois? un saludo
O "caballero" sempre toma ponche Caballero. Un cafetiño quente, e despois a súa copiña de Caballero, a pao seco, con ese sabor doce que pega un beizo co outro, facéndote rumiar.
Unha tarde, en lugar da copiña, botáronlle en Casa Tito o Caballero nun copón, cunha pedra de carouxo --tamén chamado xeo--.
El non facía máis que chocaldrear aquel copón de Caballero pra disolver o carouxo: tilín, tilín, tilín... Inda me parece estar ouvindo o soniquete. Bebía un grolo, e o penedo rebotaba contra os dentes: ... (ver texto completo)
soy nieta de sara de hedroso, pasate por el foro de aciberos, ya te contesto ahi, llama a teresita o sergio luiz, ke saben de nosotos,
Lila, conozco a los hermanos que buscas, Costante, Dosinda y Clemente. De hecho tanto Dosinda como Clemente han estado estos días por Hedroso. Ya son mayores entre 65 y 75 años, no creo que usen internet demasiado.
No conocí a Sara, su madre, pero si he oído hablar mucho de ella y de todos los sacrificios que tuvo que hacer para sacar a sus hijos adelante.
Intentaré trasmitirles tu mensaje a alguno de ellos.
Amigo Ricardo, ahora me pillas en el REALISMO MAGICO, estaba a punto de llegar a Macondo. Casi todas la mañanas cuando me levanto, veo el mastil del velero enhiesto y sueño.... despierto. Aunque algunas veces el realismo magico me devuelve a la adolescencia y entre Onan y yo bajamos las velas, (y el mastil). Perdo como te he dicho estando en el realismo magico espero que la inspectora que debatia con Holofernes el asunto de orificios y varillas, cuando este tumbado en un brezal, y a consecuencia ... (ver texto completo)