Mensajes de otras poblaciones cercanas a PADORNELO (Zamora)

Que palabra curiosa se a dividimos en duas: ¡AMOR-ODIOS!

Co tempo e por como vai indo a vida moitas palabras vanse perdendo, en parte poque non se usan. E o caso de todas as que estan ligadas ca labranza e os labregos. os aparellos, o carro, animais e tantas cousas que "O PROGRESO" vai pasando por cima delas e deixandoas esmagadas. Recordo cando era menino en en primaveira ibamos o orto do romeiro a coller AMORODIOS. Que palabra tan bonita e que ricos estaban.

Amigos foreiros de Lubian: Temos a un lado das Portelas a mesma forma de falar que do outro, palabras ainas curiosas como comenta Xinxelo, Amorodios, ésta me fai lembrar cando llos iamos a roubar de pequenos por suposto, a tia Rosa, aunque tias ou tios por onda nos éran todos os maiores. Os amorodios por o noso pobo habia moitos silvestres ou bravos, que bos éran deixaban a boca toda roxa e por suposto os fuciños e as maus.
Me gustaria que o noso amigo Inda nos explicara un pouco mais ampliamente, ... (ver texto completo)

Nunha gasolineira moi próxima chamábanlle "O Doule" a un camioneiro deiquí, porque decía "doule" en lugar de "doulle".
En Lubián, como no resto dos lugares do concello, agás nas Hedradas, non somos "cheístas" nin "lleístas". Pero as características do noso galego propio non son máis ca esa, os plurais en OIS dos singulares en ON, e vulgarismos nas conxugacións verbais, como lle pasa a tanta xente castelá co castelán, e aos galegos que non tuveron ocasión de estudiar a súa lingua.
Faínto e fento ... (ver texto completo)

As falepas ou copos de neve; penso que é unha palabra usada nun reducto moi pequeno. Cando comeza a nevar e o vento as move aseméllanse ás falmegas.

Hola Sofia; Ballesteros es da Vilavella; Yo soy nacido en Chaguazoso en 1944; cuando tú nacías, mis padres se trasladaron a Chile con migo y dos hermanas menores. Me encanta leerles a través de los foros; de esa forma pareciera que ando por esos Lares.
FELICES FIESTAS DOS REIS

GRACIAS: Y perdona por cambiarte de nombre, como vi Santiago entre parentesis, crei que asi te llamabas, pero es Blas, ¿cierto? ya veo que eres de Chaguazoso y lei la historia del año 51, que increible, pero cierta, yo me pregunto, si no has vuelto por aqui nunca, o has venido de vacaciones, lo que no se bien si tu lees en otros foros, parece ser que estas enterado de la casa que ardio en Pereiro, yo intente hacer una transferencia y faltan datos, ¿tu podrias aclararmelo? si no te resulta molestia. ... (ver texto completo)

A mín tamén me encantan certas palabriñas ou expresións en galego e que, se as traduzco, xa me parece que non estou decindo o mismo: "MORRIÑA", "ORBALLO", "MENIÑA"," ¡Ó LEVARA O DEMO...!", "ENVOLIGÁCHETE NO BULLEIRO"... Teño moitas máis, pero ahora non podo pararme a pensar, teño a cabeza noutras COUSIÑAS.

¿Cómo vai ser o mismo ORBALLO que ROCÍO? Rocío é demasiado fino pro que un quere decir cuando dice que "CAEU UN ORBALLO DE C...". Incluso C... non queda igual en Castellano (claro que eu non ... (ver texto completo)

Mui ben Candil, asi se fala. Carmina, Gel, eu que pensaba que sólo a min me pasaban estas cousas, o do pocillo xa quedou ben claro que se pode decir, ahora ben, penso que este verán esperemos que poidamos coñecernos a mayoría de foreir@s, e tomando un cafetiño, decidiremos si en adiante lle vamos a chamar taza, pocillo, ou jícara.
Temos que reconocer que en este foro entre todos, estamos sacando do saco como dice Inda Cho Sei cousas curiosas é importantes, algunha tamén habrá que non sea tanto, ... (ver texto completo)

Inda me escarallo de risa cando recordo ós meus rapaces, entón nenos de gardería, pedían “colo” as súas mestras. Ó remate tamén elas acabaron aprendendo o que era o colo, e máis non solo elas, tamén a maioría dos outros nenos pedían colo, non solo na gardería, tamén na casa. De este xeito escampouse a palabra a máis de 20 familias. Pasados xa 14 anos algunha vez visitamos a gardería e inda entre as mestras a usan. O que non sei é si a farán servir o resto de nenos.

Piño a tua era portuguesa, más amiña era ispañola, xa me costara 2 pts, viña de noute co trelo, quedou na silveira.
Unha aperta.

Piño: Gorromela por as mozas de novos tivemola moitos, incluido o Zé que está a confundir a gorra da cabeza con desexar muito unha cousa.

Me da por meter en Google a palabra CANICHEIRO por ver o significado, (aunque xa o sabíamos) dice que un lugar entre duas paredes vellas, donde se iba o campo... En portugues dice donde se iba coas calças na mao.

Pra entrar, insertar a palabra CANICHEIRO, despois DIALECTO: xa veréis que fala moito de estos pueblos da zona, entre outras cousas que son moitas, comenta que hasta o 1640 as poblacións de Manzalvos, Hermisende, San Ciprian, Teixeira, eran portuguesas. Esto era no reinado do Rey Portugués ... (ver texto completo)

Piño a tua era portuguesa, más amiña era ispañola, xa me costara 2 pts, viña de noute co trelo, quedou na silveira.
Unha aperta.

Duli. En el foro de Lubián nos dio por hurgar en palabras de las que se venían diciendo por estos pueblos.
Sorpresa, me da por meter en Gogle la palabra canicheiro para ver el significado con mas detalle, y sale un archivo en donde habla mucho de los pueblos de la zona.
Entre otras cosas, que hasta 1640 los pueblos de Hermisende, Tejera, San Ciprian, Manzalvos eran portugueses, durante el reinado de Joan IV rey portugues, ahi como que estos pueblos se negaron a ser portugueses y pasaron a ser de ... (ver texto completo)

A min tamen me pasou o mismo ca ti Piño, coa palabra pocillo e con mutas outras. Pero os castellano falantes que les parecia rara esta palabra non dominaban o idioma tan ben coma eles pensaban.
.

REAL ACADEMIA DE LA LENGUA ESPAÑOLA

pocillo.
(Del lat. pocillum).
1. m. Tinaja o vasija empotrada en la tierra para recoger un líquido, como el aceite y vino en los molinos y lagares.
2. m. Vasija pequeña de loza, como la del chocolate
E en galego: ... (ver texto completo)

Carmina, únome o club do pocillo. A min pasoume o mesmo cuesta palabriña e resulta que tamén é castellana... ¡xa me desquitarei!
Eu de pequena quedábame embelesada escoitando falar o tío Francisco de Padornelo.

As veces notase que a nosa lingua materna non e o castelan po las construcion verbales que facemos, xa que en galego, que eu sepa non esisten os pasados compostos e por exemplo non diferenciamos si foi hoxe "hemos ido", que decimos fumos, ou si foi onte "fuimos" que tamen decomos fumos.
Ahi vai unha palabra que me gusta muto.--- GORROMELA----