O problema da parella de falepas foi namorarse. Xa na primeira aperta parecían chorar de amor. Pero non eran bágoas, non. Derreteron, e deviñeron en dúas pingas de auga cristalina perdidas no Atlántico. Se aínda deran chegado á Illa do Tesouro como falepas, ben podíamos facer un contiño. Pero misturadas coa inmensidade do océano...
(...) misturadas coa inmensidade do océano..., certamente, duas pingas de agua son pouca cousa, pero se nos guiamos polas palabras de Mateo Aleman " De pequeños inicios resultan grandes fines", podemos navegar a través do tempo e situarnos fai, aproximadamente, 3.500 mlla. cuando a condensación do vapor, producido polas explosións que acontecían na recén formada Terra, formou unhas pingas de agua.
¿Cuantas?, seguramente foron algunhas mais de moitísimas, dando lugar a formación dos océanos e, xunto ... (ver texto completo)
Manda carallo con la ecología dos muiños gigantes, me estaís demostrando que as aspas mandan as falepas lonxe das Portelas a reproducirse por outros lugares. Aquí el dilema de la nevada de este año lonxe das Portelas; que una falepa de neve se le añade outra falepa de neve y fain una falepa de neve más grande.
La buena noticia de estos ecoloxistas es que exportan falepas entre otras cousas y gracias a esto as portelas non se convirtieron en Chinadependiente, de momento.
Xa eschurara alguno y recuerdo este que no es de lobos pero se parece porque la realidad la lleva outro...

En un pequeño pueblo de la alta Sanabría se realizó austera ceremonia para enterrar el billete de 100 euros. Se sentían mal porque la moneda refleja la soberanía de un país. Todos tenían deudas y acordaron convertirlas al valor euro. Una día llega un turista al hotel y pide una habitación. Pone un billete de 100 euros en la recepción y sube a ver las habitaciones. El hotelero toma el billete ... (ver texto completo)
Quero aclarar que o motivo da riña foi o ver tanto Zángano na mencionada colmena.
Pois seguramente que, se eran macho e femia, e coa dirección que levaban, nestes momentos deben andar collidas do brazo alá por América do Sur, buscando un remanso de paz,... alonxadas daqueles incómodos xigantes das portelas que non paraban de abanear os seus brancos e longos brazos.....
¡Xesus!
Saludos pra todos.
Sinor Ballesteros: Más que coisas tamhún bonitas armastes co carallo das falepas, pode ser o que voçe dice, sólo que eu penso que forin pra Italia y o ver o que istaba a contecer xuntánronse encima do de branco, comenzaron a puñetazos, ficeron fogo y por iso caeron encima da colmena, dirán voçes ¿Por qué na colmena? Pois munto sencillo, recordando el tópico ano de neves, ano de bienes.

Unha aperta pra tuda malta.
Es que mi categoria de Sacristan era un poco superior. Habia dejado mi carrera por el ascenso porque el vino del PRIMITIVO estaba picado, pero en esta epoca con la crisis hay que aprovechar todas las oportunidades. Ya se sabe, si dimite Rajoy la botella pasa a botellón
Non paséi de monaguillo. É certo. Inda se puñan os cregos de cu para os feligreses. Ao levantar a casulla, levantei tamén a alba e, coma o crego ía en calzóns, armouse pola miña culpa unha borga na misa. Volveuse o cura, e fun despedido cunha hostia naquela cariña por toda indemnización. E iso que foi antes da Reforma Laboral!
A pesares de todo, inda son quen de facer un milagre: convirto o viño en calimocho no aire do demo.
Pois seguramente que, se eran macho e femia, e coa dirección que levaban, nestes momentos deben andar collidas do brazo alá por América do Sur, buscando un remanso de paz,... alonxadas daqueles incómodos xigantes das portelas que non paraban de abanear os seus brancos e longos brazos.....
¡Xesus!
Saludos pra todos.
O problema da parella de falepas foi namorarse. Xa na primeira aperta parecían chorar de amor. Pero non eran bágoas, non. Derreteron, e deviñeron en dúas pingas de auga cristalina perdidas no Atlántico. Se aínda deran chegado á Illa do Tesouro como falepas, ben podíamos facer un contiño. Pero misturadas coa inmensidade do océano...
Pois ten razón o noso amigo Ballesteros, estando eu o luns no peirao en Cangas vin pasar as falepas, o que nunca pensei é que a súa orixe eran as serras de Lubian. Chamoume muito atención porque debian ser macho e femia eran mui branquiñas.
Unha aperta pros dous.
Pois seguramente que, se eran macho e femia, e coa dirección que levaban, nestes momentos deben andar collidas do brazo alá por América do Sur, buscando un remanso de paz,... alonxadas daqueles incómodos xigantes das portelas que non paraban de abanear os seus brancos e longos brazos.....
¡Xesus!
Saludos pra todos.
Pois ten razón o noso amigo Ballesteros, estando eu o luns no peirao en Cangas vin pasar as falepas, o que nunca pensei é que a súa orixe eran as serras de Lubian. Chamoume muito atención porque debian ser macho e femia eran mui branquiñas.
Unha aperta pros dous.
Es que mi categoria de Sacristan era un poco superior. Habia dejado mi carrera por el ascenso porque el vino del PRIMITIVO estaba picado, pero en esta epoca con la crisis hay que aprovechar todas las oportunidades. Ya se sabe, si dimite Rajoy la botella pasa a botellón
Hola de nuevo
He vuelto a encontrar los relatos de vecinos de sanabria contando sus encuentros con los lobos, como se que muchos de vosotros también los habéis visto en la niñez, espero que os traigan buenos recuerdos:
RELATOS DE ENCUENTROS CON EL LOBO
¿PERO SON LOBOS?
Cuando estuve de maestra en San Miguel, regresábamos para casa a Puebla los sábados por la tarde y volvíamos para la escuela el lunes por la mañana. Un lunes iba yo tan campante por cerca del río Castro y veo que se me atraviesan ... (ver texto completo)
Os entendidos teñen toda a razón: Xa non neva coma antes nos altos. Pois claro; á velocidade que andan as aspas dos muiños mandan as falepas pras partes baixas; inda onte ví pasar duas, camiño de Cangas.
Pois manda/n.
Mira tí onde carallo foron parar as dúas falepas que nos faltaban!
Gracias pola información.
Xa iremos na súa procura.
Ahora los recuerdo a todos, algunos más vagamente.
También recuerdo que ayer estaba la cruz de pedra dreita ahí, hoy esta cerca del mismo lugar y media inclinada, no sé si habrá aguantado el invierno en pie, si aguantado, si no sea caído y no se a roto idele buscando un sitio que no ceda el terreno para que este mañana dreita, con una inscripción feita en una predra dos pasos que son y dou.
Nevar, o que se dice nevar, neva algo de cando en vez. Isto, con permiso de Niní, non foi unha nevada; foi unha pequena nevarada, que dicen os galegos.
É nun dos parques eólicos.
Por certo, dicen os máis entendidos ecoloxistas que desde que se instalaron os eólicos, xa non neva coma antes. Manda carallo.
Os entendidos teñen toda a razón: Xa non neva coma antes nos altos. Pois claro; á velocidade que andan as aspas dos muiños mandan as falepas pras partes baixas; inda onte ví pasar duas, camiño de Cangas.
Pois manda/n.
Dimite el PAPA. Se me abre todo un mundo de posibilidades de ascenso
Vaia por Dios. Pois eu, nesa xerarquía, non fun quen de pasar de monaguillo.