Quiero resaltar las reflexiones del Sr. Camba y del Sr. MV muy sarcásticas y divertidas. Yo disfruto con sus opiniones y aprendo de estos Srs. Espero que sigan esta senda y sigan dando color a este foro. Mis felicitaciones al Sr. Camba y también al Sr MV por hacer de este foro no caiga en la mediocridad. Un Gallego desde Lima.
Dicen los rapaces de por aquí, que están esperando el 155,156,157,158... y hasta un ministro de Franco, que xa saben que Rajoy e mentiroso y franco>que son capaces de facer cualquier cousa por la "indisoluble unidad de España"pero nada por la unidad de los españoles.
Es lo que tiene, gobernar con el inconveniente que supone no hacerlo al gusto de todos cuando lo que prevalece es el cumplimiento de la ley y lo que certifique la mayoría de los españoles con la posibilidad de alternancia, que no señores que aquí no existen presidentes vitalicios y si riesgo de populistas baratos que lo único que consiguen es arruinar los países en donde se salen con la suya eliminando a posteriori la posibilidad de alternancia
No hace falta poner ejemplos
por entonces las nevadas eran espectaculares, esos mozos de la foto hoy son unos buenos abuelos.
Pues yo creo, amigo mio, que el ciudadano de la calle sí tiene que haber notado la diferencia, porque existe, y grande. A estas horas de la madrugada, me permito una pequeña reflexión, que está probada y bien probada.

Cuando en un barco hay peligro de naufragio, son las ratas las primeras en abandonarlo. El último... el Capitán.

Estoy esperando que algún medio haga una comparación con el naufragio de un barco y de cierta región española.

Ya sabes que yo en política..., practico el respeto ... (ver texto completo)
Su reflexión es muy acertada, pero discrepó en lo de las ratas, siempre hay una que se salva y forma un nido en un país de Europa. Y desde ese lugar, lanza epidemias para España.
Esperó que esta plaga no se incremente.
En el 1.934 una rata, proclamo na República y en ese momento el Gobierno le declaro la guerra con todo tipo de pesticidas.
Alguna rata logro crear otro nido y han vuelto a dar por saco.
Menos mal que alguien creo un antídoto llamado 155 y les ha hecho mucho daño.
Ahora seguirán ... (ver texto completo)
Apreciados todos/as, gracias a todos los que se recuerdan de mi.
Amigo Camba, con relación a la Lotería ya se sabe jugamos muchos para que le toque a muy pocos. Según mi jefe parece ser que le toque a un tal Millo en Cataluña, bueno mejor dicho maíz, puesto que él siempre habla en castellano, parece que el número fue el 155, digo esto porque hoy hace cien días, lo sé porque escuche la conversación que tenían el jefe por teléfono,- ¿Si tras 100 días del 155 el ciudadano de la calle no ha notado ninguna ... (ver texto completo)
Pues yo creo, amigo mio, que el ciudadano de la calle sí tiene que haber notado la diferencia, porque existe, y grande. A estas horas de la madrugada, me permito una pequeña reflexión, que está probada y bien probada.

Cuando en un barco hay peligro de naufragio, son las ratas las primeras en abandonarlo. El último... el Capitán.

Estoy esperando que algún medio haga una comparación con el naufragio de un barco y de cierta región española.

Ya sabes que yo en política..., practico el respeto ... (ver texto completo)
Pidoche, Vilavella, desde esta terra envellecida nova, metro e medio de chan para cando morra
soñar cos enxamios dos vencellos, ca flor do toxo, ca gloria das labercas e a blancura das Neves de Febreiro.
Con cariño para todos los emigrantes que un día tuvieron que ir a tierras extrañas.
Rosalia de Castro nació para las letras Gallegas.
A los ocho años ya comenzó a poner versos.
Los primeros versos los dedico a su pariente José de Castro y a un hijo de este.
Su primer libro de versos, La flor.
Hubo influencias de Aguirre y Espronceda.

Su casa de Padrón, donde Rosalia vivió sus últimos años.

El nombre de la casa:
Casa da Matanza. ... (ver texto completo)
As fillas do Mondego a norte escura longo tempo chorando memoraram e por memoria eterna en fonte pura as lagrymas choradas transformaran.
O nome lle posseram que ainda dura dos amores de Ines que ali passaram.
Vede que fresca fonte lava as flores que lagrymas son a agoa e o nome Amores....
Chorei, cando vin de fora
ganadas as baterías; e ainda o bronce de las chora vendo perder nunha hora traballo de moitos días.

Chorei, cando vin forzada
a cadena, feita pezas;
ela era ben fabricada,
mais ha de ser ben dobrada porta que guarda riquezas.

Mais lágrimas derramei cando a frota se queimou.
Mirei, maíz nada mirei
porque o moito que chorei ambos ollos me cegou.

Mirei as naves arder,
vin volto en volcán o mar; lume na auga encender, homes no aire
correr, leños no fogo nadar.....

Todo este daño causou
nun momento o enemigo.
Fe de todo ágora dou,
que o Príncipe me champú
no mais que por ser testigo.

Haxo que o Galego e un a
língua fermosa.
Temos que facer por fallar mais.
Gracias a Inda cho sei por su galego.
Aprendemos mucho de el. ... (ver texto completo)
AQUEL RAPAZ
Entre outras moitas cousas, meu pai era un muiñeiro fillo de muiñeiro. Muiñeiro de maquila: por cada mina que moía, un cuartillo de fariña para casa.
No muiño había que picar a pedra de cuando en cuando, para que fixera bo labor, sacando farelos e unha fariña fina. Para min o día que meu pai picaba o muiño era un día moi feliz. Esborxábamos a preseira na madre, e mentras o muiñeiro picaba a pedra, o rapaz limpaba a caldeira de cabo a rabo. Enchía un garabito de troitas no que o demo ... (ver texto completo)
Eu tamén fun un daqueles que pasou o examen para acceder a unha beca solo que ya deron a quen non se examinou nin por formación ya iban a dar tomando parte do asunto e a mi deixándome tirado,
Tuven que buscarme a vida e ahora din que son adepto de aquel xeneral, e quen o iba a decir, os descendentes de aquees caciques son che todos necionalistas e os que por aquí che estou Eu foxose de Podemos.
Al quen non se de conta que haiche moito figurante e por non dicir cousa peor réplicas de aquel Torquemada
AQUEL RAPAZ
Entre outras moitas cousas, meu pai era un muiñeiro fillo de muiñeiro. Muiñeiro de maquila: por cada mina que moía, un cuartillo de fariña para casa.
No muiño había que picar a pedra de cuando en cuando, para que fixera bo labor, sacando farelos e unha fariña fina. Para min o día que meu pai picaba o muiño era un día moi feliz. Esborxábamos a preseira na madre, e mentras o muiñeiro picaba a pedra, o rapaz limpaba a caldeira de cabo a rabo. Enchía un garabito de troitas no que o demo ... (ver texto completo)
Edith todo nuestro cariño para ti y tu familia.

En nombré de todos los foreros gracias por seguirnos.

Tenemos que mantener nuestras raíces y sentirnos muy orgullosos de ser Galegos.
Gracias por responderme M. V.-y saludos cordiales a todos los foreros de Galicia.-
La OCDE avisa de que las pensiones se desplomarán con la reforma del Gobierno.

Se cargaron la hucha en cuatro años y de ahora en adelante ha escañar a los pensionistas. Xa o deixou caer outro día, Celia Villalobos,"ela que esta taballando por el bien de los mayores para que continúen taballando hasta os 84 anos, y se paguen un plan de pensiones". claro, que con el cuento del rescate xa nos foderon ben.
Bueno a ver si esta nova rapaza,"la nueva Le pen catalana, fai algo por vos."
Gracias Foreros galegos, me encanta leer esta pàginas de Pueblos de Galicia, por mis raices., la pasò fetèn, Edith -Argentina,
Ah, y que decir de la Gran ROSALIA, mi Papà me introdujo en su lectura y en gallego, tengo un Libro, que atesoro, de Rosalìa FOLLAS NOVAS, obvio, era de mi viejo, y lo heredè.-gracias por todo lo que escriben, aprendo mucho de ustedes.-
Edith todo nuestro cariño para ti y tu familia.

En nombré de todos los foreros gracias por seguirnos.

Tenemos que mantener nuestras raíces y sentirnos muy orgullosos de ser Galegos.
Buenas y frescas noches, amigos foreros y foráneos. en primer lugar, pues disculpas por no haberme asomado a este foro desde tiempo há. Y no puedo decir que tenía otros compromisos adquiridos "con anterioridad".

Amigo M. V. Seguro que no estás echando de menos las nevadas del pueblo de este foro. tienes suerte de poder ver y disfrutar de la nieve en la puerta de la casa. Me entró morriña al ver la poesía de Rosalía. Aunque en la escuela se estudiaba y hablaba todo en castellano, nuetro insigne ... (ver texto completo)
Gracias Foreros galegos, me encanta leer esta pàginas de Pueblos de Galicia, por mis raices., la pasò fetèn, Edith -Argentina,
Ah, y que decir de la Gran ROSALIA, mi Papà me introdujo en su lectura y en gallego, tengo un Libro, que atesoro, de Rosalìa FOLLAS NOVAS, obvio, era de mi viejo, y lo heredè.-gracias por todo lo que escriben, aprendo mucho de ustedes.-