Vigo?
Monsieur, vous n'êtes pas sur le bon chemin. Moi, j'habite sur les grandes montaignes, dans un petit village.
Au revoir.

Mais moi je n'ai jamais dit que c'est vous qui habitiez Vigo, Mr. "Inda cho sei", pourquoi est ce que vous vous sentez concerné?, il ya beaucoup d'autres personnes qui participent à ce forum, soyez pas si égocentrique, ou alors il y a anguille sous roche là...

Vigo?
Monsieur, vous n'êtes pas sur le bon chemin. Moi, j'habite sur les grandes montaignes, dans un petit village.
Au revoir.

¿Pero tan pouca cousa tés que facer en Vigo, pra adicar tanto tempo e enerxia a estes foros das "aldeias" da montaña?. Se queres eu douche angún enderezo....

Como colofón a la historia del “Frances”, aquí va mi aportación. Después de haberla escuchado, contada por el padre de la Casa del Perú, q. e. p. d., intenté averiguar algo mas sobre ese personaje tan misterioso. Localicé el pueblo, en realidad se llama Nebias y efectivamente pertenece al departamento del Aude, en la región francesa del Languedoc-Rosellón, cerca de la frontera española. Como resultado de las gestiones que realicé, que no voy a pormenorizar, logré identificar a la familia del señor ... (ver texto completo)

Pois resulta que o médico tamén é amigo meu. Un bó amigo de hai moitos anos.
A ver se somos todos amigos, carallo!

Xa sei que en Barxa non hai lampreas, pero vexo que falades moito delas.
Eu tamén teño un amigo poeta perto de Padrón que sempre me anda a convidar para irmos a Manselle no tempo delas, pero nen arre nen xo. Cando el pode, eu non podo, e cado podo eu non pode el.
Algún día será.

Se este menda quixera mandar unha mensaxe personal, utilizaría un email, unha carta ou unha flor.
¿Ou non lle entra na cachucha que o foro está aberto a tódolos cheiragateiras coma min?

A miña entrada neste foro non é debida ao mensaxe de KDT, senón á invitación do ínfulas ese que pensa que un foro coma este é prácticamente da sús propiedade.
Polas pistas que da o pedante, dame que KDT e máis eu somos amigos de hai moito tempo. E imos seguir amigos deica o fin do mundo, se o mundo tivera fin algún día.
Unha boa aperta, KDT.

Saúdos tamén para ese 25 polos relatos do meu mestre BEN CHO SEY.

Xa estou de novo con todos vos, deixenme levar por disques e xa vistes o que me aconteceu, quedieme solo sen o calor da miña xente.
Non e verdade, eu non son as furnas esas xa están de volta e media, querido Barxés amigo ZE as lampreas non as comemos no seu tempo agora temos que esperar a nova tempada.
Parece que a prosima campaña promete moito menos ca anterior, falo das lampreas meus amigos que é un animal que en certas cousas parecese as persoas, de todo-los xeitos alguna delas a de ser cazada ... (ver texto completo)

Aprezado Pereira: Pedo disculpas por o asunto das lampreas, foi o meo xefe o que me dixo que eran portuguesas. Logo pensey íste tomoume o pelo, más como acostuma a menudo nahu le dey demasiada importancia. Istaba eu a pensar que sería do amigo Pereira que fezo ahí uhma exposizahu de lampreas pra deixarnos cos dentes largos y desaparecer. Teño ganas de coñecelo ispero cuando teña ferias acercarme a Vigo, de camiño que vexo o meu amigo Brxés.
Unha aperta.

Dia 8 de Mayo ano 1969, Zé pescando tudo día uhma merende xeitosa y uhma gata preciosa. dirán voces que tein que ver isto co foro da Gudiña, pois que os rios de aquí logo xuntanse co rio Cabanelas. Aquela gata so le faltaba falar, pois ben a coisa ten miga, e posible que os señores nunca oviran tal coisa, pode ser certo, o caso e que a mencionada regalarama un primo que a truxera do Brasil. Co-
menzamos a pescar serían as 7 da mañan, levantaba o rabo só había un escalo Zé pra diante, levantaba pata ... (ver texto completo)

Este individuo é polo menos tan individuo coma vostede. Tal vez menos singular, polas ínfulas que a vostede o fan único.
Eu son da CHOZA DE LAGARELLOS, na mallada do mesmo nome, no termo municipal de Porto, onde meu avó vivía cando gardaba a vacada de Lubián polo torresmo, que así se chamaban as especies coas que pagaban os veciños, donos do gando.
A miña choza, que é de todos, non ven tendo escudo heráldico. Pero sirve como alpendre para montañeiros, excursionistas, cazadores e gandeiros, alá ... (ver texto completo)

Assín me gosta Inda Cho Sei, voçe pon os puntos sobre as ieés. Xa era hora que alguién con talento poña no sitio que merecen a alguns. Digo isto por o menos prezo que eu teño recibido de algún gaxo, sin motivo ni razahu que o xustifique. Xa sabe que sahu un bon ademirador de voçe.

Este individuo é polo menos tan individuo coma vostede. Tal vez menos singular, polas ínfulas que a vostede o fan único.
Eu son da CHOZA DE LAGARELLOS, na mallada do mesmo nome, no termo municipal de Porto, onde meu avó vivía cando gardaba a vacada de Lubián polo torresmo, que así se chamaban as especies coas que pagaban os veciños, donos do gando.
A miña choza, que é de todos, non ven tendo escudo heráldico. Pero sirve como alpendre para montañeiros, excursionistas, cazadores e gandeiros, alá ... (ver texto completo)

Xa estou de novo con todos vos, deixenme levar por disques e xa vistes o que me aconteceu, quedieme solo sen o calor da miña xente.
Non e verdade, eu non son as furnas esas xa están de volta e media, querido Barxés amigo ZE as lampreas non as comemos no seu tempo agora temos que esperar a nova tempada.
Parece que a prosima campaña promete moito menos ca anterior, falo das lampreas meus amigos que é un animal que en certas cousas parecese as persoas, de todo-los xeitos alguna delas a de ser cazada ... (ver texto completo)

Gracias, Eva, lo de mi hermano fue muy trágico y nos ha afectado -y nos afecta aún- mucho.
Espero que vosotros estéis bien. Un abrazo!
Noemí

SÑR. Ofrieires eu non perdono a quen se burlou de meo difunto pai namentras eu estaba de vacacións, asi que apartires de este intre non terei mais conversa con bostede.

Aprezado amigo; Desexo que pase un bon día en compañía da sua familía y amigos, si assín fora. Dito isto le digo que descrepo do sinor, no asunto de non perdoar, a que perdoar tamen o Xesus perdou. O home pidio perdón, recoñeceo a sua metedura de pata, a que perdoalo.
Unha aperta.