(Conto popular)

Aquel crego tiña unha boa criada.
Unha tarde saíron os dous á horta, e deitáronse á sombra dunha ameixeira.
Encaramado na árbore estaba un rapaz, papa que che papa ameixas.
O cura maila criada comezaron a xogar, e como ela quedase de cara para arriba, decatouse daquela presencia non esperada e, bafexando, murmuráballe ao crego na orella.
--Señor cura, señor cura: un rapaz.
E o cura contestaba rosmando:
--Lo que salga, lo que salga.
--Señor cura, un rapaz, un rapaz... -teimaba ... (ver texto completo)
La lamprea se da en el bajo Miño y es conocida como la vampira del rio, tiene la boca redonda y una especie de ventosas que pegan a sus enemigos hasta sacarles la sangre. Su carne es deliciosa y en Ourense hay muchos sitios que la preparan muy bien. Dicho esto aprovecho la ocasión, para contar algo de cuando eramos pequeños y como viviamos.
Mi casa como la de muchos era todo diafano la parte de arriba. Lo principal era la lareira y los escanos en los cuales se hacia la vida, cenar, merendar etc ... (ver texto completo)
En nada para dar os meus parabens por
. querer participar neste foro e os seus agradecidopor moi na nosa lingua materna. Eu estaba animado para ter o seu xeito esas pasaxes pouco das nosas vidas e como vivían antes. Estabamos máis humana e da familia o pouco que eu creo que entre nós. Grazas
Ahora lo digo en Castellano, gracias amigo o amiga (Oengazo)
Oengazo olla acertaste de pleno, amin gostame munto a empanada en xeneral, se e de bacallao más. Sobre o que dices do caldo na miña casa, e decer entonces de meus pais había un pote negro de tres patas aquil sempre istaba ô pe do lume,
claro istá tocaba más de facelo con touciño do que xamón ou chouriza, miña naiciña facía ô caldo munto bon, pois as legumbres eran tudas collidas nas nosas fincas. Dices tú que vivia tuda familia xunta e verdade, no meu caso, tambein os animales, so que eles na loxa, ... (ver texto completo)
Xa vin as fotos das lampreas que tu me dixeches e parecen serpes
Gostaba munto da empanada de bacallao
Unha aperta
Oengazo olla acertaste de pleno, amin gostame munto a empanada en xeneral, se e de bacallao más. Sobre o que dices do caldo na miña casa, e decer entonces de meus pais había un pote negro de tres patas aquil sempre istaba ô pe do lume,
claro istá tocaba más de facelo con touciño do que xamón ou chouriza, miña naiciña facía ô caldo munto bon, pois as legumbres eran tudas collidas nas nosas fincas. Dices tú que vivia tuda familia xunta e verdade, no meu caso, tambein os animales, so que eles na loxa, ... (ver texto completo)
¡Sodes todos os mellores.! Da gusto entrar en este foro porque te partes de risa.
Gel o da Elvira coa súa copa de viño, mui bon, pero éste despiste do crego, máis o do José, non teñen desperdicio. Buenísimos.

Alá vai outro caso de despistes.
En un pueblo de Sanabría, (cerca do lago) de ésto fai unhos cuantos anos, ainda non habia luz eléctrica nos pueblos.
Duas mulleres, mai é filla, non se puñan de acuerdo de cual iba a muxir a vaca que tiñan parida, o final, a mai convece a filla de que era ... (ver texto completo)
Gracias Piño por animar tamén un chisquiño este foro. As túas historias tamén son moi boas que sempre leo con pracer. Apertiñas.
Creo lembrar que o tal Sifó cantaba moi ben, por iso o chamaban ós funerais de importancia en Ourense. Noutra ocasión, despois de rematar o acto maila cea, iba o crego a paso lixeiro camiño da Praza das Mercedes a coller o coche de línea de volta para Lourizán.
Era entroido, as calles estaban abarrotadas de xente cada cal co millor disfraz. Nesto atópase con Braulio, un ugandés morenocho antiguo compañeiro de seminario e deciden ir a celebrar o encontro tomando unhas copas.
O Sifó, para disimular, ... (ver texto completo)
¡Sodes todos os mellores.! Da gusto entrar en este foro porque te partes de risa.
Gel o da Elvira coa súa copa de viño, mui bon, pero éste despiste do crego, máis o do José, non teñen desperdicio. Buenísimos.

Alá vai outro caso de despistes.
En un pueblo de Sanabría, (cerca do lago) de ésto fai unhos cuantos anos, ainda non habia luz eléctrica nos pueblos.
Duas mulleres, mai é filla, non se puñan de acuerdo de cual iba a muxir a vaca que tiñan parida, o final, a mai convece a filla de que era ... (ver texto completo)
Estoy mirando el foro dia a dia, y no hay nadie que cuente cosas de antes, maneras de comer, costumbres, higiene, como se habitava y mobiliario interior de nuestras humildes casas. Digo todo esto porque estamos a punto de ser un "Salvame" cualquiera. Todos los dias discusiones y quien relata mejor y quien sabe mas. Pienso en mi humilde opinión que ya esta bien.
Todo el mundo puede opinar, pero por favor algo que sea de nuestro pueblo.

En un escrito anterior alguien eleva a "Villa" a nuestro pueblo ... (ver texto completo)
Non me fagas reir, falas da ixiene e como frio que facia, ninguen se botaba auga, que ias a fonte por ela, o water era o cortello donde as vacas. Facias lume e quentaba toda a casa e enchiala de fume, e os ollos a chorar e con pouco que comer.
Saudiña
Estoy mirando el foro dia a dia, y no hay nadie que cuente cosas de antes, maneras de comer, costumbres, higiene, como se habitava y mobiliario interior de nuestras humildes casas. Digo todo esto porque estamos a punto de ser un "Salvame" cualquiera. Todos los dias discusiones y quien relata mejor y quien sabe mas. Pienso en mi humilde opinión que ya esta bien.
Todo el mundo puede opinar, pero por favor algo que sea de nuestro pueblo.

En un escrito anterior alguien eleva a "Villa" a nuestro pueblo ... (ver texto completo)
O Señor Varela dixo una verdade das grandes, xa que denantes en todos os pobos houbo unas costumes de todo xenero. A pota do caldo empezabase a remexer a primeria hora da maña e estaba colgada duna garmalleira por riba do lume, o redor estaban os escanos, con peles de obellas e ise lume xa non se deixaba morrer en todo o día, pois po la noite viñas os vecinos e estaban de conto hasta que se ian a deitar. Vivian todos xuntos, avos, fillos, netos, irmans e todos os da mesma familia, agora xa non se ... (ver texto completo)
Yolanda, te pongo estas dos fotos, de aquellos juegos que has organizado en Vilavella, para que te animes. ¡Qué bien se lo pasaban los niños!, bueno, y no tan niños, porque también había competición para mayores.
Besos para todos
Yolanda, guapa, espero que cuando tengas tiempo nos escribas algo. Estamos deseosos de tu participación, sobre todo para disfrutar de tu simpatía.
Un besazo grande.
En certa ocasión un veciño meu, no sei si a consecuencia de unha boa fabada que comera, tiña as tripas un pouquiño revoltas. O caso e que decidiu ir hasta o barrio dos Placeres a tomar un café. A pouco de andar escapouselle unha sonora ventosidad, a lo que exclamou: ¡alivio!. Uns metros mais adiante repeteuse a historia e de novo exclamou: ¡alivio!. E asi foi soltando alivios. Nun momento dado, escoitou pasos detras del, e volvéndose, mirou a Sifó que levaba o mismo camiño. ¡Oh Don José, e viña osté ... (ver texto completo)
Estoy mirando el foro dia a dia, y no hay nadie que cuente cosas de antes, maneras de comer, costumbres, higiene, como se habitava y mobiliario interior de nuestras humildes casas. Digo todo esto porque estamos a punto de ser un "Salvame" cualquiera. Todos los dias discusiones y quien relata mejor y quien sabe mas. Pienso en mi humilde opinión que ya esta bien.
Todo el mundo puede opinar, pero por favor algo que sea de nuestro pueblo.

En un escrito anterior alguien eleva a "Villa" a nuestro pueblo ... (ver texto completo)
Creo lembrar que o tal Sifó cantaba moi ben, por iso o chamaban ós funerais de importancia en Ourense. Noutra ocasión, despois de rematar o acto maila cea, iba o crego a paso lixeiro camiño da Praza das Mercedes a coller o coche de línea de volta para Lourizán.
Era entroido, as calles estaban abarrotadas de xente cada cal co millor disfraz. Nesto atópase con Braulio, un ugandés morenocho antiguo compañeiro de seminario e deciden ir a celebrar o encontro tomando unhas copas.
O Sifó, para disimular, ... (ver texto completo)
Desde logo o que se dí cantar, non cantaba moi ben, pero pegar, pegaba unhas lambazadas de moito medo. O domingo de Ramos era de costumbre levar o ramo mais alto porque decian que era o que tiña todas as bendicións, (as palmas eran cousas dos señoritos). Pois antes da misa, Sifó pasaba revista, e o que tiña a vara do ramo máis longa, aparte de romperlla, daballe con ela no lombo. Era un caso. Decia a misa en dez minutos... e sin monaguillo. Deus o teña na gloria.
De creer a nahún creer a munta diferencia,ísto dixo un home de ciencia, nahún me recordo como se xamaba. O que si sey que le gostaba munto a empanada.
Unha aperta.
Gostaba munto da empanada de bacallao
Unha aperta