Amigo Camba: o poema ten que ter autor, inda que non o busquemos. Ese poeta que levou vostede sempre, polo que se ve, dentro do seu uniforme, nas mesmas entretelas, cheo dunha sensibilidade que sabe transmitir moi ben nos seus relatos.
A tranquilidade do seu estado de ánimo queda retratada nesa reflexión lírica.
Qué distinto o estado de ánimo que manaba desta escrita miña, no deserto, cando vivía os vintedous e firmaba como Pintasilgo das Areas. Ten chovido desde aquela. Corría o 1.974.

FARTURA
Farto ... (ver texto completo)
Parece ser que xa choveu, e bastante. Ademáis, non debía de ser precisamente un lugar placenteiro pra sentirse inspirado. Doble mérito.

Cando chega a noite, vexo pouca tele, porque pro que hay que ver... e xa que teño todo o tempo do mundo, sempre que a miña muller me deixa ente trasto pra escribir, pois deixo escapar a imaginación. Non sei como empecéi cua nosa bandeira en febreiro, e sigo cuas miñas noites. Outro día cambiaréi de tema.
Un saludo e perdón
Blas, no puedo irme a dormir sin celebrar contigo tu Cumpleaños, no mire el ordenador hasta ahora mismo, fijate si tenia que verlo, para decirte de todo corazon (FELICIDADES) Que muchos mas años podamos celebrarlos, y a ver si algun dia podria ser personalmente, se que no estuve cuando me llamabas, no estaba aqui pero en mi interiome recorde dia a dia de todos mis Foreros, somos una pequeña y gran familia que no nos vamos a dejar de comunicar, aunque nos ausentemos por temporaditas, volvemos seguro ... (ver texto completo)
Gracias Sofia querida; quisiera estar de cumpleaños todos los días; si con ello
logramos tener tu presencia en el foro; bonito regalo son tus palabras y amistad.
Para Duli también mi recuerdo, me ancanta la eleccion de los poemas que nos das a conocer tanto en Castrelos como hoy aquí: me imagino el poema suspendido en el Aire y que con el girar de la Tierra, todo el mundo pueda leerlo, gracias por tu saludo y regalo.

Para ambas y para todos un fuerte abrazo.
Blas
Amigo Camba: o poema ten que ter autor, inda que non o busquemos. Ese poeta que levou vostede sempre, polo que se ve, dentro do seu uniforme, nas mesmas entretelas, cheo dunha sensibilidade que sabe transmitir moi ben nos seus relatos.
A tranquilidade do seu estado de ánimo queda retratada nesa reflexión lírica.
Qué distinto o estado de ánimo que manaba desta escrita miña, no deserto, cando vivía os vintedous e firmaba como Pintasilgo das Areas. Ten chovido desde aquela. Corría o 1.974.

FARTURA
Farto ... (ver texto completo)
¡Sofia!"; cuanto te chamei, esperenado verte como en estos relatos tuyos, que nos llenan de alegria, gracias por tu recuerdo y aprecio, el que correspondo como a una amiga del Alma, por ahí able de un primer amigo Galego en Internet pero, referente a ti ablo como mi primera amiga gallega en mi madurez.
Estoy de acuerdo contigo en la respuesta a Pepe; somos de donde estamos, sin olvidar nuestras raices por cierto; si tuviesemos dos madres, una te pario, la otra te crio... ¿A cual llamariamos madre? ... (ver texto completo)
Blas, no puedo irme a dormir sin celebrar contigo tu Cumpleaños, no mire el ordenador hasta ahora mismo, fijate si tenia que verlo, para decirte de todo corazon (FELICIDADES) Que muchos mas años podamos celebrarlos, y a ver si algun dia podria ser personalmente, se que no estuve cuando me llamabas, no estaba aqui pero en mi interiome recorde dia a dia de todos mis Foreros, somos una pequeña y gran familia que no nos vamos a dejar de comunicar, aunque nos ausentemos por temporaditas, volvemos seguro ... (ver texto completo)
Hola a todos.-
El foro está un poco frio, igual que el tiempo, no me gusta el agua, decia un Sr. de mi pueblo, el agua Dios me la quite de los pies que de la boca me la quito yo.
Sofia tu te preguntas ¿de donde somos?. Yo lo tengo muy claro, Galicia me lo dió todo, en la misma me forme profesionalmente y como persona, aquí lo tengo todo, mi casa, mi familia, mis amistades, vivo dignamente y muy agusto ya que la gente gallega es tremendamente encantadora y trabajadora, es totalmente incoerente la ... (ver texto completo)
Aquí estamos; después de una vuelta por Chaguazoso junto a O Candil; me encuentro en Las Hedradas y contigo estimado Pepe, describiendo lo que es vuestro querido terruño y a la vez, anticipandome; lo que sera mi viaje ultimo cuando el tiempo llegue, me iluminas con tu relato y mi corazón acelera su palpitar, mientra con los ojos cerrados voy recorriendo tu narrar.
A pesar de mi pensamiento; en mail anterior; es indudable que la terriña siempre te reclamara.
Hoy es un día de emociones; en el año ... (ver texto completo)
Hola, Blas, has hecho muy bien retirándote a descansar a ese paraiso. ¡Qué bien suena eso de la Cordillera de los Andes! Pero tan lejano... Yo ya me imaginé que estarías de vacaciones sin internet, aunque no puedo evitar pensar que si un día dejas de escribir en estos foros, no conocemos a nadie que nos pueda dar razón de tí. Y eso sí me entristece.
Recibe un abrazo y te deseo mucha salud para tí y tu familia, porque amor percibo que no os falta.:-)

P. D. ¿Ahí no utilizáis Facebook?
Ma. Teresa; es una alegria grande leer tu saludo, como si estuviesemos a la vuelta de la esquina; tu " hola Blas ", lo siento tan cercano, como Tú, distante la Cordillera de Los Andes.
Cuando pienso en esos lares y en todos vosotros, me imagino como percibiran los no videntes a sus amigos... los ojos del Alma ven mas alla de lo fisico, palpan los sentimientos, como el arco las cuerdas del Violin, cada palabra es percibida
como notas que llenan el corazon con la hermosa melodia AMISTAD...
No debes ... (ver texto completo)
Solo por pasar un rato, y siguiendo con mis noches.

Está al caer la noche
reinan los silencios.
En la lejanía
se escuchan
las aguas de alientos negros.
Después...
otra vez el silencio,
trágico, ... (ver texto completo)
Sofía, te presento a mi Kyara.:-)
Os la presento a tod@s, je, je.
Saludos.
Tu gatita muy bonita, yo también tuve una así, gato común europeo, son muy listos y muy cariñosos y con una gran intuición, no sabes lo que es un gato hasta que no lo tienes. Nosotros cuando íbamos al monte la llevábamos con nosotros y la soltábamos, trepaba a los arboles, se afilaba las uñas... la primera vez creíamos que no iba a volver, que la habíamos perdido, pero en cuanto abrimos el coche allí estaba ella. Cuando volvían los niños del cole ya estaba ella esperándoles en la puerta. Pepe, tu ... (ver texto completo)
Querida Belsiss, Gracias por tus buenos deseos. Y tienes razón: paciencia y paciencia porque la rehabilitación es dura pero todo va bien. Tita también está muy bien, ya casi recuperada de su intervención de prótesis de cadera (las Bembibre somos así, vamos a pares!). Muchos recuerdos para tu papá y tu marido y un beso muy fuerte para ti.
Xa lle ganei unha comida no D. Pepe por lento, jeje!
Buenoooo xa estou aki estuve esperando a.."soy aqel" pero non da chegado, perdona po lo retraso jajaja!
No, no.... pagas tu qe eu xa cheguei e tu nos estas, e pagaras suplementos porqe me vou a por as botas... jajaja!
No te preocupes que a pesar de las categóricas afirmaciones que aparecen, nadie tiene la posesión de la absoluta verdad.

La situación tuya y nuestra no es tan distinta, si solamente nos mueve, en este foro, intercambiar ideas, disfrutar de lo real y lo ficticio, y que cada uno se manifieste como quiera, dentro de los modos y formas que nos marcan los protocolos de respeto y educación. Y tu eres uno de ellos.

Un abrazo
Aprezado Camba: Munto obrigado por as tuas párabolas, que para mi sahún tahún gratificantes, que verdades más grandes dixeste, falas de respeto y educación, que coisas tahún bonitas cuando as levas a práctica.

Un abrazo.
Cuando yo estudiaba mi carrera, amigo Camba, con una de aquellas pequeñas becas que te obligaban a aprobar todas las asignaturas en junio, con siete de nota media, mi difunto padre era encofrador en Las Portas, para ganar unas pelas con las que complementar las becas de su numerosa prole.
Una tarde de primavera, hace ya unos diez años, estuve un gran rato sentado en unas piedras donde él comía la merienda que llevaba cada día, para no gastar en el comedor.
Pues seguro que se conocían. además, mi padre trabajó en la construcción del embalse de Villarino, y me decía que era uno de los mas grandes de Europa. Y previamente, era encargado en los años 56/58 lo hizo en el embalse que hay en Anguieiros/Montefurado.

También era barrenista.

Si mal no recuerdo, la empresa se llamaba Cachafeiro.

Como ves, si nos ponemos a hablar, tenemos bastantes cosas en común. Y mejor delante de una Estrella de Galicia, que si ahí no le dais importancia, aquí no se ... (ver texto completo)
Pepita, cuando chegues o PEREIRO chàmame pra ir a comer ou cenar o don PEPE, e pagas tù por chegar tarde.