En la foto de izquierda a derecha: Abel, Antonio, Sergio, la bisabuela Maria Luisa y José con su esposa e hijos. Sergio, Antonio y José emigraron a la Argentina. Faltaria el restante de los hermanos, que se quedó en Brasil, se llamaba Manuel.
Prezado amigo Inda Cho Sei: Teño que felicitarte por coñecer os rios de Barxa tan a perfeción. Referente as trutas teño que infomarte que eu tamen pesquei durante anos pero agora adicome a cuidar o xardin da casa é mais a finca, inda que as demais estan perdidas, agora hay poucas trutas ainda que nas cheas de abril mirei que pescaron coa miñoca bastantes e grandes un de Pentes é un de Barxa que vive na Gudiña co mosquito é coa cucharilla fan pouco, seica pro do Pereiro a te o Tameirón teñen pescado ... (ver texto completo)
Hola Maria Luisa! las fotografías que ponés son increiblemente bonitas! Yo reuní muchas fotos de la familia, de los que quedaron en España y los que vinieron a la Argentina, pero no tenía idea que existieran estas que subiste, la del camión o la del zoológico de Buenos Aires, donde se vé a uno de los hermanos del abuelo Abel y mi abuelo Sergio. Ya voy a subir alguna de las fotos que tengo. Un Beso.
Hola Lito, mi madre me Hablaba mucho de Nela y siempre he tenido la curiosidad de saber como era fisicamente. Muchas gracias por compartir esta foto con todos nosotros: es preciosa.
esta muy parecida a carmen en la actualidad, tengo otra con mi madre, feliz, en marcada q en cuanto pueda la escaneo, antes pedi buscar en el baul, porque me imagino q si yo tengo una de cada tiene q haber mas por el pueblo.
feliz san pedro a todos los q estais dispersos por el mundo
Hola Lito, mi madre me Hablaba mucho de Nela y siempre he tenido la curiosidad de saber como era fisicamente. Muchas gracias por compartir esta foto con todos nosotros: es preciosa.
Feliz dia de san pedro a toda la gente de o Pereiro
Eu son pescador de troitas, inda que cada vez menos.
E como pescador, son moitas as tardes que teño pasado en Barxa. Inda existía aquela pasarela de grosos arames cun piso quizáis de bidóns recortados, que viña a ser unha temeridade pasala, alí preto dun muiño, onde sai a auga por un buraco que fixeron para desviar o río.
Aquela tarde deixara o meu Horizon diesel na estrada, por non baixar polo camiño, que andaba un pouco estragado polas choivas.
Ao chegar onde se xuntan os ríos do Tameirón e ... (ver texto completo)
Me impresionan las fotos que cuelgas. ¿de donde sacas tan entrañables fotos?. Gracias nos haces disfrutar supongo que a todos, al menos a mi si.
Cando estivemos en maio no Pereiro anduven recollendo cousas miñas na casa dos meus queridos pais e encontreime con mutos recordos entrañables, entreles mutas fotos que tiña esquecidas e que me gusta compartir con todos vos pra lembrar tempos pasados e tamén rememorar tanta xente que xa nos deixou e dosque nos quedan tan bonitos recordos.
Tamén quero aproveitar a acasión pra dar-lle as gracias a Laura, que sempre que vou a súa casa deixame remexer nos seus albums e copiar fotos.
Apetas pra tod@s
Ano 1966 día 8 de Septembro. Fraguesía Trabanca de Cima, cura párraco Matías, obispo Ostaqueo en visita pastoral a mencionada fraguesía, ista tudo mundo acompañando o obispo, había que andar u bocadito hasta igrexa, nisto a sua Excelencia dalle ganas de ir o sevicio, coisa que se ofrece o Matías dice subimos a miña casa nun momento, o obispo acede de emediato mais o entrar no patio non dan crédito o que estan a ver, a Baselisa que a que limpia a casa o Matías está de espaldas fregando as escaleiras ... (ver texto completo)
Apreciado amigo: Teño que felicitarte por o caso que contaste, o meuo jefe pediume a caneta pra copialo istaba reir solo. Un saúdo.
A la Casa del Perú, apreciado amigo, tu mensaje me llenó de alegría, me imaginaba que eras una persona de principios veo que no me equivoqué, con relación a lo que dije en el otro foro, según San Pablo "por los hechos los conoceréis". Hoy como ciudadano español, me siento orgulloso de nuestra selección de fútbol. Un cordial saludo.
Nun pobo da alta montaña de Ourense facendo xa agora no 2010 mais de 300anos, habia un crego, que se chamaba D. Fermín e o sacristan Fernandiño, en dito pobo vivia moita xente pero non habia calendarios que tiveran o santoral enton a xente non sabia cando era o dia da sua onomastica (o dia do santo)é queixaronse o crego enton xe respondeo que o seguinte domingo viñeran todos a misa, é el mandou o Fernandiño o rio que pasaba a veira do pobo a buscar unha saquiña de pedriñas redondiñas pequeniñas do ... (ver texto completo)
Me impresionan las fotos que cuelgas. ¿de donde sacas tan entrañables fotos?. Gracias nos haces disfrutar supongo que a todos, al menos a mi si.
Nun pobo portugués preto da raia, un crego recién salido do seminario, co entusiasmo ainda fresco e recién estrenado, puña tal brío nos sermóns que parecía que os vivía realmente.
Un Xoves Santo, o crego apuntaba co dedo índice pro medio da igrexa chea de fregueses e decía:
- ¡Por nos o crucificaron!, ¡Por nos morreu! ¡Os nosos pecados o mataron!......
Na primeira fila, sitio fixo de tres beatas, estas vivian o sermón tan intensamente coma o curiña e a medida que él subía a voz as beatas pasaron ... (ver texto completo)
Apreciado amigo: Con relación a la carretera te tengo que decer que la culpa no es solo del alcalde, fai unos dos o tres años bajaba yo con mi cohe pra Portugal y en un pobo que a antes de xegar a Barxa pasaba por a carreteira un montón de vacas ate serían uhas vinticinco y as guiaba la un home munto feo si naho fora que iba coas mencionadas vacas eu ate me daría un bocadito de medo, bein a cousa eu parei o carro, dixe o señor y cuando vai a estar a carreteira feita por cima, contestou home munto ... (ver texto completo)