Das Carvalhas, non sei. Pero o máis alto segador, que ten unha grañeira na man, eche da Francia. Apoleirou en Lubián e veu sendo esta seitura a primeira da súa vida con grande perigo para os seus longos dedos sin dedís: non doblaba a palla coa man esquerda, para tras da fouce, antes da segada, e aquela fouce subía pola palla arriba de tal xeito que ben crin que o seu maimiño ía aquel día para o carallo.
Bueno tendriamos que verlo, los dos paraisos existen, uno comienza antes y el otro le sigue.
Que así sexa. Amén.
Que gran verdade contas Piño, respeito o das seituras e mais todo o que eran as tarefas do campo antigamente. Falando das minas de Rio Tinto meo abó falecido no ano 70 con 98 anos nos contaba as suas camiñatas de Galicia a Huelva a traballar as minas.
Referente a foto, a faceira temblou menudos seitureiros, non haberia entre vos algun das Carvalhas perto da Muimenta, concello de Vinhais, que seria o mellor
familiar do 25, que tanto segou por todas as terras da contorna fai moitos anos.
Unha grande ... (ver texto completo)
O Paraíso comeza tantiño antes.
Bueno tendriamos que verlo, los dos paraisos existen, uno comienza antes y el otro le sigue.
No hablen de política, para eso estoy yo, ahora tengo que felicitar al Rey por sus declaraciones con relación a los impresentables de los catalanes que salieron a la calle el día de la Diada,éstos tienen mala memoria y estan buscando que se la recordemos otra vez.
Señor Rajoy tome las medidas necesarias por el bien de España, fuera diputaciones así como parlamentos regionalistas, es mejor esta medida que una depndencia total de Alemania.
No me quiero olvidar del inombrable, que descanse en paz.
Pero homiño dua cana, voçe tahún intelectuale que pretende ser y as coisas que dice, fazase mirar a redonda que téin por cima do cuello, perdón se me equivoco y resulta que e cuadrada, pois téin mais xeito de ser, doutra maneira nahún diría o que dice.
Perdoe por meter as narices donde nahún me xaman.
Unha aperta.
Ja, ja, ja, humor non te falta; pero que sepas que esa é a disculpa que poin os homes que non queren cociñar, non entendo como os millores e máis grandes cociñeiros do mundo son, precísamente, homes, non mulleres.
Tamén é verdai que non se pode ser bon en todo e tú xa eres bon alcalde, bon maestro, bon amigo, bon home... Así que dedícate ahora ó que queiras que xa o teis ben ganado.
Saludiños a tod@s.
Nunha novela de KING ("El misterio de Salem Lot", creo lembrar) dicíalle o padre Calaham? a un profesor:
"Un buen maestro, como una buena esposa, es una perla inapreciable".
Eu teño o título de mestre, pero o de perla inapreciable non hai xeito de obtelo en ningures.
Pero sí teño unha perla inapreciable na casa. Iso sí.
Pareceme noi ben. entonces cando podas me mandas tamen o telefono e cando me queda rexistrado o teu correo xa te mando o meu, cando me mandes as fotos pasareille al menos unha o meu irmao estará encantado de vela, seguro. Eu tamen teño pensado ir no puente Do Santos. Un abrazo amiga e outro pra ti Piño
Ok, Pepita. Pero non fai falta que lle envíes fotos miñas o teu irmao pra conocerme, pois non ten máis que darse unha voltiña polo foro do Pereiro, alí hai fotos da xuntanza e de algún foreiro, como o Barxes, o Juan, a Gel, a Sofía, unha servidora, je, je... (teño pendiente subir alguha mais).
Faltaban, entre outros, o Piño e o Inda, así que porei eiquí, neste foro, a que nos ficemos os tres co Barxes no Cortello dos Lobos...:-)
¡Hasta prontiño!
O traballo de espantapáxaros ben podería ser unha ocupación alternativa, se ben cabería a posibilidade de que os páxaros pousaran en min e me deixaran os ombreiros coma o pao dun poleiro.
O da comidiña xa che ven sendo outra cousa, que tanto a muller coma min somos inda precavidos dabondo contra a posibilidade de envelenamento.
Tamén é certo --non o negaréi-- que se hai que cortar unha freba de xamón sonche ben capaz de cortala.
Ja, ja, ja, humor non te falta; pero que sepas que esa é a disculpa que poin os homes que non queren cociñar, non entendo como os millores e máis grandes cociñeiros do mundo son, precísamente, homes, non mulleres.
Tamén é verdai que non se pode ser bon en todo e tú xa eres bon alcalde, bon maestro, bon amigo, bon home... Así que dedícate ahora ó que queiras que xa o teis ben ganado.
Saludiños a tod@s.
Chico; agradezco tus incursiones llenas de humor o con temas para pensar, algunos los considero verdareramente rayando en la genialidad.
Quienes queremos nuestros pueblos agradecemos estos dialogos que siguen dando vida a su repectivo foro.

Gracias, un abrazo
Eras un valiente, que con 6 años ya hacias esas proezas, pero por otro lado tus padres, eran unos temerarios, de enviarte con el ganado, a tan corta edad.

Pico
Amigos:
Esta semana en Chile estamos con unas pequeñas vacaciones (vale decir desde el Sabado 15 al Miercoles 19/09/12); motivo, Chile cumple un año mas como Pais independiente, ya que, el 18/09/1810 es sindicado como el dia de la Independencia de Corona Española, fue en esa fecha en que este hijo le dice adios a sus padres y aún que estos intentaron retenerlo por mas tiempo, en este, como en otros casos, se cumplio la regla de la naturaleza y Chile; cual hijo criado; paso a ser una republica soberana ... (ver texto completo)
Chico; agradezco tus incursiones llenas de humor o con temas para pensar, algunos los considero verdareramente rayando en la genialidad.
Quienes queremos nuestros pueblos agradecemos estos dialogos que siguen dando vida a su repectivo foro.

Gracias, un abrazo
Blas, pero esto, ¿donde ha sido?. Yo de pequeña ya lo oí contar. Se lo oi a un pariente de mi abuelo que había estado por américa, no se exactamente donde. Lo cntaba igual que tu lo has contado.
¡Con el miedo que me dan a mi las serpientes!. Tambien me daban mucho miedo los lagartos. Una vez me mando mi padre a un colmenar que teníamos a ver si salia algún enjambre, era una zona muy soleada y estaba cercado por una pared, allí solian ponerse unos lagartos que a mi me parecian cocodrilos. Fuí hasta ... (ver texto completo)
Duli:
Tiene que haber sido en Chaguazoso; mi madre y el abuelo vivieron juntos hasta la muerte de él - aún la recuerdo, murio con mucho dolor-, Lo de el temor a las culebras era muy comun en nuestra niñez, ya que siempre estabamos escuchando alguna historia que hacia referencia a ellas; ciertas o no, todas nos producian temor.
Te cuento que en una oportunidad me enviaron con 4 vacas al prado da Pipa -saliendo de Chaguazoso camino a la Esculqueira- iba montado en un burro y al llegar al prado...; ... (ver texto completo)
No hablen de política, para eso estoy yo, ahora tengo que felicitar al Rey por sus declaraciones con relación a los impresentables de los catalanes que salieron a la calle el día de la Diada,éstos tienen mala memoria y estan buscando que se la recordemos otra vez.
Señor Rajoy tome las medidas necesarias por el bien de España, fuera diputaciones así como parlamentos regionalistas, es mejor esta medida que una depndencia total de Alemania.
No me quiero olvidar del inombrable, que descanse en paz.
No esta mal el comienzo, esperemos ver mas partidos como este. Que color mas bonito el blanco.
Hasta mañana
Felicidades Manuele, por el xogo da bola del madride, depois de ver lo visto tenemos equipo.
Unha aperta.
O Paraíso comeza tantiño antes.