No tengo nada que perdonar. Todo lo contrario, agradecidos el permitirnos leer ese relato tan lleno de sentimiento hacia un ser querido (está muy bien) esto también es poesía narrativa escrita con mucho amor a una persona que ya no está con nosotros (seguro que te ha oído.)
La mayor parte de las veces, es necesario dejar aflorar los sentimientos que llevas en tú interior, da la sensación que te liberas en parte de un peso que te agobia.
Referente a lo del libro y el otro calificativo, como que me queda un poco grande... Tan poco lo pretendo, se nota que has leído con ojos de buenos vecinos, pero que nos vemos muy poco, dado que vivimos en distintas ciudades la mayor parte del tiempo.
Gracias. Saludos. ... (ver texto completo)

Moi boa a proposta de Piño, unha xuntanza de foreros de ambolos lados das Portelas, por suposto que me apunto. Saúdos para tod@s.

Gel, a ver se podemos vernos no verão, porque non te poño cara, non sei se cheguei a conocerte en persona. Cuando eu era pequena, recordo que iba con meus irmáns a bañarme o río do Pereiro e, as veces, oía chamar por Gel e Leo, pero non vos poño cara, tal vez sodes máis vellos ca mín ou non viviáis sempre no Pereiro. ¿Teis algún irmán que se chame Leo? ¿Podéis ser vos eses dos meus recordos de pequena? ¿Tú conócesme a mín, vícheme alguna vez, de pequena ou de maior?

Candil, menos mal que saiche do anonimato. ¡Fíxate a de cousas que tiñas no tinteiro! En canto a tuas preguntas, sendo do mesmo pobo, imaxino que nos vimos algunhas veces, aunque hoxe non sei si te recoñecería. Eu son mais vella, pero tu ben podias ser da edade do meu irmán Leo. Nos fai mutos anos que non vivimos no Pereiro, pero sempre fumos nas vacacións e os nosos pais (Leonardo mais Clementina) volveron o pobo hasta que faleceron, él no 2004 e ela recentemente no 2009. Eu conozco a todala xente do Pereiro, anque os mais novos sacos mais ben pola pinta, si os vexo o lado de algún vello. De vos recordome millor dos teus irmáns Luis e Manolo, o que non recordo e si sodes só tres ou mais. Saúdos e espero vernos. ... (ver texto completo)

Eu prefiero a explicación dos vagalumes facendo o amor, inda que só é a femia a que ten órganos fosforescentes. Iso leva á conclusión de que se trataba de dúas femias lesbianas de vagalume xogando á brincadeira.
Por certo: os vagalumes tamén son chamados "luciérnagas", lucecús, lucernas, vermes de luz, vellas das papas, vacalumes e cagalumes.
Probablemente os lucecús do Churrián sabrán das vosas pescas nocturnas, pero tamén das aventuras daqueles Templarios dos que dice proceder Malladadacima.

Alegroume un montón saber que Pingadelo saio de dubidas, coa bruxa e o trasgo, non tanto polo tropezon que deo na lastra nin polo mal que o pasou no galiñeiro.
Pero quizas ti coas vellas das papas, vermes de luz teñas razon que podian andar a brincadeira as femias, e o non ter macho brillaban moito mais, e nese caso podian parecer un fantasma ou un morto vivente, habia que liscar rapido e esconderse onde se poidera. UN SAUDO PROS DOUS

xa sabes quen eo misterioso?

Hola Piño, estou totalmente de acordo contigo, seria fantastico xuntarnos e pasar un bon rato xuntos, e o mismo tempo poder conocernos
Hay que irlle pondo fecha a carallada que o veran xa esata cerca.
Saludos

Gracias, Juan; aunque xa guardéi esta no meu ordenador, sí, por favor, faime unha copia o millor que podas, déixama en casa de miña mai ou dasma cuando coincidamos no Pereiro. ¿Tú eres o que está na foto con él? ¿Tú conócesme a mín? ¿Eres o Juan da María de aquel lado? A tía María era a persona máis buena que eu recordo do Pereiro, a que máis quería a meu pai, a miña abuela, e despóis a miña mai e a nos, claro; qué boa muller, buena de verdai, sempre sonriente, sempre con palabras de cariño, co seu ... (ver texto completo)

Claro que te conozco, aunque quizais oxe non te reconozca, fai mutos anos que non te vexo, tu non sey si te acordaras de min. Efectivamente son o Juan da Maria.
O que esta na foto non son eu, e meu irman.
Po la foto non te preocupes, que de algunha maneira fareita chegar.
Dou fe dese gran cariño que existia entre teu pai e miña mai, e por supuesto ca demais familia, hojala que esten donde esten podan seguier querendose igual..
Un abrazo

Hola, Pili, a mín pásame o mismo, dame muta rabia non acordarme dos nombres dos veciños, non saber quén vivía en tal ou cual casa; ou non saber os nombres dos prados, das leiras; ou non porlle cara as personas, como me pasa contigo, co Mimí, ca Gel..., dudo se é porque non vos cheguéi a conocer realmente ou porque se me olvidaron as caras.
¿Sabes o que se me ocurríu o verao pasado, ó ver que tantas casas do Pereiro se están caendo? Pois que me gustaría empezar no fondo da aldea hasta o mismo alto ... (ver texto completo)

hola candil eu de ti acordome mui pouco sei que tiñas o pelo largo do que mais me aciordo e de teu irman domingo vos sodes mais maiores que eu, eu nacin no 70. a tua idea e fantastica eu no pueblo abaixo si que me acordo de bastante xente o que me pasa e quecosta acordarme dos nomes pero cando queiras podiamos epezar a escribir quen vivia nas que nos acordamos si os animades.

vamos solto xa ome que nos tes en ascuas a todas, ya min tamen me conoces? que eres de Vilavella non ay duvida antes ou despois vamoste descubrir quen eresssssssssssssssssssssssssss ssssssssssssssssssssssssssssss sss

Eu únome a suxerencia do Pinho, a quen saudo.
Non está mal a mariscada nun hotel, pero eu diría que unhos chourizos de Padornelo, acompañados dese xamón insuperable de Casa Silva, a sombra dun carballo non estaría nada mal, eso sí, escorrexendo a gorxa cun bo viño do Ribeiro.
Apúntome.
Unha aperta

non vos podedes inmaxinar que tristeza teño na alma en estos monentos falar de meus pais que me doi tanto pensar que non estan aqui e que acabo de encnder o ordenador e enpecei a leer os mensaxes e algo mas forte ca min. bueno perdoade a miña melancolia.

Piño, a tua proposta pareceme moi acertada eu porsosto que me apunto a unha mariscada ou o que e mior unha barbacoa no rio da Tuiza haber si todos están de acordo un abrazo.

Eu prefiero a explicación dos vagalumes facendo o amor, inda que só é a femia a que ten órganos fosforescentes. Iso leva á conclusión de que se trataba de dúas femias lesbianas de vagalume xogando á brincadeira.
Por certo: os vagalumes tamén son chamados "luciérnagas", lucecús, lucernas, vermes de luz, vellas das papas, vacalumes e cagalumes.
Probablemente os lucecús do Churrián sabrán das vosas pescas nocturnas, pero tamén das aventuras daqueles Templarios dos que dice proceder Malladadacima.

piño tes razon a mayor parte da gente que esta no foro esta fora eu poregenplo o galego falo peroescribilo son un desastre pero intento a mayor parte dos foreros eu si que me acordo deles cuando eramos pequenos o juan, o candil a pura, e por supuesto a miña queridisima irman pili haber si se cunple o teu deseo e nos encontramos todos pidollo de corazon a virgen de loreto

Ay!… Ricardo ay!…. Que peso me acabas de quitar de encima, recuerdo bien aquella noche. Yo venia de colocar unas “mansoeiras” en le regato de Carnatiño, de pronto oí como alguien caminaba detrás de mi, y con temor a ser descubierto me metí en la pallarega donde Sergio guardaba las gallinas. Recuerdo los alaridos del carabo, recuerdo la oscuridad y recuerdo tu larga presencia en la fuente, pero nunca pude saber quien eras. También el miedo se apodero de mí y los nervios me hicieron encender un cigarrillo, ... (ver texto completo)