Por suposto que iréi a procesión do Loreto, si Dios quere. ¿Quén se casaaaaa? ¡!
bueno pues si q se hace duro volver al currelo y cada vez mas con la incertidumbre q nos plantean estos politicos... pero bueno
espero q nos veamos en agosto y a ti gel te ponga ya cara, y teresa tb me imagino que este año no te perderas la procesion de la virgen de loreto o sea q alli nos vemos seguro
ademas me ha soplado un pajarito q vamos a tener boda en el pereiro para agosto
bueno y nada mas q animaros a tod@s los q leeis el foro q escribais algo para darle un poco de vidilla
bueno y un ... (ver texto completo)
espero q nos veamos en agosto y a ti gel te ponga ya cara, y teresa tb me imagino que este año no te perderas la procesion de la virgen de loreto o sea q alli nos vemos seguro
ademas me ha soplado un pajarito q vamos a tener boda en el pereiro para agosto
bueno y nada mas q animaros a tod@s los q leeis el foro q escribais algo para darle un poco de vidilla
bueno y un ... (ver texto completo)
Por suposto que iréi a procesión do Loreto, si Dios quere. ¿Quén se casaaaaa? ¡!
Para cumplimentar una instancia que cambió el rumbo de mi vida para bien, tuve que desplazarme en Marzo del 65 al Pereiro desde a Gudiña para hacerme una foto.
Previamente tuve que aprender a montar en bicicleta, haciendo prácticas en la explanada de la estación.
Luego me puse en camino del Pereiro, pero como no podia subir la Medorra hasta el Cañizo, tuve que ir a pie, tirando de ella.
Una vez que tenía las fotos en mi poder, emprendí el camino de vuelta. Todo fue estupendo hasta que nos ... (ver texto completo)
Previamente tuve que aprender a montar en bicicleta, haciendo prácticas en la explanada de la estación.
Luego me puse en camino del Pereiro, pero como no podia subir la Medorra hasta el Cañizo, tuve que ir a pie, tirando de ella.
Una vez que tenía las fotos en mi poder, emprendí el camino de vuelta. Todo fue estupendo hasta que nos ... (ver texto completo)
Gracias por este recuerdo, camba. Por un momento pensei que ibas a decir que meu pai te tuvera que levar de volta no seu 600 ou na sua moto, pois él tamén era así, moi disposto a facer un favor a quen o precisase. O principio, era dos poucos que tiña moto en aqueles tempos, pois él precisabaa pra ir a facer as fotos de un pueblo a outro, incluso iba a Chantada, a Lugo, a Ourense nela, e levaba a miña nai mais o meu irmao maior, que era un bebé. Pero non era a primeira vez que montaba a tres na moto, ... (ver texto completo)
Benvida a rutina diaria, Gel. Eu tamén espero verte en agosto, aunque sempre me toca máis tempo de estar en Lubián que no Pereiro, pero bueno, cuando baixe a visita do cementerio ou da preseira do río, a ver se me acerco, aunque sea un momentiño, e te peto na porta, como fixen o outro día co Mikel, que, por certo, preparou unha casiña moi acolledora no Pereiro, ojalá ca disfruten mutos anos con salud. Biquiños a tí e a todos os forer@s.
bueno pues si q se hace duro volver al currelo y cada vez mas con la incertidumbre q nos plantean estos politicos... pero bueno
espero q nos veamos en agosto y a ti gel te ponga ya cara, y teresa tb me imagino que este año no te perderas la procesion de la virgen de loreto o sea q alli nos vemos seguro
ademas me ha soplado un pajarito q vamos a tener boda en el pereiro para agosto
bueno y nada mas q animaros a tod@s los q leeis el foro q escribais algo para darle un poco de vidilla
bueno y un ... (ver texto completo)
espero q nos veamos en agosto y a ti gel te ponga ya cara, y teresa tb me imagino que este año no te perderas la procesion de la virgen de loreto o sea q alli nos vemos seguro
ademas me ha soplado un pajarito q vamos a tener boda en el pereiro para agosto
bueno y nada mas q animaros a tod@s los q leeis el foro q escribais algo para darle un poco de vidilla
bueno y un ... (ver texto completo)
Hola a todos e todas. Estou de volta, subindo esa costa cada vez máis empinada que se chama retomar a rutina cotidiana. Gracias polos vosos bos desexos. A verdade e que disfrutei a tope da miña xentiña querida, amigos, airiños da miña terra, montes floridos, o meu xardín que parecía un bosque.. en fin que me soupo a pouco... dentro de dous meses máis.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
Benvida a rutina diaria, Gel. Eu tamén espero verte en agosto, aunque sempre me toca máis tempo de estar en Lubián que no Pereiro, pero bueno, cuando baixe a visita do cementerio ou da preseira do río, a ver se me acerco, aunque sea un momentiño, e te peto na porta, como fixen o outro día co Mikel, que, por certo, preparou unha casiña moi acolledora no Pereiro, ojalá ca disfruten mutos anos con salud. Biquiños a tí e a todos os forer@s.
Barxés, gracias pola invitación, a ver si no verán hai máis tempo.
Moi bonitas as fotos. Esta camelia fala por sí soa. Os tres irmáns encantadores. Para min que ó pequeniño parece que lle rondaba algunha urxencia fisiolóxica... non sei. Apertas.
Moi bonitas as fotos. Esta camelia fala por sí soa. Os tres irmáns encantadores. Para min que ó pequeniño parece que lle rondaba algunha urxencia fisiolóxica... non sei. Apertas.
Hola a todos e todas. Estou de volta, subindo esa costa cada vez máis empinada que se chama retomar a rutina cotidiana. Gracias polos vosos bos desexos. A verdade e que disfrutei a tope da miña xentiña querida, amigos, airiños da miña terra, montes floridos, o meu xardín que parecía un bosque.. en fin que me soupo a pouco... dentro de dous meses máis.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
Creo coñecer aos tres irmáns.
Pero o saúdo que nos dá o pequerrecho ten o seu aquel. Valía para saúdo militar a un mal sarxento que tiven eu en seu día.
Que non cunda o pánico.
Pero o saúdo que nos dá o pequerrecho ten o seu aquel. Valía para saúdo militar a un mal sarxento que tiven eu en seu día.
Que non cunda o pánico.
Amigo Inda Cho Sei: Vexo que sigues conectado os foros da contorna, e unha alegria que entres neste pois fai falta. Referente a tua mensaxe, e a fotografia que fas alusión, acertache creo con seguridade que conoces os tres, o pequeno que hoxe e o mais grande ese dia debialle picar algo, por eso se rascaba.
Nonsei se ese saudo que interpretamos, ¡fose adicado o sarxento Romerales, ou Telesforo Romerales xa non lembro! porque dende logo ese sarxento non merecia ese saudo, sinon cuadrarse a orde de"firmes... ... (ver texto completo)
Nonsei se ese saudo que interpretamos, ¡fose adicado o sarxento Romerales, ou Telesforo Romerales xa non lembro! porque dende logo ese sarxento non merecia ese saudo, sinon cuadrarse a orde de"firmes... ... (ver texto completo)
Creo coñecer aos tres irmáns.
Pero o saúdo que nos dá o pequerrecho ten o seu aquel. Valía para saúdo militar a un mal sarxento que tiven eu en seu día.
Que non cunda o pánico.
Pero o saúdo que nos dá o pequerrecho ten o seu aquel. Valía para saúdo militar a un mal sarxento que tiven eu en seu día.
Que non cunda o pánico.
sí, home, sí.
Pregúntalle á Pita Moñuda polo Señor Diván.
Primeiro Roma. Despois Puerto Banús. Cada vez eres máis cabeza de corzo. Non andarás xa por venado?
Pregúntalle á Pita Moñuda polo Señor Diván.
Primeiro Roma. Despois Puerto Banús. Cada vez eres máis cabeza de corzo. Non andarás xa por venado?
A viaxe a Roma botada a perder nesa redundancia cíclica faime lembrar un deses chistes anónimos que eu gusto de arranxar a modo de contos.
Un alto político dun dos abundantes parlamentos españois, pola súa actividade parlamentaria, tiña que facer moitas viaxes.
Normalmente, cando as viaxes non eran en avión, ía acompañado da súa señora, quen disfrutaba daquelas permanentes excursións. Pero cando había avión... o medo a viaxar neste medio podía máis co placer que experimentaba viaxando.
Tendo que asistir a unha convención en Roma, o parlamentario, sabedor do pánico aos avións que padecía ela, planificou de inmediato a compañía desa querida --agora dícese amante-- que parecen tér tódolos políticos, según as malas linguas.
Pero a muller, ao enterarse da viaxe a Roma, esqueceu o pánico ao aparello voador:
--A Roma vou, cariño. Xa sabes das ganas que teño de visitar o Vaticano. Esa viaxe non ma perdo por mal que o pase no avión. Será un sacrificio que pagará a pena. Poder bica-la tumba de San Pedro!
--Pero muller... Mira que logo te vas arrepentir. Lembra aquel ataque de ansiedade na lúa de mel, cando fomos á Tenerife, que querías baixarte en pleno voo. Paga a pena pórse a morrer por beixar unha tumba, aínda que sexa a de San Pedro?
Ela empezou a dubidar. Debatíase entre a ledicia de conocer Roma e as desagradables lembranzas daquela agonía no avión...
--Non che paga a pena, cariño, pasar outra vez por ese tormento. Podemos facer outra cousa: Eu tráigoche unha reliquia de San Pedro, tí aforras ese intre tan malo do avión, e despois podes bica-la reliquia tódalas veces que che apeteza.
E a muller, que sempre fóra moi doada de conformar, deu por perfecta a proposta do marido.
Ao regresaren de Roma, xa co avión a aterrizar, el lembrouse de sopetón de que esquecera a reliquia.
--E que fago agora?
--Qué che pasa, amor?
--Que esquecín o demo da reliquia!
--De que andas a falar?
Explicoulle o asunto que tanto o angustiaba, e entón ela meteu a man pola súa cintura, apartou un anaquiño o tanga, e arrancou catro ou cinco árbores do seu monte de Venus.
--Toma. Lévalle esta reliquia.
El non comprendía nada. Tivo que explicarlle-lo todo con pelos e señais. Aqueles suaves cabelos ían ser unhas barbas de San Pedro. Só habían de envolvelos en papel de regalo cos ornamentos axeitados.
--A que esqueciche-la reliquia de San Pedro, cariño? --foron as primeiras palabras da muller mentras o apertaba chea de ledicia, nada máis entrar pola porta.
--Non cariño. Toma.
Ela desenvolveu aquel paquetiño con impaciencia...
--Pero isto qué raios é?
--Son unhas barbas de San Pedro, muller.
Entonces ela empezou a comer a bicos aquela reliquia tan esperada.
--Pero se cheiran a bacallao! --berrou cos ollos fuxindo das órbitas.
E o home, que tiña sona de recursos oratorios nos debates daquel parlamento, respondeu a bote pronto:
--Agora te enteras tí de que San Pedro era pescador? ... (ver texto completo)
Un alto político dun dos abundantes parlamentos españois, pola súa actividade parlamentaria, tiña que facer moitas viaxes.
Normalmente, cando as viaxes non eran en avión, ía acompañado da súa señora, quen disfrutaba daquelas permanentes excursións. Pero cando había avión... o medo a viaxar neste medio podía máis co placer que experimentaba viaxando.
Tendo que asistir a unha convención en Roma, o parlamentario, sabedor do pánico aos avións que padecía ela, planificou de inmediato a compañía desa querida --agora dícese amante-- que parecen tér tódolos políticos, según as malas linguas.
Pero a muller, ao enterarse da viaxe a Roma, esqueceu o pánico ao aparello voador:
--A Roma vou, cariño. Xa sabes das ganas que teño de visitar o Vaticano. Esa viaxe non ma perdo por mal que o pase no avión. Será un sacrificio que pagará a pena. Poder bica-la tumba de San Pedro!
--Pero muller... Mira que logo te vas arrepentir. Lembra aquel ataque de ansiedade na lúa de mel, cando fomos á Tenerife, que querías baixarte en pleno voo. Paga a pena pórse a morrer por beixar unha tumba, aínda que sexa a de San Pedro?
Ela empezou a dubidar. Debatíase entre a ledicia de conocer Roma e as desagradables lembranzas daquela agonía no avión...
--Non che paga a pena, cariño, pasar outra vez por ese tormento. Podemos facer outra cousa: Eu tráigoche unha reliquia de San Pedro, tí aforras ese intre tan malo do avión, e despois podes bica-la reliquia tódalas veces que che apeteza.
E a muller, que sempre fóra moi doada de conformar, deu por perfecta a proposta do marido.
Ao regresaren de Roma, xa co avión a aterrizar, el lembrouse de sopetón de que esquecera a reliquia.
--E que fago agora?
--Qué che pasa, amor?
--Que esquecín o demo da reliquia!
--De que andas a falar?
Explicoulle o asunto que tanto o angustiaba, e entón ela meteu a man pola súa cintura, apartou un anaquiño o tanga, e arrancou catro ou cinco árbores do seu monte de Venus.
--Toma. Lévalle esta reliquia.
El non comprendía nada. Tivo que explicarlle-lo todo con pelos e señais. Aqueles suaves cabelos ían ser unhas barbas de San Pedro. Só habían de envolvelos en papel de regalo cos ornamentos axeitados.
--A que esqueciche-la reliquia de San Pedro, cariño? --foron as primeiras palabras da muller mentras o apertaba chea de ledicia, nada máis entrar pola porta.
--Non cariño. Toma.
Ela desenvolveu aquel paquetiño con impaciencia...
--Pero isto qué raios é?
--Son unhas barbas de San Pedro, muller.
Entonces ela empezou a comer a bicos aquela reliquia tan esperada.
--Pero se cheiran a bacallao! --berrou cos ollos fuxindo das órbitas.
E o home, que tiña sona de recursos oratorios nos debates daquel parlamento, respondeu a bote pronto:
--Agora te enteras tí de que San Pedro era pescador? ... (ver texto completo)
Hola a tod@s. Ahora como que visito pouco os foros, xa vendrán tempos millores!
Me alegro moito o leer os vosos mensaxes, vexo que estáis ben, o celebro.
Pepita. Hay que animarse, a primavera é mui bonita, todo e na vida do color que un o quere ver, tú fai caso de Candil é disfruta de estos días tan largos, donde a naturaleza casi non pode dar máis de si.
Gel. Me fixo gracia o teu mensaxe, ten unha trama fenomenal, con pouca cousa máis que añadir, saldría unha comedia das boas. Te animaría que ... (ver texto completo)
Me alegro moito o leer os vosos mensaxes, vexo que estáis ben, o celebro.
Pepita. Hay que animarse, a primavera é mui bonita, todo e na vida do color que un o quere ver, tú fai caso de Candil é disfruta de estos días tan largos, donde a naturaleza casi non pode dar máis de si.
Gel. Me fixo gracia o teu mensaxe, ten unha trama fenomenal, con pouca cousa máis que añadir, saldría unha comedia das boas. Te animaría que ... (ver texto completo)
Pepita, pra mín a primavera é a época máis alegre do ano, con esta explosión de vida por todas partes, luz, color, días máis largos... O malo é que teño personas cercanas que nesta época pásano moi mal pola alergia, así que eso me apaga un pouco a miña alegría.
As vacaiois inda quedan lexos, hasta agosto na-nai de la China. Espero verte por aquel entonces.
Biquiños. Saludos a todos os forer@s.
P. D.: Mikel, xa que estáis polo Pereiro, a ver se pois unha foto preciosa da primavera no Pereiro, ... (ver texto completo)
As vacaiois inda quedan lexos, hasta agosto na-nai de la China. Espero verte por aquel entonces.
Biquiños. Saludos a todos os forer@s.
P. D.: Mikel, xa que estáis polo Pereiro, a ver se pois unha foto preciosa da primavera no Pereiro, ... (ver texto completo)
Ultimamente parece que estamos casi todos un pouco apagados, será por a primaveira que nos pon mustios non sei a vos pero o que é a min me deixa pro arrastre. Menos mal que xa estan as vacacions petando na porta, varxes O candil recordande que temos unha cita pendiente un abrazo pra todos
Pepita, pra mín a primavera é a época máis alegre do ano, con esta explosión de vida por todas partes, luz, color, días máis largos... O malo é que teño personas cercanas que nesta época pásano moi mal pola alergia, así que eso me apaga un pouco a miña alegría.
As vacaiois inda quedan lexos, hasta agosto na-nai de la China. Espero verte por aquel entonces.
Biquiños. Saludos a todos os forer@s.
P. D.: Mikel, xa que estáis polo Pereiro, a ver se pois unha foto preciosa da primavera no Pereiro, ... (ver texto completo)
As vacaiois inda quedan lexos, hasta agosto na-nai de la China. Espero verte por aquel entonces.
Biquiños. Saludos a todos os forer@s.
P. D.: Mikel, xa que estáis polo Pereiro, a ver se pois unha foto preciosa da primavera no Pereiro, ... (ver texto completo)
Hola Mikel: Nonsei se cambiarias o numero de movil, pero o sabado 26 chameivos varias veces, e ninguen respostou o telefono, chamei dende o teléfono fixo que temos en Barxa, simplemente era pra que baixarais a tomar algo con nos.
Un saudo.
Un saudo.
pues estarian tirados en el coche
fuimos s verin con el tema de los programadores de agua para riego
y con el problemilla q se me ha creado con las palomas, q llenan la terraza de.... y por fin encontre unos voladores y unos cd. espero q funcionen
anduvimos liados gracias de todas formas mi intencion era acercarme pero... tendremos q esperar a agosto
efectivamente tengo una llamada del 988
fuimos s verin con el tema de los programadores de agua para riego
y con el problemilla q se me ha creado con las palomas, q llenan la terraza de.... y por fin encontre unos voladores y unos cd. espero q funcionen
anduvimos liados gracias de todas formas mi intencion era acercarme pero... tendremos q esperar a agosto
efectivamente tengo una llamada del 988