Nos veráns non hai cincuentón, sesentón ou septuaxenario que non teña horta. Pero cultivar un horto a beira da estrada pola que pasean todos os xubilados é unha tarefa reservada só para os máis atrevidos.
--Vaia pementos máis esmirriados que ten eiquí o Inda. Esta colleita non lle vai quita-la fame, non!
--Non os regues tanto, que vas afogalos.
--Non se cava nuca cando hai orballo. Parece mentira que foras labrego de rapaz e de mozo.
--Eses sucos deberían se máis fondos...
-- ¿E logo moi seca ... (ver texto completo)
Valentín Mimbreo era el abuelo de mis sobrinas, un extremeño que en los años cincuenta emigró con su mujer y sus dos hijos mayores al País Vasco. Después de vivir en un pueblo minero se instaló en Gadácano (Vizcaya) donde cultivaba a la orilla del rio, una parcela donde tenía un hermoso huerto. Tenía un vecino de labores hortícolas que siempre se estaba fijando en las labores que Valentín llevaba a cabo en su huerto y le ponía muchos defectos a lo que este hacía, pero a pesar de las criticas del ... (ver texto completo)
Hola a todos:
Bienvenida Carmina. Te recuerdo que hace días que dije que pasaria lista, así que tú por tu "ausencia" tienes una sanción de un punto, al llegar a los cinco, tendrás una sanción, como por ejemplo ¿Una merienda? ya lo trataremos. Bueno esto es broma, pero yo me alegro enormemente cuando al llegar al trabajo me encuentro con algún mensaje nuevo: Los residentes lejos de nuestras raices necesitamos sentir y al mismo tiempo padecer la nostalgia de tal bendito lugar, y éste foro nos une ... (ver texto completo)
Nos veráns non hai cincuentón, sesentón ou septuaxenario que non teña horta. Pero cultivar un horto a beira da estrada pola que pasean todos os xubilados é unha tarefa reservada só para os máis atrevidos.
--Vaia pementos máis esmirriados que ten eiquí o Inda. Esta colleita non lle vai quita-la fame, non!
--Non os regues tanto, que vas afogalos.
--Non se cava nuca cando hai orballo. Parece mentira que foras labrego de rapaz e de mozo.
--Eses sucos deberían se máis fondos...
-- ¿E logo moi seca tés a horta? ¿Non hai auga no caño?
--Non regues ca da fonte, que vai moi fría e destemplas o eido...
A muller trouxera as manadas de pementos de Oimbra, pero non parou de chover nunha semana, e cando vin plantalos xa debían andar doentes. Certamente eran os pementos máis ruís de todo o Val de Lubián. Botaron flor, caeulle a mitade, e logo saíron aqueles pementos escuchumizados que non daban medrado...
Comprei un saco deles en Verín e seleccionei os máis mellores: vintetantos cm de largos e cun corpo cheo de esbeltez. Levanteime cedo, collín uns metros de sedal e prendín dous nunha planta, tres naquela outra,... así, ata que gastei dúas ducias deles. Inda tuve que suplementar algunha plantiña con dous o tres guizos: había pementos máis altos cas plantas.
Aqueles días foi a sensación do paseo:
--Se non o vexo, non o creo --decían casi todos-- Hai que ver qué pementos en plantas tan miudiñas.
--Como se nota a calor! Esta cortiña e moi fría. Non deron medrado as plantas pola friaxe, pero estas noites quentes cómo fixeron enche-lo fruto. Os mellores pementos do lugar!
Unha tarde, xa medio luscofusco, acercouse a min o Piño con moito sixilo e alá me botou na orella as seguintes palabras:
--Quen ía decir que plantas tan arricanxas darían da noite á mañá pementos tan caralludos. Así é a natureza. --Esbozou unha sorrisa de pillabán e acabou plantexando unha dúbida na que non caera eu-- Pero o que xa non ten explicación é que aquelas cuatro plantas do cabo do suco, sendo de Padrón, den pementos de Oimbra, carallo! ... (ver texto completo)
Hola a todos!
Non ando mui inspirada estos días, por eso non poño nada por aiquí pero quero inda así mandarvos un saludo a todos.
Salud y paz no corazon pra todos vos, xente padorneleira.
Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). ... (ver texto completo)
Eu cuando lle oia decir o crego, e despois as monxas, que todos somos hermanos, faciaseme ese pensamento un pouco agobiante. Pero lendo a vosas historias, aparte de rirme moito, penso que debe de ser vedade que polo menos somos todos cortados polo mismo machado.
O do Pereiro que tuvo esta brillante idea foi pra estrenar a cociña de butano.
O Antonio o vendelas decia que eran unha maravilla, que nin queimaban as potas. E el, aunque que era da raza comun daqueles tempos que consideraba a cociña terreo da muller, quixo facer el mismo a prova e colleu o primeiro que se lle veu a mau pra quentar augua, o caso e que se quedou sin caldeiro e escangallou os queimadores da butana. ... (ver texto completo)
Gracias Monica, se han sentido tus energias y tus buenas intenciones, recuerdos de mi parte para tus padres y para ti un fuerte abrazo....
¡Hola ¡forer@s He estado unos dias en nuestro querido pueblo con frio nieve y poco sol, como bien dices Isabel comimos una mariscada estaba estupenda. Paulina desde aqui te mando fuerza para que te recuperes pronto ya vendran tiempos mejores eso mismo me han dicho a mi en un momento de mi vida y claro que llegaron. Recuerdo cuando tu madre nos trajo un gato de San Martin fui la persona mas feliz del mundo con el gato. UN BESO CONTE.
Gracias Contempla por el animo que me das, voy voy mejorando, gracias, y lo de los buenos tiempos a ver si llegan, porque ya esta bien...
Me emociona mucho, porque eres esa persona sensitiva, y afectuosa, y siempre que nos reunimos haces buena mencion al recuerdo de mi madre, cosa que se agradece... fue el ser màs bueno que ah girado al rededor de mi vida! por su ingenuidad, y su humildad la dignifico... Tus padres pudieron dar fe de ello.. ya que la conocieron muy bien... Te envio un abrazo y un beso enorme. espero vernos en el verano si Dios lo permitiera. ... (ver texto completo)
Hola a to@s! Haciendo mención a Hermogenes con el agua del pradoval, me parece curioso porque eso lo viví más de una vez, hay fuentes que no tienen el mismo sabor y después de beber un buen trago te quedaba un sabor margo.
Ahora que el agua del pueblo viene de la Campiza, mucha gente le oí decir que es mejor que tiene como más cuerpo, aunque para mi la mejor es la de Mallapala.
Pasara como con el vino y el vinagre que son hermanos, pero uno va a misa y el otro no.
Saludos.
Hola a todos.-
Ya que Pablo hace referencia a Palin Y Hermogenes, yo quiero desde aquí hacer un recuerdo a los mismos con todo cariño y respeto, La Tia Rosaura tenia tres hijos, Palin, Andres y el tercero creo que se llamaba Isaac, me acuerdo que falleció siendo muy joven. Con Palin me encontre en Padornelo quizas hace diez años, y me reconoció al momento. De la Tia Rosaura me acuerdo sobretodo de su cocina. Del tio Hermogenes cuando lo recuerdo, siempre me trae a la memoria una anecdota: Estabamos ... (ver texto completo)
Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). Achegouse o tío José á casa dos do Sotillo pra mercar un caldeiro sin dicirlles o fin pro que o farían servir. Vendeulle o Miguel un caldeiro moi lixeiriño e cun colorido que daba gozo velo. O tío José iba máis contento que unhas castañolas, pero non pasaran nin catro horas e xa estaba reclamándolle polo mal resultado que le dera o coitado caldeiro.

- ¡Mecago no birimbao…! mira o que quedou do raio do caldeiro, enseñandole a argola.
- Pero home de Díos, como pois o caldeiro na lareira, non veis que é de plástico.
- ¡Arrenegado sea o demo! ... (ver texto completo)
Paulina! Me alegro que andes por aquí, que arreglaras esos problemas de Internet que más de una vez me pasa a mi, por eso escribo cartas para amortizar los sellos que nos a dado Padornelo. Yo para no guardar odio intento hablar, creo que es la manera de no guardarlo en el interior siendo una energía complicada de canalizar, recuerdo que hasta los diez años fuimos a esa inmemorable escuela como la Maestra me quitaba el odio de un tortazo, no le guardo ningún rencor, y todo sabiendo que no es la manera ... (ver texto completo)
Hola a tod@s! Hoy estoy más tranquilo por que es sabado.
No voy hablar del concejal: Pero espero que este pequeño pueblo la democracia pueda funcionar con unas mínimas garantías como lo ha venido haciendo hasta ahora.
Aquí todo se es sabido y todo el mundo tiene derecho a pronunciarse con sus principios. De igual modo que el concejal se preocupa de nuestras inquietudes, sin realizar ningún acto de cobardía a escondidas, y ayudándonos a canalizar nuestras peticiones a quien corresponda. Esto es ... (ver texto completo)
Nun concello desta ínclita provincia, fará uns cinco ou seis anos, colocaron no Taller de Bordados un emblema da Longa Noite de Pedra, que xa fora quitado dalí na transición. Daquela saíu este meu artigo no diario provincial, que me valeu unha forte discusión con aquel rexidor, nun ágape na Deputación.

"Allí estaban el yugo y las flechas. Él, acostado, en posición de descanso, cansado ya de tantas humillaciones. Ellas, de pie, en perfecta formación.
Para sus infantiles ojos formaban un todo indisoluble. ... (ver texto completo)
Hola Gel. No me extraña que se te faga raro o que a muller pensou en ese momente, amín tamén se me fizo.
Ela debeu pensar que tiña unha hernia nos cataplines, e que o tamaño de estes xa en por si eran considerables.
Hay que ter en conta, que a xente por entonces non se operaba comoa ahora, debia de darse algún caso en homes de necesitar algun tipo de taleguilla (parecida a dos toreros) pra sujetar unha hernia na suas partes, pero claro, sería unha cousa moderada digo eu, (eso nin pra un touro.)
Se agradece a túa opinión, me alegra que te reiras un pouco. Nos en casa o día que o contou miña sogra, pensei que os duchaba a todos de caldo, pra colmo, estábamos comendo.
Os casos que tú nos contache, non tei desperdicio, son graciosos de verdade, ¡o do pito no huevo! ¡pobre neno! o dos calzoncillos, en un gran sistema pra levar as muestras pros análisis, -non se perde nada.-
Saludos. ... (ver texto completo)
El mayor merito del hombre, consiste sin duda, en dominar sus circunstancias,..