Gel: noraboa polas túas mensaxes e polo teu galego.
As mortes violentas de tódolos tempos déixannos a alma encollida: guerra civil, tódalas guerras, terrorismo na rúa, terrorismo no lar...
A min chámame a atención o inmenso silencio en Lubián sobre Fábrega Coello, quen por certo era curmán do presidente da Deputación de Ourense daquela época.
Nunca meu avó, xamáis meus pais se atreveron a falarnos deste episodio, ata que o periodista e escritor Xavier López Rodríguez o destapou coa sua novela ... (ver texto completo)
Quizáis teñas razón, Gel, pero esquéceste de un detalle; a meirande parte deles nin xiquera lle deron esa oportunidade.
Nalgunhos casos nin xiquera era necesario ter ideales; chegaba con que o cacique os señalara para cometer semellante aberración. Falo de casos concretos e probados ourridos na Vilavella.
Un saudo afectuoso.
Hola a tod@s, tambien a los pueblos veciños que de vez en cuando también les hecho una ojeada, y solo el hecho de escribir ya demuestra que sois buena gente, con cuerpo sano en mente sana. Ya se sabe todo no es posible, problemas de comunicación, falta de tiempo, el mandato de la biblia; Ganarás el pan con el sudor de tu frente, me impide que solo lea los textos y me recuerda que tenemos un pasado en común, pero estaríamos bien equivocados quedándonos en el pasado en un mundo que no existe.
Yo comparto ... (ver texto completo)
Eche ben certo que o negro resalta sobre o branco. Por iso algunha vez tuve ocasión de decirlle a algunha:
--A túa rosa é máis grande que a roseira.
Pero xa hai tanto tempo, que acho que inda non se inventaran as rosas negras. Tamén é certo que sempre tuve moita fantasía.
Lapaberzas fora coas vacas para a Serica, perto do Churrián, no tempo da sementeira. Naqueles tempos andaba a chocar cunha rapariga do pobo das pitas, e cheiráballe que tamén ela andaría coas vacas nun prado a beira do Leira, ... (ver texto completo)
Pablo. Siempre pasaron cosas muy raras, "que pueden ser verdad"...

Un matrimonio, os dous mui morenos lle nace unha meniña pelirroja con muchas pecas.
Dicelle o Juán a María, non termino de comprender cómo sendo nos tan morenos nos nacera unha filla tan ferruxenta.
Sin dudar nada, contesta a María ¡non veis o que pasa! fasme o amor tan raras veces, que de unha vez para outra deixas oxidar a "cousa" que ahi tes o resultado.
Muy bueno el chiste Pablo. Las personas a veces sólo vemos lo que queremos ver y no lo que tenemos delante y pasamos de lo obbio para creernos lo más increible, si el hombre era feliz así..... Un beso para todos y a ver si animamos esto.
Muy bueno el chiste, aunque alguno habra que sea realidad.
Un saludo a todo el pueblo de Padornelo
Hoy dejándome caer por Barcelona, vi una cola de gente de tres manzanas, como hace tres años que no se veía desde que empezó la" moda" de la crisis. Le pregunté a un señor para que era esa cola, me contesto, que para ver el interior de la Sagrada Familia. ¿Y hay que pagar, le insinué? No, es el penúltimo sábado que se puede ver gratis me dijo el buen hombre, esto me animo a ponerme en la cola inmensa que desanima a cualquier persona que no le guste esperar. Después de una hora y de hacer 50 vueltas ... (ver texto completo)
¡Voto por lo de las fotos antiguas!
A min este acontecimento na choza da Viña tenme chegado de lonxe, en máis dunha ocasión, e non sei se tódalas fontes son de fiar. Sobre todo se naquel tempo eras un cativo ou andabas inda a navegar polo forro dos perendengues dos teus devanceiros.
Ela, a amorosa, érache a Galdina, procedente do norte da Lusitania.
O emprendedor de tal negocio na choza non foi outro que un "lozano" señor que, entre outros empregos, foi tamén o secretario da Cámara Agraria Local daqueles tempos.
Daquela cabe deducir ... (ver texto completo)
O da pastoriña, si a pesca o Lozano en esas condiciós, nos sei como adaría, seguro que ¡festa no aire! e pro lobo que sempre estaba vigilante, outra festa coas ovellas.

De "gestor" creo que si era o Lozano con algún ayudante máis, menos mal que a Galdina tuvo unha axuda, a pobre muller si ten que dar servicio a todo personal da Cámara Agraria ela sola os "amortiguadores" se lle iban a escarallar por completo, o parecer, eran tres as señoritas, a Galdina, a Roxiña, a outra non me acordo do nombre ... (ver texto completo)
A praia de Valença do Miño.

Esta ferbente aventura de Ricardo aflórame un recordó.
Aos comezos dos anos 80, aterrécemos en Portugal medio cento de persoas en excursión turística ao norte do país veciño. Envoltos, novos con vellos e outros non tan vellos nin tan novos, acheguémonos a praia de Valença, uns a bañarse e outros a mollar os pes na borda. O mar estaba picado e as olas iban en aumento. Nun plis plas, ven unha oliña moi brava e rebolquilla a metade dos que por alí estabamos. Entre nos, ... (ver texto completo)
A min este acontecimento na choza da Viña tenme chegado de lonxe, en máis dunha ocasión, e non sei se tódalas fontes son de fiar. Sobre todo se naquel tempo eras un cativo ou andabas inda a navegar polo forro dos perendengues dos teus devanceiros.
Ela, a amorosa, érache a Galdina, procedente do norte da Lusitania.
O emprendedor de tal negocio na choza non foi outro que un "lozano" señor que, entre outros empregos, foi tamén o secretario da Cámara Agraria Local daqueles tempos.
Daquela cabe deducir que o servicio da Galdina poidera ser de balde para tódolos socios da Hermandade de Labradores con necesidade de apuntar a rella, acrebuñar a gadaña, afilar a fouce, endereizar o timón ou suavizar a chabella.
Así que non sei se o negocio sairía moi rendible. Do que casi estou seguro é de que ese día, na choza da viña, producíronse máis cantidade de lácteos e outros fluxos corporáis, que cántaros de viño deu a viña ao longo de tódolos tempos. ... (ver texto completo)
Un amigo del ruido. Llamo al 112 porque ve un sospechoso ¿Está armado? No sé. Mire no hay patrulla disponible pero llame si pasa algo. Asustado llamo a los 5 minutos: soy el que llamó hace un rato maté al tipo de un balazo. En 3 minutos llegaron 7 patrulleros; un helicóptero, 5 canales de TV y radio, un grupo de derechos humanos encabezado, que no se pierden estas cosas por nada del mundo. Agarran al ladrón in fraganti y el policía dice usted mintió. Si, y usted me dijo que no tenía patrulla.
Romper el silencio es salud, bueno, no siempre es salud o el ruido enfermedad.
Un amigo mio recaló un día en un buen departamento, en una discreta ciudad de Alemania. Después de un día de paseos y caminatas, decidió tomar una ducha.
Eran las diez de la noche. Apenas abrió el grifo, sonó el timbre. Acudió al llamado y abrió la puerta, envuelto en su toallón. Era un alemán.
- Soy el vecino, señor. No puede bañarse a esta hora. La ducha hace ruido. Todos tenemos que dormir, para levantarnos mañana ... (ver texto completo)
No me extraña que o mozo do burro triunfara na vida, que pronto él se dou de conta que trato e máis rentable que o traballo ¡Qué espabilado!
O da caseta non pagaron, pero foron mui moderados no gasto de luz e agua, o mobiliario non o deterioraron nada, a única que ganou foi unha buraca que había de ventana, que lle puñeron unha cortina.
A cousa tiña que ser digna de ver, como para grabalo, dicen que alguhos andaban escondidos entre os carballos é as uceíras no monte para que non os coñeceran.
... (ver texto completo)