muy bienn la fiesta de septiembre todo un exito BRAVO A LOS MUSICOS DE HEDROSO VIVA HEDROSO Y SU GENTE
parece que esto está un poco abandonado. ¿que os parece si recopilamos las antiguas leyendas e historias del pueblo? asi poriamos conseguir que no se perdieran y entre todos se podria conseguir mantener vivas esas historias que os contaban los abuelos. Animarse Coñ...!
O xabarín fozaba no patatal da Pía, e non deixaba ir adiante nin aos saínchos.
Ao lado do patatal había un lameiro. Era a parte da horta que xa non se cultivaba.
El, labrego reformado á terapia ocupacional, comezou por leva-la burra a dormir ao lameiro, atándoa nunha estaca espetada no medio. Pero a burra non espantou ao xabarín.
A seguinte iniciativa foi porlle á burra un deses chocallos que eiquí chamamos zumbo, ése que lle poñen os trashumantes aos carneiros que guían o magote. Pero tamén fracasou na tarefa de espanta-lo porco bravo.
Espetou sete espantapáxaros arrepiantes polo patatal adiante. Tampouco.
Foi daquela o fillo, e engadiu un aparello de música a pilas, con cantigas de Isabel Pantoja, a tódalas iniciativas que se ían apondo noite a noite. Certo foi que gastou en pilas máis do que valían as patacas que aínda quedaban na cortiña, pero desta sí houbo resultados:
Ao vi-lo día foron varios os veciños que poideron contemplar o patatal convertido nunha aira... ou millor dito, nunha pista de baile:
Os páxaros danzaban cos espantapáxaros e a burra co xabarín. E non pararon de bailar ata que as pilas feneceron.
Dicen as malas linguas que o baile comezou cos acordes de Panorama na Fontarbela. ... (ver texto completo)
Ma Teresa: Solo dos palabras, para decirte hola, estoy aqui en mis tareas, ya se que se tarda poco en enviar un saludo, pero si te pones gusta explicar algo mas y contarnos cosas, pero no te preocupes estare menos atareada y lo are, solo una abrazo y hasta pronto. Mi enhorabuena por la reunion del Pereiro fue un exito.
Hola, Sofía, gracias por acudir a mi grito desesperado, pero es que este foro sin tí no es lo mismo. Y menos ahora que te conozco y te pongo cara, que cuando te escribo o te leo me imagino tu sonrisa y que, cuando no estás, noto tu ausencia. Por eso te pido, te pedimos todos los foreros, que no te alejes mucho tiempo, por favor, al fin y al cabo todos nos hemos acostumbrado a este foro por tí.
Al final, se pasó el verano y no pude visitar as Hedradas, ni sus fuentes, ni conocer a tu perrito. Deberes ... (ver texto completo)
Hola a todos.-
Ole, ole y,....... ole, ya tenmos a nuestra Sofia con nosotros (Siempre lo ha estado, pero éste su Foro no és lo mismo sin ella, es el alma mater del mismo y la pieza angular que nos aglutina a todos, yo que ya la conocía sabia de su gran corazón y grandes virtudes, por lo tanto me alegra enormemente que Mª Teresa y Duli que la conocieron recientemente tengan un reconocimiento tan positivo como yo lo tengo. Yo también ando un poco alejado en la escritura, pero leo todos los foros ... (ver texto completo)
Mas vale volver y poder estar, aunque sea con retraso, mis disculpas por el tiempo que no estuve presente, agradezco infinito los animos que me habeis estado dando todos, tengo que de verdad agradeceroslos, porque aunque no lo parezca una palabra bien puesta nos agrada, y una frase con mal tono nos ofende, cierto, se paso el verano con muchos altos y bajos pero ahora ya empezamos a colocar lo descolocado, aunque si es verdad cierras un tema sale otro y asi dia tras dia, pero aunque sea sin espada ... (ver texto completo)
Alguien ha gritado tan fuerte tu nombre que el sonido, o el eco, llegó hasta tí. Yo me elegro mucho y de paso nos damos, todos, una vueltecita también por el de Castrelos y así, ayudamos a mantener vivos nuestros foros. Un abrazo muy fuerte para todos.
Duli.
Hola Duli, escribrire en Castrelos, cuando disponga de tiempo, pero quiero saludarte y decirte que siento no avernos conocido este verano, otra vez sera, mientras tanto te envio mi cariño, y te digo hasta pronto. Sofia.
Prezada Sofía, xa que (re) apareces alégrame saudarte. Quedei encantada de haberte coñecido no verán, sobretodo o feito de que coñeceras a miña querida e añorada nai maila súa prezada amiga, aquela marabillosa persoa que foi a tía Mercedes da Vilavella. Unha aperta, Sofía.
Hola Gel, ` ¡como me alegra oirte! fue un placer conocerte, gracias por poner esa foto, asi tendremos un recuerdo, para cuando pasen los años si Dios nos deja llegar, la miremos con nostalgia y recordemos aquel dia con alegria, voy mal de tiempo por mi trabajo pero te escribire, cotandote alguna anecdota de tu Mami y de la Abuela Mercedes, que asi la llame yo siempre por ser la abuela de mis sobrinos, mientras tanto te envio un abrazo bien fuerte. Sofia. no te escribo en gallego porque no se,
Querida amiga, primero alegria, segundo alegria, tercero alegria; ojala las cosas de Palacio sigan buen camino en ese mundo tan combulsionado.

Mucho cariño para ti y los tuyos, igualmente para todos nuestros amigos comunes; MªTeresa, Duli; el ausente Jose y ahora Chicho
Hola, Hola, y Hola, Blas ya ves cuanto tiempo ha pasado sin decirte nada, espero no estes disgustado conmigo, me acuerdo de ti y de aquello que me hablabas de tu hija, espero que todo haya ido bien, y que de esa experiencia guarde un buen recuerdo, otro ratito te contare mis vacaciones, y mas cosas mientras tanto un abrazo bien fuerte. Sofia
¡Benditos los ojos que te leen, Sofía!:-)
Ma Teresa: Solo dos palabras, para decirte hola, estoy aqui en mis tareas, ya se que se tarda poco en enviar un saludo, pero si te pones gusta explicar algo mas y contarnos cosas, pero no te preocupes estare menos atareada y lo are, solo una abrazo y hasta pronto. Mi enhorabuena por la reunion del Pereiro fue un exito.
Perdoai que me inmescuia no caudal do rio, eu tamen estou deste lado do rio, pois do outro hay muita broza ruin.
Aporveito pra decirvos que bou estar caladiño ata o dia 15, por mor da auga quente e o sol.
Un grande abrazo pra todos foreir@s de ben.
Amigo Barxés: Non creo que teñas que pedir perdón por nada, todo ó contrario, ó menos eu agradezo a tua presencia, que estes días atrás non participache muto.
Deseo que pases unhos inmellorables días de descanso, igualmente pra Nieves.
Disfrutai de todo o bon que vos pode ofrecer o Mediterraneo.
Un abrazo, amigo.
Hola, O candil; Xa sabía que estabas deste lado do río; non merece a pena cruzar pro outro lado ahora que empeza a estar a auga fría, encima sabendo que solo toparías maleza, silbas, toxos...
Cambiando un pouco o dito..."a berros estridentes oídos xordos".
Un abrazo.
Perdoai que me inmescuia no caudal do rio, eu tamen estou deste lado do rio, pois do outro hay muita broza ruin.
Aporveito pra decirvos que bou estar caladiño ata o dia 15, por mor da auga quente e o sol.
Un grande abrazo pra todos foreir@s de ben.
Teis razón, Ballesteros. ¡Qué ben se está deste lado do río! Por eso un día decidín deixar de oir os berros dese...
Saludos a tod@s os foreir@s deste lado do río.
Hola, O candil; Xa sabía que estabas deste lado do río; non merece a pena cruzar pro outro lado ahora que empeza a estar a auga fría, encima sabendo que solo toparías maleza, silbas, toxos...
Cambiando un pouco o dito..."a berros estridentes oídos xordos".
Un abrazo.
Bonita parábola, Ballesteros, Así me parece tamén a min, inda que o remanso teña tamén o son da cachoeira que cae da preseira. Así é máis bucólico.
A min cóntame do teu lado do río, sexa cal sexa ese río. Poidera ser ata un lombeiro cibernético. Líbrenos Dios da borda trabucada.
Amigo INDA, estou totalmente de acordo co añadido que fas: co son da cachoeira.
"O SON DA CACHOEIRA". ¡Qué frase tan bonita! ¡Qué expresión mais insinuante! ben podía ser o título de unha película; dun libro; un relato; ou mesmo, motivo de inspiración para unha bonita poesía.! O son da cachoeira! ¡Qué ben soa...!
-Ah, tú xa estabas deste lado.
Unha aperta.
... un grupo de amigos decide xuntarse para pasar un rato agradable, contar anécdotas da sua vida, recordar episodios da infancia; que levan asociados tamén recordos dos seus antepasados, ven sexan familiares, amigos, ou simplemente coñecidos.
O lugar escollido é un remanso de paz; poñamos que se trata dunha pradeira á veira do río, onde, nin xiquera a auga interrumpe o cantar dos paxariños, por estar detida aló ó fondo pol-a preseira recén arranxada.
Vai chegando xente de outros lugares, o que ... (ver texto completo)
Teis razón, Ballesteros. ¡Qué ben se está deste lado do río! Por eso un día decidín deixar de oir os berros dese...
Saludos a tod@s os foreir@s deste lado do río.
Bonita parábola, Ballesteros, Así me parece tamén a min, inda que o remanso teña tamén o son da cachoeira que cae da preseira. Así é máis bucólico.
A min cóntame do teu lado do río, sexa cal sexa ese río. Poidera ser ata un lombeiro cibernético. Líbrenos Dios da borda trabucada.