Muy ben Inda. Decrua en Maio, bima en San Juan e colleras pan. O de embelgar cos guizos do esterco tamen o faciamos nos, pero antes o arrancalos na corte como salpicaban latigazos de bosta a cara e a roupa dos labregos. Acordome tamen da impresionante vision das estrelas camiño da leira. Ben definidas todas as contelaciois e como meu pai me ensinaba o nome delas. Nunca mais as volvin a ver tan clariñas, igual tamen e porque as miraba cos ollos de un neno e a mirada e mais limpia.

Ai, bubela! Pois os níus de bubela inda cheiraban peor ca o esterco dos porcos nos renovos!

Muy ben Inda. Decrua en Maio, bima en San Juan e colleras pan. O de embelgar cos guizos do esterco tamen o faciamos nos, pero antes o arrancalos na corte como salpicaban latigazos de bosta a cara e a roupa dos labregos. Acordome tamen da impresionante vision das estrelas camiño da leira. Ben definidas todas as contelaciois e como meu pai me ensinaba o nome delas. Nunca mais as volvin a ver tan clariñas, igual tamen e porque as miraba cos ollos de un neno e a mirada e mais limpia.

Hoy, día de la Tuiza, felicidades a todos los que habeís podido estar. A los que no, como yo, paciencia... otra vez será. Es un Santuario muy querido y amado por todos los de los alrededores y por los que no lo son tanto, y con unos recuerdos que ni nada ni nadie podra quitarnos, yo creo que ni siquiera el tan temido Alzheimer, pues los recuerdos de la infancia, por lo general, permanecen inalterables. Tere, estoy de acuerdo con lo que dices, y es más, me has hecho recordar a "Los Pilares de la Tierra". ... (ver texto completo)

Moi ben esa sementeira.
Menos mal que a decrúa maila bima xa as fixera eu diantas coa Corala e a Macarena.
Eiquí as embelgas, para sinalar ata onde se botaban os mangados de grao, facíanse cos garamuxos do propio esterco, co aqueles guizos que aínda quedaban do estrume xa podrido, espetados por ringleiras.

A bubela da casa da maria do marcial. Que maravilla, como describe perfectamente todas e cada unha das tareas da sementeira, xunxir as vacas e apor o carro, as molidas, o garapio, esparexer o esterco, feixe da palla pra facer as embelgas, leira arada co arado romano, o rapaz "tente arriba, tente abaixo"... así o lembro nin mais nin menos
Unha forte aperta Bubela, por refrescarnos a memoria con tantas realidades de fai tempo.

Buenos días Barxés; ¡cómo te gusta recordar estas vivencias!. Cada ano se repetían as mismas faenas, as mismas voltas de arada, cada unha no seu tempo pra chegar as leiras ó tempo da sementeira sin unha herba, pra facer boa laboura, e que o "pan" nacera forte, e libre de cualquera impedimento.
Un forte abrazo, amigo.

Hola, Ballesteros, non teño nada que correxirte porque é así como dices: desde ben pequeniña sempre axudei a meus pais no que tocase, no bar, nas fotos, no campo, cos animales, a conducir, a levar a casa..., o que ficese falta. Os rapaces de ahora non tein nin idea de como traballábamos os de antes. E inda así, non creo que sean mais felices do que fun eu cos meus queridos pais e irmaos.
En cuanto as loubanzas que fais sobre a miña persona, non son eu quen debe aseguralas. Sí te direi que son feliz ... (ver texto completo)

Hola, O candil; como tú ben dices, tampouco son eu quén pra calificarme; eu, simplemente,... son. Que sean os demáis os que me valoren; eso sí, se pode ser, con argumentos e criterio, pra ben ou pra mal. O que sí podo asegurarte é que me sinto satisfeito cuando lle fago ben a alguén; e pido perdón cuando poda facer daño, aunque sea inconscientemente. Ademáis, alguén inteligente no seu día dixo algo así: "Un individuo no es como él quiere ser; sino que, será, como el otro quiera que sea".
Cuando ecribiche o mensaxe, xa eu estaba na Vilavella, por tanto non lle pude dar recuerdos a teu irmao, inda que alí estuve os dous días a xogar a partida. Pero non te preocupes que llos daréi na próxima vez.
Un forte abrazo ... (ver texto completo)

Son as cinco da mañan, hai que levntarse cediño, ir sacando as vacas da corte, xunxilas, e apor o carro. Xa onte a tarde, arrancando co garapio, recebendo as salpicadelas e botando o carro ca espalladeira, deixamos cargado o carro de esterco. O pai saca unha vaca e deixa o rapaz, que solo ten seis anos, pegando dela hasta que saca a outra, unha vez xuntas, colle o xugo cunha mau e ponho encima das molidas, xunxen a parexa e repiten a operacion ca segunda parexa. Ahora ai que apor os carros e guiar ... (ver texto completo)

Certo, bubela: todo correcto e ben contado. Eu, se me permites, agregaríalle un pequeno detalle: se se levantan as cinco da mañá pra xunxir, quere decir que non "acomodaron" as vacas antes. Indo o carro cargado e levando encima o arado, a semente e mais a palla pra embelgar, non viña mal levar tamén un feixe de millos, ou un par de mañuzos de herba, pra que, cuando o gañán faga un alto na sua xornada (entre 9 e 10) pra mandarlle unhas magras de xamón e unhos chourizos, todo ben regado con viño de ... (ver texto completo)

Son as cinco da mañan, hai que levntarse cediño, ir sacando as vacas da corte, xunxilas, e apor o carro. Xa onte a tarde, arrancando co garapio, recebendo as salpicadelas e botando o carro ca espalladeira, deixamos cargado o carro de esterco. O pai saca unha vaca e deixa o rapaz, que solo ten seis anos, pegando dela hasta que saca a outra, unha vez xuntas, colle o xugo cunha mau e ponho encima das molidas, xunxen a parexa e repiten a operacion ca segunda parexa. Ahora ai que apor os carros e guiar ... (ver texto completo)

A bubela da casa da maria do marcial. Que maravilla, como describe perfectamente todas e cada unha das tareas da sementeira, xunxir as vacas e apor o carro, as molidas, o garapio, esparexer o esterco, feixe da palla pra facer as embelgas, leira arada co arado romano, o rapaz "tente arriba, tente abaixo"... así o lembro nin mais nin menos
Unha forte aperta Bubela, por refrescarnos a memoria con tantas realidades de fai tempo.

Esperemos que para esas fechas xa teñamos feita a sementeira.
Asi a semana seguinte iremos os ramallos.

E o fin de semana a festa

Son as cinco da mañan, hai que levntarse cediño, ir sacando as vacas da corte, xunxilas, e apor o carro. Xa onte a tarde, arrancando co garapio, recebendo as salpicadelas e botando o carro ca espalladeira, deixamos cargado o carro de esterco. O pai saca unha vaca e deixa o rapaz, que solo ten seis anos, pegando dela hasta que saca a outra, unha vez xuntas, colle o xugo cunha mau e ponho encima das molidas, xunxen a parexa e repiten a operacion ca segunda parexa. Ahora ai que apor os carros e guiar ... (ver texto completo)

Me alegro muchísimo de que me hagas esta pregunta, asi puedo aclarar algunas cosas. La iglesia de Castrelos, que es muy bonita, se reformo hace unos años, cuando estuvo don Eduardo. Lo único que quedo sin reformar fueron sus retablos. Se pico y lavo toda su piedra, se puso nueva y barnizó parte de la madera, se puso nueva la pizarra del tejado, etc, etc, costeado en parte por el pueblo. La gente trabajó todo lo que pudo con su trabajo personal, desde el más pequeño hasta el más mayor empezando por ... (ver texto completo)

Hola, Duli, ¿cómo va todo? Tenemos noticias de Blas, sólo nos falta Sofía...:-)
Referente a lo que dices de arreglar la Tuiza, no tengo ni idea de quien partió la idea, supongo que de D. Jorge que está luchando mucho, pero a mí me parece estupendo que alguien haya tenido la iniciativa de recaudar dinero para la restauración de ese retablo que es patrimonio de todos. El abrir un número de cuenta es una forma de llegar a más gente, la Tuiza es visitada por gente de todos los pueblos de alrededor desde ... (ver texto completo)

Tere. Si, ayer pola tarde nos fixeron unha visita en Lubián, Pepita, a súa filla, é súa irmá gemela, muy majas as tres! pasamos un rato mui agradable, quedei mui contento por conocelas, Ballesteros será pra próxima vez, supoño, Pepita, si preguntou por ti, xa lle dixen que estabáis pra Madrid, querían verte. Lle enseñéi a vosa casa.
Me alegro que volváis pras festas de septiembre, nos si estaremos en Lubián, seguramente, que hasta que vexamos a neve non nos iremos.
Un abrazo.

Piño, ¡non podo creer que a Pepita estuvo en Lubián o final! Que por ben pouquiño non coincidimos... Outra vez será. De todas formas, non podo queixarme porque este ano puden conocer personalmente a nada menos que a 6 querid@s forer@s. Os que quedan, a ver se pronto coincidimos.
Ide enfeitando o carro que o viernes pra alá vamos, je, je.
Saludos.

Hola O candil; efectivamente, son o Mingo "da" Marité, e desde fai unhos anos vivo no Porriño.
Seguramente, tú non me conoces, en cambio eu sí te conocí cuando eras unha cativa, entre oito e dez anos, e xa lle qerías axudar a teus pais a despachar no bar, (ou tienda, non recordo ben) que tiñan no baixo da casa. (Se non é así espero que me corrixas, antes de que saia o "sabetudo".
Sei que,ó menos físicamente, non quedará nada daquela rapaza, polo tanto non te reconocería; pero, leendo os teus comentarios, ... (ver texto completo)

Hola, Ballesteros, non teño nada que correxirte porque é así como dices: desde ben pequeniña sempre axudei a meus pais no que tocase, no bar, nas fotos, no campo, cos animales, a conducir, a levar a casa..., o que ficese falta. Os rapaces de ahora non tein nin idea de como traballábamos os de antes. E inda así, non creo que sean mais felices do que fun eu cos meus queridos pais e irmaos.
En cuanto as loubanzas que fais sobre a miña persona, non son eu quen debe aseguralas. Sí te direi que son feliz ... (ver texto completo)

Tere. Si, ayer pola tarde nos fixeron unha visita en Lubián, Pepita, a súa filla, é súa irmá gemela, muy majas as tres! pasamos un rato mui agradable, quedei mui contento por conocelas, Ballesteros será pra próxima vez, supoño, Pepita, si preguntou por ti, xa lle dixen que estabáis pra Madrid, querían verte. Lle enseñéi a vosa casa.
Me alegro que volváis pras festas de septiembre, nos si estaremos en Lubián, seguramente, que hasta que vexamos a neve non nos iremos.
Un abrazo.

Hola, Piño. Non te parezca mal que non te teña contestado, pero, por alguha razón, non participo muto.
Sinto non poder ir a conocerte, pero foime imposible. Non sei se te comentarían algo miñas irmás; apenas pude estar con elas, a non ser o día do seu cumpleanos que comí en sua casa. Non tuve tempo pra nada; sempre hai algo que remendar. Pra este fin de semana tamén levo faena.
Alégrome que foran a verte as gemelas, i a miña sobriña.
Un abrazo.