salva aqui tienes tu foto, ya ves, tarde pero seguro. lastima que no hemos capturado el momento en el que calculas el centro de gravedad antes de lanzar la bola, es que saludar a camara y hacer eso al mismo tiempo no puede ser.
Ela era veciña miña. Non direi cantos anos me levaba, pero sí que era a noiva dun camioneiro.
¿Era Pita? Poidera ser. O que sí tiña era un impresionante moño, e non precisamente enriba da testa.
Nunha daquelas tempadas nas que se puña de morros co do camión, entretúvose en pintar de azul celeste a fiestra pola que miraba as saídas e chegadas do noivo fixo discontínuo.
A min, en lugar de Cho como me chamaba todo o mundo, ela chamábame Chochín. E chamoume unha tarde soleada de inverno para que tivera man da escada na que se encaramou para rematar a pintura do marco da ventá por fóra.
--Chochín, ollo con que se me mova a escada, que non quero levar unha pincha-carneira.
Ao mirar pra riba foi cando me decatei daquela especie de moño. ¿Seréi eu Ricardo Prat i Prat?
--Non mires pra riba, Chochín. A ver se te despistas e imos alá escada e máis eu.
E abría as pernas todo o que lle daba o palitroque da escada.
Cando foi baixando, detúvose a medio metro dos meus fociños...
--Bótame unha man, que me caio!
E boteilla, pobre de min, onde cuadrou... Quedouse queda coma unha cadeliña acariciada. Non sei se ela pensaba no camioneiro. Houbera sido millor que fora o camioneiro, porque abríu aínda máis as pernas e... eu fun aquela tarde o seu "mingitorio".
Existen orgamos-inundacións?
E por riba di que son máis corto cas mangas dun chaleco! ... (ver texto completo)
¿Era Pita? Poidera ser. O que sí tiña era un impresionante moño, e non precisamente enriba da testa.
Nunha daquelas tempadas nas que se puña de morros co do camión, entretúvose en pintar de azul celeste a fiestra pola que miraba as saídas e chegadas do noivo fixo discontínuo.
A min, en lugar de Cho como me chamaba todo o mundo, ela chamábame Chochín. E chamoume unha tarde soleada de inverno para que tivera man da escada na que se encaramou para rematar a pintura do marco da ventá por fóra.
--Chochín, ollo con que se me mova a escada, que non quero levar unha pincha-carneira.
Ao mirar pra riba foi cando me decatei daquela especie de moño. ¿Seréi eu Ricardo Prat i Prat?
--Non mires pra riba, Chochín. A ver se te despistas e imos alá escada e máis eu.
E abría as pernas todo o que lle daba o palitroque da escada.
Cando foi baixando, detúvose a medio metro dos meus fociños...
--Bótame unha man, que me caio!
E boteilla, pobre de min, onde cuadrou... Quedouse queda coma unha cadeliña acariciada. Non sei se ela pensaba no camioneiro. Houbera sido millor que fora o camioneiro, porque abríu aínda máis as pernas e... eu fun aquela tarde o seu "mingitorio".
Existen orgamos-inundacións?
E por riba di que son máis corto cas mangas dun chaleco! ... (ver texto completo)
Un dos gaiteiros aprendeu un cantar pola súa conta, pola partitura. Cando se incorporou á banda, tocaba a peza sin esquecer corchea algunha. Só houbo un pequeno problema: 11 gaiteiros tocaban unha marcha, e un gaiteiro, unha cumbia, e coa mesma partitura e a mesma melodía. Sonche cousas do ritmo. O problema non pasou a maiores porque aquel gaiteiro someteuse de inmediato.
Coas mensaxes deste foro pasa o mesmo. Cada un as interpreta ao seu xeito, cuestión que o fai máis divertido.
E digo mal inda ... (ver texto completo)
Coas mensaxes deste foro pasa o mesmo. Cada un as interpreta ao seu xeito, cuestión que o fai máis divertido.
E digo mal inda ... (ver texto completo)
Amigo Inda Cho Sei: Totalmente dacordo contigo, e mais tamen con GEL, non soio neste foro existe a bipolaridade, os que se escriben pra eles se contestan con outro nome, nalgun foro perto no concello da Mezquita son os campeóns da bipolaridade. Eu xa fai tempo dixen que invitaba a tres con unha consumición soia e era o mesmo. Tamen teñen arte pra falar con viciños que conocen alguns de nos e despois facer ver que coñecen a nosa familia, nalguns casos finados.
"MUY SIMPATICOS ELLOS"
UNHA APERTA ... (ver texto completo)
"MUY SIMPATICOS ELLOS"
UNHA APERTA ... (ver texto completo)
Alá polo ano 1973 ou 74 sendo eu rapaz de escasos oito anos, andabamos unha tarde de domingo, varios “pintas”, ás froitas que o Agustin tiña na Cana. De repente vemos que pola canada acía nos, ven un matrimonio de carrilanos que facía pouco tempo vivían no pueblo, ó que chegaran para traballar na CECEA. Nos espantados por tal de non ser descuberta a nosa trasgada, metimonos na caseta que ó pé do camiño había, e creo que inda hai, engatemos pola parede e agazapemonos no alto, por tras de unha viga. ... (ver texto completo)
Gerundina; e logo, ¿porque non cabe posibilidade algunha de que Ricardo fora o que estoupara a testa contra o cumieiro?
Un dos gaiteiros aprendeu un cantar pola súa conta, pola partitura. Cando se incorporou á banda, tocaba a peza sin esquecer corchea algunha. Só houbo un pequeno problema: 11 gaiteiros tocaban unha marcha, e un gaiteiro, unha cumbia, e coa mesma partitura e a mesma melodía. Sonche cousas do ritmo. O problema non pasou a maiores porque aquel gaiteiro someteuse de inmediato.
Coas mensaxes deste foro pasa o mesmo. Cada un as interpreta ao seu xeito, cuestión que o fai máis divertido.
E digo mal inda ... (ver texto completo)
Coas mensaxes deste foro pasa o mesmo. Cada un as interpreta ao seu xeito, cuestión que o fai máis divertido.
E digo mal inda ... (ver texto completo)
Pois sí, a bipolaridade mais o trastorno disociativo sonche doenzas xeneralizadas en alguns foros. Uns persoaxes debaten consigo mesmos, outros parecen a personificación do Doctor Jekyll e Mister Hyde e outros, istes son os máis graciosos, primeiro cágana para despois poder rectificar, porque parece ser que iso é cousa de sabios... de todo ten que haber na viña do señor. O importante é que non perdamos o sentido do humor e que nos sigamos divertindo, que como di certa señora na tvg "a veces nos esmendrullamos ... (ver texto completo)
Felicidades por atua menxaxe, estou munto de acordo con vocé, más isto recordame os meus tempos de mariñeiro, según decia o capitán avia que saber sobreponerse a las adversidades, cando xente e mediana mente intelexente ista un bocadito preparada que non e meu caso, acoisa resulta mas facil. Ahora como dice o meu amigo Barxés me gustaría pro mes de Agosto facer uha comida tuda malta xunta, assín nos coñeceriamos un bocadito mellor. Uha Aperta
Saún un fiel seguidor de vocé, por os seus relatos, mas ésta que acabas de contar vai con retentin ou nahu, de tudas maneiras o sinor expallase munto ben, olle amin pasoume algo parecido tambien viña de pescar, só que eu iva de tudo o día mas a consecuecia da tormenta, voltei namais xegar o rio. Amiña sorpresa e co chegar a casa vi un bulto muy pequenito o pe da muller na cama, resultando ser o Bonifacio, tambein Alcalde, feo como el sô, munto mas pequeno que eu, mas como e que me pois os cornos ... (ver texto completo)
Un dos gaiteiros aprendeu un cantar pola súa conta, pola partitura. Cando se incorporou á banda, tocaba a peza sin esquecer corchea algunha. Só houbo un pequeno problema: 11 gaiteiros tocaban unha marcha, e un gaiteiro, unha cumbia, e coa mesma partitura e a mesma melodía. Sonche cousas do ritmo. O problema non pasou a maiores porque aquel gaiteiro someteuse de inmediato.
Coas mensaxes deste foro pasa o mesmo. Cada un as interpreta ao seu xeito, cuestión que o fai máis divertido.
E digo mal inda ... (ver texto completo)
Coas mensaxes deste foro pasa o mesmo. Cada un as interpreta ao seu xeito, cuestión que o fai máis divertido.
E digo mal inda ... (ver texto completo)
¡Efectivamente!, Sra. Pita mis blancos muslos no eran deseados por los majadores, pues mi posición social me permitía no tener que asistir a un acto tan vulgar. Sr. Indachosei ni que decir tiene que nunca me he visto en la necesidad de tener que rasurar mis pelos, pues estos no han pasado nunca de un simple bello rubio, a diferencia de otras que sus pelos púbicos le atravesaban como escarpias las bragas y la faja, ¿verdad Sra. Pita?. Sr. Xinxelo no cabe ninguna posibilidad de que Ricardo Prat fuese el afortunado que me perseguía la tarde que tuve el desagradable affaire del "cumiero" del pajar. ... (ver texto completo)
vamos ver que carallo pasa aiqui, parece ser que o comite de sabios deste foro decide que esta ben ou mal publicado. baixo algo tan ambiguo como o de si e ofensivo ou non, pois ben sepa vostedes que os relatos do tiu Ricardo prat a parte de ter unha calidade literaria cullunuda no son mas que iso relatos o que vexa algo mais ala, primeiro ten serios problemas sexuais e ten que facer exercicios espirituais urxentemente, segundo estes mesmos relatos son si se quere hasta inocentes, non ahi mais que ... (ver texto completo)
Sr. Prat: Cíngase vostede a realidade e deixe a linguaxe metafórica para os cervantes deste mundo. Canda unha señora dice que mexa, é que mexa. ¿Ou é que vostede non o achou salgado cando o probou?
Outra vez o Prat Prat golepeou co cumieiro da pallarega. Esperta!
Vai a cousa de xerundios. A Señorita Pita, que sempre pita cando chega a curva, foi quen sacou este novo tema, celosa con Gerundina.
Ela pensou sobre todo no xerundio do verbo "fernar", e trabucouse. Non porque non exista tal verbo, que non existe; o que pasa é que, ao meu parecer, quixo poñer "pingando".
Señora ou señorita Gerundina: Cando o pisador perdeu o coñecemento, como quedou a súa tensión? Comprobouno? Era de alto, medio o baixo voltaxe?
E de que afeitadela fala a Moñuda? Vostede ten ... (ver texto completo)
Ela pensou sobre todo no xerundio do verbo "fernar", e trabucouse. Non porque non exista tal verbo, que non existe; o que pasa é que, ao meu parecer, quixo poñer "pingando".
Señora ou señorita Gerundina: Cando o pisador perdeu o coñecemento, como quedou a súa tensión? Comprobouno? Era de alto, medio o baixo voltaxe?
E de que afeitadela fala a Moñuda? Vostede ten ... (ver texto completo)