Hola a todos.-
Ya que Pablo hace referencia a Palin Y Hermogenes, yo quiero desde aquí hacer un recuerdo a los mismos con todo cariño y respeto, La Tia Rosaura tenia tres hijos, Palin, Andres y el tercero creo que se llamaba Isaac, me acuerdo que falleció siendo muy joven. Con Palin me encontre en Padornelo quizas hace diez años, y me reconoció al momento. De la Tia Rosaura me acuerdo sobretodo de su cocina. Del tio Hermogenes cuando lo recuerdo, siempre me trae a la memoria una anecdota: Estabamos ... (ver texto completo)
Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). Achegouse o tío José á casa dos do Sotillo pra mercar un caldeiro sin dicirlles o fin pro que o farían servir. Vendeulle o Miguel un caldeiro moi lixeiriño e cun colorido que daba gozo velo. O tío José iba máis contento que unhas castañolas, pero non pasaran nin catro horas e xa estaba reclamándolle polo mal resultado que le dera o coitado caldeiro.

- ¡Mecago no birimbao…! mira o que quedou do raio do caldeiro, enseñandole a argola.
- Pero home de Díos, como pois o caldeiro na lareira, non veis que é de plástico.
- ¡Arrenegado sea o demo! ... (ver texto completo)
Paulina! Me alegro que andes por aquí, que arreglaras esos problemas de Internet que más de una vez me pasa a mi, por eso escribo cartas para amortizar los sellos que nos a dado Padornelo. Yo para no guardar odio intento hablar, creo que es la manera de no guardarlo en el interior siendo una energía complicada de canalizar, recuerdo que hasta los diez años fuimos a esa inmemorable escuela como la Maestra me quitaba el odio de un tortazo, no le guardo ningún rencor, y todo sabiendo que no es la manera ... (ver texto completo)
Hola a tod@s! Hoy estoy más tranquilo por que es sabado.
No voy hablar del concejal: Pero espero que este pequeño pueblo la democracia pueda funcionar con unas mínimas garantías como lo ha venido haciendo hasta ahora.
Aquí todo se es sabido y todo el mundo tiene derecho a pronunciarse con sus principios. De igual modo que el concejal se preocupa de nuestras inquietudes, sin realizar ningún acto de cobardía a escondidas, y ayudándonos a canalizar nuestras peticiones a quien corresponda. Esto es ... (ver texto completo)
Nun concello desta ínclita provincia, fará uns cinco ou seis anos, colocaron no Taller de Bordados un emblema da Longa Noite de Pedra, que xa fora quitado dalí na transición. Daquela saíu este meu artigo no diario provincial, que me valeu unha forte discusión con aquel rexidor, nun ágape na Deputación.

"Allí estaban el yugo y las flechas. Él, acostado, en posición de descanso, cansado ya de tantas humillaciones. Ellas, de pie, en perfecta formación.
Para sus infantiles ojos formaban un todo indisoluble. ... (ver texto completo)
Hola Gel. No me extraña que se te faga raro o que a muller pensou en ese momente, amín tamén se me fizo.
Ela debeu pensar que tiña unha hernia nos cataplines, e que o tamaño de estes xa en por si eran considerables.
Hay que ter en conta, que a xente por entonces non se operaba comoa ahora, debia de darse algún caso en homes de necesitar algun tipo de taleguilla (parecida a dos toreros) pra sujetar unha hernia na suas partes, pero claro, sería unha cousa moderada digo eu, (eso nin pra un touro.)
Se agradece a túa opinión, me alegra que te reiras un pouco. Nos en casa o día que o contou miña sogra, pensei que os duchaba a todos de caldo, pra colmo, estábamos comendo.
Os casos que tú nos contache, non tei desperdicio, son graciosos de verdade, ¡o do pito no huevo! ¡pobre neno! o dos calzoncillos, en un gran sistema pra levar as muestras pros análisis, -non se perde nada.-
Saludos. ... (ver texto completo)
El mayor merito del hombre, consiste sin duda, en dominar sus circunstancias,..
REliquias..... Las mejores foto de los mozos y mozas,, de esa epoca! os leo y veo que haceiis apreciaciones de todo tipo, y supongo que màs acertadas que las que pueda hacer yo, pero me parece a mi, que de izquierda a derecha,, en la fila de los que estan sentados puede ser Jose Fabian Martinez, hijo de Hermojenes Fabian y Serafina Martinez, hermnano de Fernanda,,, si no es me lo corregis por favor, pero yo me atrevo a decir que si es el.... todos estan guapisimos, se ven muy alegres, seguramente ... (ver texto completo)
Casa de mi abuela Rosario Martinez Castaño
Hola a tod@s! Comparto con vosotros el sentido de comunicación, el principio esta en las raíces humildad. La comunicación que tenían antes era más efectiva, más próxima, aunque quisierán esconder algo, todo se sabia, todos se conocían, era imposible esconder la cara y todos se ayudaban, no había concejal, no había presidenta, las "juntas"todas tiraban del carro, no se podía comprar a nadie, no había Director, no había comandante, no había caciques, ni siquiera dinero, eran todos jefes/as un pueblo ... (ver texto completo)
Un Saludo para todos, reaparezco, con el mismo entusiasmo, os pido disculpas, por no asomarme durante algun tiempo por el foro, echando de menos, todos estos documentales, y experiencias que habeis vivido todos, yo realmente, algunas de cuando era muy chica, pero me contagio igualmente de las vuestras, ya que en mi mente, se han quedado algunas vivencias, relacionadas con lo que contais... pero me manifiesto completamente de acuerdo con Pablo, en esta forma de pensar, es la verdad pura y cruda, de ... (ver texto completo)
Pepe! Tienes razón pero considero que hay que hacer autocrítica, y más de los que representan al pueblo, aunque yo sea una gota en el mar.

El concejal es: José María Prada Lopez (Joselito) y hombre como concejal que diga; Eso es una cosa entre primos. Y después te das cuenta que si que es verdad que estas haciendo el primo.

Las obras son las que se realizan en el pueblo, hay varios proyectos pendientes. Bastantes suculentos para cualquier contratista, y no estoy diciendo que no se le den a ... (ver texto completo)
De esto fai moitos anos. Contaba miña sogra, que cando ela era moza, tiñan unha veciña que le lavaba a roupa a un teniente mais a súa muller, xa que ésta era algo fina, da capital, e non sabia lavar a roupa no rigueiro, puña a disculpa que si os mozos lle miraban o traseiro, que si as formigas subian po las pernas, que si os grilos non sei quei... (todo o mundo se metía con ela.)
Solución, con esta veciña resuelto o problema, a muller toda feliz por ganar catro cadelas. Todo ben hasta que un día ... (ver texto completo)
Bonisimo. Eu por moito que cabilo no asunto non me aclaro. ¿Como seria que a boa muller o darlle voltas e voltas os cazolos, o primeiro que se lle ven a cabeza son os cataplines do teniente? Jejeje
Hola a todos:
Pablo, comprendo y respeto tu cabreo sobre aspectos que alteran o van contra tus principios, pero estoy un poco perdido sobre algo que expresas ¿quien es el concejal? ¿que obras y a quien se las adjudican?. yo no soy quien para darte consejos, pero si te ruego que veas las cosas de una manera menos bisceral. Las malas cosas pasan, y trascurrido un tiempo vuelven a la normalidad, así que mira solo el lado positivo, y refúgiate en los recuerdos de tu Abuelo Tio-Félix, de tus Padres y de las personas con las que compartiste tu juventud (Nunca te fallarán), espero que algún día nos encontremos en Padornelo para darnos un abrazo, tomar una cerveza y charlar largo y tendido de Nuestra Historia, así que ánimo, un fuerte abrazo para tí en especial y todos los demas en general.-
Pepe.- ... (ver texto completo)
Manifiesto mi cabreo: Ya con la tristeza que tengo por ver truncado el paso por esa calle que siempre pase libremente, ahora se suma el cabreo de ver como el concejal apoya a quien le adjudica las abras a dedo. Mi prima necesita apoyos, pero tu lo tienes muy claro, solo vez una cara en la moneda.
De esto fai moitos anos. Contaba miña sogra, que cando ela era moza, tiñan unha veciña que le lavaba a roupa a un teniente mais a súa muller, xa que ésta era algo fina, da capital, e non sabia lavar a roupa no rigueiro, puña a disculpa que si os mozos lle miraban o traseiro, que si as formigas subian po las pernas, que si os grilos non sei quei... (todo o mundo se metía con ela.)
Solución, con esta veciña resuelto o problema, a muller toda feliz por ganar catro cadelas. Todo ben hasta que un día ... (ver texto completo)