Hola a fore@s:
Pablo no te disgustes, que no merece la pena ya vendrán tiempos mejores, en todos los sentidos.
Bueno, creo que como bien dice Pepe, tendremos que pasar lista, pues el foro se va durmiendo poco a poco y no lo podemos permitir.
Carmina las ruedas las tengo en Gamones (el pueblo de Santos) y por cierto todo el que las ve le llaman la atención, pues las de la zona de Sayago son de radios y las nuestras no se conocen por allí. No te vi por la reunión y la mariscada que estaba muy buena, ... (ver texto completo)
Hola todos. Estoy leyendo vuestros amenajes a toda esa gemte que vivió antes que nosotros en Padornelo y la que aún gracias a diós nos acompaña. Teneís razón, antes nadie se peleabapor tonterias, todos ayudaban a todos, cuando habia que majar allí estaba todo el pueblo, cuando alguién no pòdia hacerlo allí estaba el vecino para ayudarle, cuando alguien no tenia un trozo de pan habioa un monton de gente para dárselo. Hemos perdido esa solidaridad de antaño y ahora que casi no queda nadie en el pueblo ... (ver texto completo)
Eche un conto moi vello, pero a min faime rir cada vez que me ven á memoria.
Acórdome del sempre que meto cada ovo no buraquiño da porta do frigorífico, así é que quen me vexa rir sempre que meto ovos na neveira pensará que toleéi.
Dicen que un de Lubián foi mercar unha neveira onda o Fulero de La Villa, alá nos tempos primeiros deste artiluxio. O tendeiro explicoulle para que servía cada bandexa e cada caixón: conxelador, sitio da froita e das verduras, lugar para o peixe, e na porta para as beberaxes.
Entón ... (ver texto completo)
Jejeje, moi bon. Solo fai falta un pouco de imaxinacion pra ver o probre home encaramado no alto da neveira, e pra partirse de risa.
Eu recordome de unha anecdota que viviu unha amiga miña ca sua nai, paciente de una enfermedade dexenerativa. Non e un chiste, que quede claro. Cuando unha persona querida se encontra en tal estado de desorientacion e moi triste, mais ben pra chorar. Pero as veces hay que reirse, pra quitarlle un pouco de peso a situacion. De esta maneira a miña amiga faciame moitas ... (ver texto completo)
Hola a tod@s! Comparto con vosotros el sentido de comunicación, el principio esta en las raíces humildad. La comunicación que tenían antes era más efectiva, más próxima, aunque quisierán esconder algo, todo se sabia, todos se conocían, era imposible esconder la cara y todos se ayudaban, no había concejal, no había presidenta, las "juntas"todas tiraban del carro, no se podía comprar a nadie, no había Director, no había comandante, no había caciques, ni siquiera dinero, eran todos jefes/as un pueblo ... (ver texto completo)
¡Hola ¡forer@s yo que escribo un mensaje con esta foto hace dias y desaparece Esto virtual me supera o has hecho magia Maripaz y desaparece. Eso no se lo hagas a tu prima Mira que nos lo pasamos bien en nuestra juventud todos los de nuestra generacion En este bendito pueblo donde hemos visto la luz por primera vez. un abrazo Conte.
Hola a tod@s:
Pablo (Toledo) comparto todas y cada una de las referencias que haces de muentos mayores. Yo que desde los 12 o 13 años pasaba todos los inviernos fuera del pueblo, cuando llegaban las vacaciones de verano y volvia a Padornelo era como si volviese al paraiso al reencontrarme con todas las personas que mencionas-extensible a los demás vecinos del pueblo, notabas el cariño con el que todos te recibian. Eran personas llenas de bondad, humildad y una sabiduría nada abitual en aquellos ... (ver texto completo)
Leyendo vuestros comentarios, no he podido menos que animarme a hacer un pequeño homenaje a nuestros mayores, a los que de una manero u otra, nos marcaron en nuestra infancia.

Recuerdo cuando de pequeño llegabamos de Bilbao en aquellos autobuses, que más parecian carros, y una vez en Padornelo, aquello era el paraiso.

Lo primero las visitas, la tía Sofía, la tía Aurora, Tio Fernando y la tia Patro, las paradas con todos aquellos que año tras año volviamos al pueblo de nuestros mayores.

Siempre ... (ver texto completo)
Buenas tardes! En primer lugar mi reconocimiento a todas esas mujeres que nos transmitieron el Gran valor de comportamiento ciudadano siendo yo un rapaz, entre ellas la tía Sofia y tía Aurora, ni un mal gesto, ni una mala palabra y mira que de rapaces hacíamos trastadas.

Las "leitaregas" creo que no recogí nunca pero cestas de "outono" mas de una fortalecieron mis espaldas, do prado do lameiro, de vilanova, do concello, do muiño, de debaixo da aldea, todos estos prados descansan en paz debajo la autovía. Todo por el progreso, y el otro día escuche a los prados decir: Todo a cuesta nuestra para que viváis mejor.
Saludos y que gane el mejor. ... (ver texto completo)
Hola a todos:
Ya que Contempla hace mención a mi tia Sofia (Gran señora en todos los aspectos) os voy a contar una historia que le ocurrió. Por aquellos años habia en Padornelo dos rebaños de cabras. Para uno de ellos habia un pastor que procedia de Aliste y se llamaba Julian (al cual le faltaba una primavera), un día que el mencionado Julian se encontraba en casa de mi tia, le empezo a contar que en su pueblo a los mutilados de la guerra los trataban muy bién, a fulanito que le faltaba un brazo ... (ver texto completo)
Hola a todos. Pepe que historia, es que a cada momento y en cualquier lugar que estemos cualquier detalle nos traslada a nuestros recuerdos de niñez, porque es curioso que recordamos siempre más cosas de esa etapa que de las posteriores y a veces quizas porque estamos tristes, o felices o ambas cosas, o tal vez porque sin darnos cuenta buscamos cosas que nos lleven a esos recuerdos, una frase, una flor, un amigo que no veiamos hacia tiempo, un mensaje de este foro nos devuelve a nuestros origenes ... (ver texto completo)
Eche un conto moi vello, pero a min faime rir cada vez que me ven á memoria.
Acórdome del sempre que meto cada ovo no buraquiño da porta do frigorífico, así é que quen me vexa rir sempre que meto ovos na neveira pensará que toleéi.
Dicen que un de Lubián foi mercar unha neveira onda o Fulero de La Villa, alá nos tempos primeiros deste artiluxio. O tendeiro explicoulle para que servía cada bandexa e cada caixón: conxelador, sitio da froita e das verduras, lugar para o peixe, e na porta para as beberaxes.
Entón ... (ver texto completo)
¡HOLA ¡Foreros Pepe eres estupendo contando historias de nuestro pueblo que verdura mas rica comian nuestros cerdos Me recuerdas mucho a tu tia Sofia pousa contando historias era un placer estar con ella es que te hacia reir aunque no quisieras Madesta y yo ibamos mucho a su casa nos lo pasabamos estupendamente con ella un saludo CONTE.
Hola a tod@s.-
Creo que casi todos conoceis las "leitaregas" yo hoy tengo un recuerdo especial para todas aquellas mujeres de Padornelo de los años 60-70, ya que al legar a casa a comer, salí al jardin a fumar mi cigarrito y me encuentro que el mismo está lleno de unas flores amarillas, me pongo a mirar de donde proceden y me encuentro con la sorpresa que estaba lleno de Leitareas. La misma clase de hierba que nuestras madres y abuelas se pasaban cantidad de horas con su cuchillo y cesta por todos ... (ver texto completo)
Bo moi bo, non veis cómo te dixen que tarde ou cedo a muller daríase conta. Vai e cascalo si non o fíxeste xa. A min pasoume cómo ó Piño, escaralleime de risa.
Certo é que dirixo unha explotación de catro galiñas. Pero unha ten 8 anos e xa non produce, e non son quen de retorcerlle o gañote, nin deixala fóra, de noite, para que a pape a raposa.
A conta de resultados da explotación é a que sigue: 225 ovos cada tres meses, que son 18,75 ducias, por 1 € de valor, un total de ingresos en especie de 18,75 €.
Nese tempo, ademais das sobras de pan, arroz, ensaladas e mariscos, comen un saco de millo triturado que vale 15 €. Así é que teño unhas ganancias de ... (ver texto completo)
Certamente o caso foi gracioso. teño que decirte que a risotada que acabo de dar, foi soberana, veu a muller desde a cociña pensando que si empezaba a porme chalado o reirme de esa maneira eu sólo, si debeu de ser forte, de donde teño o ordenador a cociña metense tres habitacios por medío.
Que sigas conservando o humor. Saludos.