Hola mis queridos y asiduos lectores y escribas del foro!, como bien dice Jose sancionaros debian a todos los que nos abandonamos y nos dejamos, perder la inspiraciòn de nuestras raices, siempre habra algo que contar, debemos mantener vivas nuestras màs sinceras vivencias, y experiencias de una gente maravillosa, como fueron nuestros pasados... Carmina, sabes bien, que no se vale, tener desanimos, que estamos por la vida de paso, que somos alfareros de nuestras vidas, que Dios nos la dio, y que en ... (ver texto completo)
Hola a todos. POablo si que eran caras las rosas, a ver venido al cole de mi hijo y te costaban dos euros. De todos modos las flores alegran mucho los rincones donde las pongas y te alegran la vista y el espíritu. En casa tengho plantas por todas partes menos en el baño porque jordi no me deja. Cuando vayas a Padornelo traéte rosales de allí así no tines que comprar las rosas, seguro de todos modos que a quien se las hayas regalado se habra alegrado y eso es lo que importa, Pepe no pases más lista ... (ver texto completo)
Ayer día San Jordi: Le daba un aire festivo a las calles, cada cien metros, en cada rotonda había una parada de rosas, el libro era algo más escaso. En ninguna he visto cola para comprar las rosas por las muchas paradas que he pasado, la que más me llamo la atención fueron tres mozas que te cantaban una canción si le comprabas una rosa, no es que vendieran muchas pero si distraían la atención de los viandantes. El precio de la más cara 9 euros y la más barata 2 euros, me supongo que la diferencia ... (ver texto completo)
No aprovecha lo comido, sino lo digerido.
Quien buen ajo planta, buen ajo arranca.
Abril sin granizo, Dios no lo hizo.
(Refranes)
Hola a todos.
Pablo me alegra que cumplas con la obligatoriedad de escribir en el foro, ya que el simple hecho de hacerlo demuestras que lo lees, no, no te he sancionado ya que seria muy injusto, eres al día de hoy el que más participas y te tenemos que estar agradecidos, eso demuestras tus sentimientos Pardoneleiros. Te contaré una cosa, este verano pasé unos días en Padornelo. Me encontré con tu padre que venía de hacer su recorrido, él me tendió la mano muy respetuosamente, yo me quedé parado ... (ver texto completo)
A las buenas tardes! Paso por aquí antes de que Pepe pase lista pues no nos da ni un momento para recuperar el aliento, después de estas duras jornadas trabajadas.
Mando un saludo de ánimos al alma de este pueblo hecho por un bendito.
Saludos.
Nos veráns non hai cincuentón, sesentón ou septuaxenario que non teña horta. Pero cultivar un horto a beira da estrada pola que pasean todos os xubilados é unha tarefa reservada só para os máis atrevidos.
--Vaia pementos máis esmirriados que ten eiquí o Inda. Esta colleita non lle vai quita-la fame, non!
--Non os regues tanto, que vas afogalos.
--Non se cava nuca cando hai orballo. Parece mentira que foras labrego de rapaz e de mozo.
--Eses sucos deberían se máis fondos...
-- ¿E logo moi seca ... (ver texto completo)
Valentín Mimbreo era el abuelo de mis sobrinas, un extremeño que en los años cincuenta emigró con su mujer y sus dos hijos mayores al País Vasco. Después de vivir en un pueblo minero se instaló en Gadácano (Vizcaya) donde cultivaba a la orilla del rio, una parcela donde tenía un hermoso huerto. Tenía un vecino de labores hortícolas que siempre se estaba fijando en las labores que Valentín llevaba a cabo en su huerto y le ponía muchos defectos a lo que este hacía, pero a pesar de las criticas del ... (ver texto completo)
Hola a todos:
Bienvenida Carmina. Te recuerdo que hace días que dije que pasaria lista, así que tú por tu "ausencia" tienes una sanción de un punto, al llegar a los cinco, tendrás una sanción, como por ejemplo ¿Una merienda? ya lo trataremos. Bueno esto es broma, pero yo me alegro enormemente cuando al llegar al trabajo me encuentro con algún mensaje nuevo: Los residentes lejos de nuestras raices necesitamos sentir y al mismo tiempo padecer la nostalgia de tal bendito lugar, y éste foro nos une ... (ver texto completo)
Nos veráns non hai cincuentón, sesentón ou septuaxenario que non teña horta. Pero cultivar un horto a beira da estrada pola que pasean todos os xubilados é unha tarefa reservada só para os máis atrevidos.
--Vaia pementos máis esmirriados que ten eiquí o Inda. Esta colleita non lle vai quita-la fame, non!
--Non os regues tanto, que vas afogalos.
--Non se cava nuca cando hai orballo. Parece mentira que foras labrego de rapaz e de mozo.
--Eses sucos deberían se máis fondos...
-- ¿E logo moi seca tés a horta? ¿Non hai auga no caño?
--Non regues ca da fonte, que vai moi fría e destemplas o eido...
A muller trouxera as manadas de pementos de Oimbra, pero non parou de chover nunha semana, e cando vin plantalos xa debían andar doentes. Certamente eran os pementos máis ruís de todo o Val de Lubián. Botaron flor, caeulle a mitade, e logo saíron aqueles pementos escuchumizados que non daban medrado...
Comprei un saco deles en Verín e seleccionei os máis mellores: vintetantos cm de largos e cun corpo cheo de esbeltez. Levanteime cedo, collín uns metros de sedal e prendín dous nunha planta, tres naquela outra,... así, ata que gastei dúas ducias deles. Inda tuve que suplementar algunha plantiña con dous o tres guizos: había pementos máis altos cas plantas.
Aqueles días foi a sensación do paseo:
--Se non o vexo, non o creo --decían casi todos-- Hai que ver qué pementos en plantas tan miudiñas.
--Como se nota a calor! Esta cortiña e moi fría. Non deron medrado as plantas pola friaxe, pero estas noites quentes cómo fixeron enche-lo fruto. Os mellores pementos do lugar!
Unha tarde, xa medio luscofusco, acercouse a min o Piño con moito sixilo e alá me botou na orella as seguintes palabras:
--Quen ía decir que plantas tan arricanxas darían da noite á mañá pementos tan caralludos. Así é a natureza. --Esbozou unha sorrisa de pillabán e acabou plantexando unha dúbida na que non caera eu-- Pero o que xa non ten explicación é que aquelas cuatro plantas do cabo do suco, sendo de Padrón, den pementos de Oimbra, carallo! ... (ver texto completo)
Hola a todos!
Non ando mui inspirada estos días, por eso non poño nada por aiquí pero quero inda así mandarvos un saludo a todos.
Salud y paz no corazon pra todos vos, xente padorneleira.
Hola,
Estoy buscando personas que sean de la familia VIME SAAVEDRA.
La hija de Maria Vime Saavedra quisiera encontrar su familia, ella vive en Cuba y su madre nacio en Lobeznos en el mes de Octubre del año 1901, hija de Juan y Manuela.
Me pueden contactar a mi email: consuegra. leopold@gmail. com
Yo vivo en Francia cerca de Marsella y soy originario de La Habana, Cuba.
Agradezco a toda persona que pueda darme informaciones con respecto a la familia de Maria Vima Saavedra.
Leopold Consuegra
Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). ... (ver texto completo)
Eu cuando lle oia decir o crego, e despois as monxas, que todos somos hermanos, faciaseme ese pensamento un pouco agobiante. Pero lendo a vosas historias, aparte de rirme moito, penso que debe de ser vedade que polo menos somos todos cortados polo mismo machado.
O do Pereiro que tuvo esta brillante idea foi pra estrenar a cociña de butano.
O Antonio o vendelas decia que eran unha maravilla, que nin queimaban as potas. E el, aunque que era da raza comun daqueles tempos que consideraba a cociña terreo da muller, quixo facer el mismo a prova e colleu o primeiro que se lle veu a mau pra quentar augua, o caso e que se quedou sin caldeiro e escangallou os queimadores da butana. ... (ver texto completo)
Gracias Monica, se han sentido tus energias y tus buenas intenciones, recuerdos de mi parte para tus padres y para ti un fuerte abrazo....
¡Hola ¡forer@s He estado unos dias en nuestro querido pueblo con frio nieve y poco sol, como bien dices Isabel comimos una mariscada estaba estupenda. Paulina desde aqui te mando fuerza para que te recuperes pronto ya vendran tiempos mejores eso mismo me han dicho a mi en un momento de mi vida y claro que llegaron. Recuerdo cuando tu madre nos trajo un gato de San Martin fui la persona mas feliz del mundo con el gato. UN BESO CONTE.
Gracias Contempla por el animo que me das, voy voy mejorando, gracias, y lo de los buenos tiempos a ver si llegan, porque ya esta bien...
Me emociona mucho, porque eres esa persona sensitiva, y afectuosa, y siempre que nos reunimos haces buena mencion al recuerdo de mi madre, cosa que se agradece... fue el ser màs bueno que ah girado al rededor de mi vida! por su ingenuidad, y su humildad la dignifico... Tus padres pudieron dar fe de ello.. ya que la conocieron muy bien... Te envio un abrazo y un beso enorme. espero vernos en el verano si Dios lo permitiera. ... (ver texto completo)
Hola a to@s! Haciendo mención a Hermogenes con el agua del pradoval, me parece curioso porque eso lo viví más de una vez, hay fuentes que no tienen el mismo sabor y después de beber un buen trago te quedaba un sabor margo.
Ahora que el agua del pueblo viene de la Campiza, mucha gente le oí decir que es mejor que tiene como más cuerpo, aunque para mi la mejor es la de Mallapala.
Pasara como con el vino y el vinagre que son hermanos, pero uno va a misa y el otro no.
Saludos.