Estoy de acuerdo con janita, Salva vamos a votar 3 ó 4, ahora que lo veo todo junto no se decidirme por una sola frase.
El color rojo, las frases: la 9,14,19 y 31.
Bueno como nosotros somos tres, tendré que quitar una de las frases. Así es que definitivamente nos quedamos con la 9 - 19 - 31.
Seguramente se trata dun contiño anónimo da cultura popular, tan antergo coma esta cultura da que bebemos todos nós.
Efectivamente, a presente escolma de contos popùlares de Maruxa Barrio e Henrique Arguindei, foron editados pola editorial Galaxia ano 1983.
Un saudo.
Ese Salva como mola se merece una ola, oeh.. y otra ola, oeh... y un tsunami eh, eh, eh, eh.....
Buenas noches!
Nosotros nos decantamos por el 9,19 o 32. Espero sirva de ayuda. En rojo o azul... nos parece bien cualquier color.
Un beso a todos.
Hola Sr. Pablo Silva, Yo Conoco la Sr. Pascual Siva y su hermno Sr. Salvador en paz descansen, el Sr. Savador es Tupadre y Tumadre la Sr. Flora, Teconocco a ti Pablo y a tus hermanas y a tus cuñados, seguramente no te daras cueta de mi pero si nos vimos muchos veranos en Padornelo y alguna cerveza compartimos con tus familiares, es un placer para mi haber estado viviendo en Padornelo lo cual guardo gratos recuerdos de este pueblo.
yo estube Como jefe de seguirida de la Autovi desde Mayo de 1996 ... (ver texto completo)
No conocí a nadie de Puebla de Sanabría que viviera en casa de mi tío Pascual. Esta casa es de mi primo Félix, que anduvo por aquí, pero dejo de andar por casualidades de la vida que te lleva por rumbos diferentes. Se construyó cuando los dos hermanos partieron la aira que tenían en común para mallar y hacer los palleiros. Y yo, del tío Pascual y mi Padre sólo puedo decir lo que me trasmitieron: Amor, respeto, ayuda y comprensión y, con eso me quedé. Ellos me enseñaron, que la tinta más débil es ... (ver texto completo)
Pablo nos hemos cruzado y mientras tu publicabas yo escribia. ¿que es de Felix?
Gracias, muchas gracias Pablo, Puebla, Isa por dejarme ver la que un día fué mi casa, porque ahí pasé tan buenos momentos... claro que delante de la escuela había una era con dos palleiros y ahora hay una casa que deduzco que es de Felix. De lo que hacíamos en la escuela casi no me acuerdo, aparte de que todos estudiábamos con la enciclopedia Alvarez de primero, segundo o tercer grado pero que se pasaban de unos para otros y siempre valían y así el gasto en libros de una familia era mínimo y no como ... (ver texto completo)
No conocí a nadie de Puebla de Sanabría que viviera en casa de mi tío Pascual. Esta casa es de mi primo Félix, que anduvo por aquí, pero dejo de andar por casualidades de la vida que te lleva por rumbos diferentes. Se construyó cuando los dos hermanos partieron la aira que tenían en común para mallar y hacer los palleiros. Y yo, del tío Pascual y mi Padre sólo puedo decir lo que me trasmitieron: Amor, respeto, ayuda y comprensión y, con eso me quedé. Ellos me enseñaron, que la tinta más débil es ... (ver texto completo)
O CONTO DO MUIÑO
Daquela, por eiquí, aínda non conocíamos os muiños de auga. Moíamos o centeo nunhas pedras cuncas, á man, rongando por riba con outra pedra redonda.
Un día apareceu un galego que se asombrou do atrasadiños que andábamos, a pesares do río e dos rigueiros que podíamos pór a moer, cun pouquiño de intelixencia.
O pedáneo tocou ó acordo, o galego explicou as novas tecnoloxías na asamblea, e decidiuse por unanimidade pagarlle ao galego por levantar un muiño de auga no pobo.
Rematado ... (ver texto completo)
Eu este conto hai anos que o lin nun libro de Ramón J. Sender, "La tesis de Nancy" ou "Nancy doctora en gitanería", non lembro en cal deles. ¿Onde nacería o orixinal?
Seguramente se trata dun contiño anónimo da cultura popular, tan antergo coma esta cultura da que bebemos todos nós.
Perdon oxe toca outro.
Ían dous compadres xuntos para unha feira e no camiño, atoparon dous galos pelexando e foron eles e colleron cada un seo galo, cortáronlle o gañote e coméronos nunha taberna que estaba preto da feira.
Chegou o tempo de cumprir co precepto e foron os dous compadres confesarse e,
o vir de confesar un dixolle ao outro: Has de saber que temos que pagar os galos que comemos ese dia na feira; pois dixome o confesor que non daba palabra de restituir, non me podia dar absolución, e eu asi llo prometín.
O outro compadre contestoulle: ¡Ti non sabes confesarte! ¡Xa verás como arranxo eu todo esto! Tocolle a vez o outro compadre e dixolleao confesor:ÍA eu e mais un compadre por un camiño e atopamos a dous pelexando, collemos os dous, levamolos xuntos e comemos con eles nunha taberna. ¿É esto e pecado?.
E cotestoulle o confesor: ¡Moi lonxe deso, esoé unha virtude! ¡Reconciliar a dous inimigos e comer con eles é moito merito?.
Saudos pra tod@s sin distinción.
O seguinte tocabos a vos. ... (ver texto completo)
Eu este conto hai anos que o lin nun libro de Ramón J. Sender, "La tesis de Nancy" ou "Nancy doctora en gitanería", non lembro en cal deles. ¿Onde nacería o orixinal?
O conto collino dun libriño diminuto, que merquei en Santiago un dia de Santiago, ten non mais de quince contos de cregos, dos cuales xa bos contei algun mais pero ainda quedan mutos, aique ir pouco a pouco.
Apertas pra tod@s.
E logo ti aínda non viche a película "Sempre Xonxa"?. A min paréceme encantadora. Ven unha escena con ese conto. E resulta que o boi da aldea levábao o crego, para máis inri. Merece a pena vela.
Eu este conto hai anos que o lin nun libro de Ramón J. Sender, "La tesis de Nancy" ou "Nancy doctora en gitanería", non lembro en cal deles. ¿Onde nacería o orixinal?
Buena festa para este pueblo hermoso haber si llenamos el pueblo de camisetas y polos buena idea eres el mejor Salva un beso a todos
De novo farto de andar con carros, sin embargo, estou asombrado da cantidad de pezas que ten, eu nin a mitad conocía, é tendo en conta que algunhas se duplicaban cuando os carros cargados de herba, palla, leña daban volta cuas rodas pra arriba.
Recordo perfectamente, cuando baixaba aquela cantidad de carros de herba por o camiño do Canizo é o Casar, o ser tantos, rara vez se libraba algún veciño de pinchar o carro con rodas o aire, o camiño era malo, algun despiste do que chamaba a parexa, algunha ... (ver texto completo)