Un buen día del año 2014 nos despertaremos y nos anunciarán que la crisis ha terminado. Correrán ríos de tinta escritos con nuestros dolores, celebrarán el fin de la pesadilla, nos harán creer que ha pasado el peligro aunque nos advertirán de que todavía hay síntomas de debilidad y que hay que ser muy prudentes para evitar recaídas. Conseguirán que respiremos aliviados, que celebremos el acontecimiento, que depongamos la actitud crítica contra los poderes y nos prometerán que, poco a poco, volverá ... (ver texto completo)

Chegou o noso grupo de Teatro Matamoura a Rionegro del Puente, convidado pola Asociación Diego de Losada de aquel lugar, e comezou por buscar o mellor recuncho para a súa representación.
--Aquí mismo, en el pórtico del Santuario. Éste es un escenario ideal --opinou o noso director plenamente convencido.
--Voy a buscar al señor cura, para pedirle autorización --contestou un tal Eusebio, daquela Asociación.
O señor crego meneou a testa, engurrou o fociño, e case xemendo preguntoume:
--Oiga usted: ... (ver texto completo)

¡Ah! ¿Pero carallo é pecado? Entonces eu xa teño plaza no inferno de trafugueiro.

Consultados o Padre José máis o Padre Moisés (agora nomeado Trajano), resulta ser só un pecadiño venial. Menos mal, carallo!
O Inferno pode agardar.

E ben que os sacou adiante. Mira qué ben educado che deixou o maridiño nas túas mans. Eu xamáis lle ouvín palabra disonante algunha. Nen un só carallo, que xa é decir.

¡Ah! ¿Pero carallo é pecado? Entonces eu xa teño plaza no inferno de trafugueiro.

El profesor le pregunta a Jaimito:
Hay siete pájaros en un árbol, matas tres a tiros
¿Cuántos te quedan?
Jaimito -Los tres muertos, los demás volaron

--Moi ben, Xaimiño. Eiquí vedes a un rapaz con moito sentido común --dixo a mestra.
E o menino continuou con outra adiviña de colleita propia:
--Nunha terraza hai tres mulleres novas comendo un xelado cada unha. A primeira morde-o, a segunda chupa-o, e a terceira lambe-o. A ver, señorita: Cal das tres está casada?
A mestra rasca unha orella mentras pensa, e logo afirma:
--Pois estará casada... a segunda..., ou a terceira...
--Non, señorita. A que está casada é a do anel!

E ben que os sacou adiante. Mira qué ben educado che deixou o maridiño nas túas mans. Eu xamáis lle ouvín palabra disonante algunha. Nen un só carallo, que xa é decir.

Amigo Inda: Pensome que o bazar existe, é o lado do peirao de Cangas pero agora a señora xa e mui maior e quen rexenta o negocio e unha filla casada (mui ben casada) quen por certo tamen se chama Amor, que xa ten fillos mociños. De quen non puiden conseguir información foi do carteiro.
Un saudo pra Inda, Piño, Candil e todos os foreiros de voa bontade.

Barxés: O mestre é de Coiro, alá en Cangas; pero o bazar do que falo estaba neste lugar de Lubián. É curioso que outra Amor tivera tamén un bazar no peirao de Cangas. Cousas que pasan.

Baixou un día desde a Escola ao bazar que había no pobo, para mercar algunhas cousiñas que farían falta no centro.
Cando voltou, acercouse a min con cara de non saber se contarme ou non o seu segredo. Por fin decidiuse:
--Inda, mira unha cousa... A señora de bazar é viuva, non si?
--Ë viuva, si.
--E o carteiro?
--Manuel? Non. Manuel está casado coa María. É o pai do Niní.
--Pois... enténdense. A señora do bazar e o carteiro... enténdense.
--E logo por que dices tal cousa? --preguntei, escarallándome ... (ver texto completo)

Amigo Inda: Pensome que o bazar existe, é o lado do peirao de Cangas pero agora a señora xa e mui maior e quen rexenta o negocio e unha filla casada (mui ben casada) quen por certo tamen se chama Amor, que xa ten fillos mociños. De quen non puiden conseguir información foi do carteiro.
Un saudo pra Inda, Piño, Candil e todos os foreiros de voa bontade.

Baixou un día desde a Escola ao bazar que había no pobo, para mercar algunhas cousiñas que farían falta no centro.
Cando voltou, acercouse a min con cara de non saber se contarme ou non o seu segredo. Por fin decidiuse:
--Inda, mira unha cousa... A señora de bazar é viuva, non si?
--Ë viuva, si.
--E o carteiro?
--Manuel? Non. Manuel está casado coa María. É o pai do Niní.
--Pois... enténdense. A señora do bazar e o carteiro... enténdense.
--E logo por que dices tal cousa? --preguntei, escarallándome ... (ver texto completo)

O caso está ben gracioso, un se imagina o Manuel entrando no comercio, coa súa cara de bonachón, abrindo os ollos hacia a Amor pra saludala, o tal, diría esto está ben claro, aiqui hay un ligue en toda regla.
Así é a vida, a veces nos pensamos unha cousa, despois resulta ser totalmente distinto a realidad.

Pablo, el desánimo nos llega cada día con las noticias que oimos y leemos. Estos políticos que tenemos en el poder y alrededores lo están cerrando todo menos sus cuentas corrientes y sus sueldos vitalicios. A mí no me parece que tengan que cerrar consultas médicas, quirófanos, hospitales y demás manteniendo sus sueldos. Es que sube todo, el agua, la luz, el gasy bajan cada vez más los salarios y los aeropuertos, monumentos etc en los que se ha invertido tanto dinero están muertos de risa como nosotros ... (ver texto completo)

Gracias Estrella por regalarnos esta panoramica foto que nos alegra el alma, ojala pudieramos pisarla como tu, pon todas las que puedas seguro que a todos les encanta, saludo a todos estoy contenta de sentirme acompañada, y ver que mi foro, vuestro foro no esta olvidado, mil gracias, un fuerte abrazo para todos. Sofia

Isabel, No desanimarse que para desanimarnos ya esta la realidad y los que están en una posición cómoda nada de esto va con ellos, hoy.
Siempre que puedo echo una ojeada a los periódicos, y de cada cinco que ojeo no sé porque carallo cuatro como si chuparan del gobierno y uno que no. Este uno debe de estar confundido o nos quiere desanimar.
Lo que ponía hoy:
España partida por la crisis económica transita, sin desvíos ni alivios, desde hace casi cuatro años.
Desocupación récord, jóvenes sin futuro, ... (ver texto completo)

Baixou un día desde a Escola ao bazar que había no pobo, para mercar algunhas cousiñas que farían falta no centro.
Cando voltou, acercouse a min con cara de non saber se contarme ou non o seu segredo. Por fin decidiuse:
--Inda, mira unha cousa... A señora de bazar é viuva, non si?
--Ë viuva, si.
--E o carteiro?
--Manuel? Non. Manuel está casado coa María. É o pai do Niní.
--Pois... enténdense. A señora do bazar e o carteiro... enténdense.
--E logo por que dices tal cousa? --preguntei, escarallándome xa coa risa.
--Porque entra no bazar, o carteiro, e xa por dúas veces o observei... Dícelle
con moito xeitiño: "Hola, amor".
--Claro, home. O carteiro sempre foi moi xeitoso no falar. E a señora do bazar chámase Amor. ... (ver texto completo)

es la primera vez que entro en este foro gracias por admitirme

O camdil, non teis que pedir disculpas por nada, nin xiquera teis por qué nombrarme, ademáis, entendo perfectamente, ó non participar.
Non te preocupes, nin teñas dudas, o sentimento é recíproco.

En cuanto a participar...,
meu pai sempre me dixo,
antes de porse a sembrar
hai que apartar o lixo.

(Sei que me entendes)
Un abrazo. (eu tamén saludo a toda a xente boa)

É difícil apartar o lixo sin que te salpique algo. Así que millor dediquemos o tempo a poesía e as cousas fermosas que a vida nos da (si te apetece, date unha voltiña por o foro de Castrelos...). Máis sufren os que intentan insultar a intelixencia dos semillantes sin conseguilo que os insultados en sí, aunque do mismo emperador se disfracen. Espero que a Pepita repoña pronto o ordenador e nos acompañe por aiquí. Dalle saludos cuando fales con ela.
Os que vivís en Lubián, a ver si podéis facer o ... (ver texto completo)