A estas mujeres, otro saludo. Quica, Angelita, cuéntale aquel rapaz con quien pase parte la infancia, que el otro día no se como leches vi por aquí dos fotos que me hicieron gracia. Una de Sevilla en aquella cabina, que creo que era de 5 pesetas, tipo carnet, y recuerdo que nos empujábamos porque teníamos que sacar 4 fotos para cada uno con las 5 pesetas. La otra en Córdoba, que me veo pequeño así como grande era el miedo de estar tan lejos.Él ha cambiado un poco más por fuera pero el Alma no ha ... (ver texto completo)
En primer lugar un saludo para estas mujeres.
En segundo lugar! Ay, ay, el forno que se cae!
En tercer lugar interpreto un consejo sabio de la tía Patro: Por estas calles aprendimos a caminar al lado del pobre, sin olvidarnos que era Humano, y del rico sin pensar que era Dios.
Que coincidencia: Yo aprendo de vosotras y vosotros. Sera la tierra de nuestro pueblo que fue hermana y no enemiga, sera que hemos crecido oyendo el florecer de las hojas en primavera, el batir las alas un insecto, el trinar de los pájaros.
Hoy nuestras costumbres son diferentes a las de entonces y hay cosas que no comprendo: El mundo es el mismo, no hay otro. Y aquel niño que nos acompaño cuando las decisiones importantes se tomaban mediante un práctico... Pito-pito gorgorito.. ¿Dónde vas tan bonito?.. ... (ver texto completo)
Ya estamos con la cantinela

otra vez, vuelta a empezar;

no se asoma el Varela,

ni siquiera a saludar.

Supongo que estarás muy ocupado, de no ser así ya habrías hecho señales de humo para saludar a la parroquia. Lo importante es que te encuentres bien, igual que el resto de los foreros.
Saludos.
Amigo Ballesteros: Teño que dcerte que o prezo e verdadeiro que non foi no 70 debeo ser no 74, o gaxo que ma comprou chamabase Xerman, parecia un gaxo serio, tambein me dixo que el pagabas a 1500, mas que como traballei pra el nas segadas y andaba tanto denoite pra gañar pouco, que me compensaba xa que el vendía a un de ponferrada a 3500, isto podese verificar claro sempre que viva o gaxo. Nahu teño ninguhma intenzahu de o engañar sinor Ballesteros que me cae o señor munto pandigo por as coisas que ... (ver texto completo)
Tranquilo que, ya sé que no tienes intención de engañarme, porque el engañado eres tu. Bueno, como estás de broma todo vale, incluso cambiarle el nombre al comprador, esta mañana se la habias vendido al Cacharreiro y ahora resulta que fué al Germán (D. E. P.). Tu mensaje es de cuatro lineas y nedia, pues en cada una de esas lineas hay, al menos, un fallo de identidad; ya me gustaría leerte en castellano, porque sé que eres capaz de escribirlo correctamente. ¿A que si?. No digo nada mas, de momento.
Saludos.
Pablo, la realidad a veces es bella pero nosotros miramos para otro lado como si nos gustara sufrir en vez de ser felices. Me alegro que hayan aparecido las ruedas de Pau. Lo de la tienda de camopaña tiene su aquel, lo malo es si llueve mucho o si algún que otro animal se siente invadido y se cabrea.... Pronto nos veremos. Besos.
Isabel, un saludo para ti, tu esposo y beso al pequeñin... llevas razòn la realidad es bella, y algunas veces miramos para otro lado, no es mi caso, pero no llevare tienda de campaña, Se esperar, y tengo la certeza de lo que quiero, por eso eh empezado por ahi. fue grato para tu madre, hablar con nosotros cada vez que voy la mujer se esmera mucho por mi.. Mi afecto por ella es retribuido, con el mismo cariño.
Pronto nos veremos. un beso.
Contempla, ya lo sabia, las ruedas estan ahi... eh estado por Padornelo hace unos 15 dias, disfrutando de sus calles y sus rincones, con unos primos, que llegaron de America... hijos de mi tio Jose Martinez Castaño, nacido en Padornelo, a lo mejor tu, no tienes idea, de quien se trata... preguntaselo a tus padres....
vivir juntos tantas emociones, no os lo podeis imaginar... fue increible, pocas horas y con las pocas personas que habia por allì entre ellas algunas fotos os dare, a deleitar....
A ... (ver texto completo)
Amigo Ballesteros: Teño que dcerte que o prezo e verdadeiro que non foi no 70 debeo ser no 74, o gaxo que ma comprou chamabase Xerman, parecia un gaxo serio, tambein me dixo que el pagabas a 1500, mas que como traballei pra el nas segadas y andaba tanto denoite pra gañar pouco, que me compensaba xa que el vendía a un de ponferrada a 3500, isto podese verificar claro sempre que viva o gaxo. Nahu teño ninguhma intenzahu de o engañar sinor Ballesteros que me cae o señor munto pandigo por as coisas que ... (ver texto completo)
Ay, Gerundina! Esa es la palabra clave: El Arte de pisar la hierba, ahí empecé a regarme, fiel labriego de mí mismo. Aprecié que, pese a todo, pese al error y al acierto, siempre elegí estar despierto, sin sumergirme en el lodo.
La realidad es que el mundo es como una película: Y, si a la serie le quitas el bueno y el malo, la gente ya no va al cine. Y los que se acapararon en casa por medio de La Tv, aquí si que no los diferencio, y me pregunto; ¿donde esta el conocimiento que se perdió con los estudios?. Ya sabemos que últimamente no hay sabios por eso no debemos perder el conocimiento que regó nuestro pueblo.
La felicidad, dicen que esta debajo los pies y sin embargo la buscamos lejos.
Era un tiempo en que había muchos zorros por Vilavella y sus alrededores, aún así, se pagaban bien porque la demanda era alta. Nunca me dediqué a tal menester, aunque, alguna vez si que me he encontrado alguna y la he vendido; pero seguro que no por ese precio. Sr. 25 (como el turrón) ¿no se le escaparía algún cero de mas?; una piel de zorro, en el año setenta, ¿3.000 pesetas?. No hombre no, Ud. se quedó con ese preccio, pero era el del abrigo entero. Tome referencias y verá que se le fué el dedo en el teclado, porque yo le hago una pregunta: ¿cuánto valía un ternero?. Hay que afilar bien el lápiz, que después hace cosas raras.
Sin ánimo de ofender ¿eh?.
Saludos. ... (ver texto completo)
Ay los pajares! Llegue a Lubián en los años 70 y no tarde en aprender el arte de pisar la hierba.

¡Que recuerdos de aquella época!
Pablo, la realidad a veces es bella pero nosotros miramos para otro lado como si nos gustara sufrir en vez de ser felices. Me alegro que hayan aparecido las ruedas de Pau. Lo de la tienda de camopaña tiene su aquel, lo malo es si llueve mucho o si algún que otro animal se siente invadido y se cabrea.... Pronto nos veremos. Besos.
"Cada paso que da el zorro, mas se acerca al peletero".
Amigo Ballesteros, con isto que contas da zorra y o paleteiro, acordeima a collin nun lazo no ano 70 no voso rigueiro, depois vendinlla o caharreiro da Vilavella por 3000 pesetas, aclaro eu ia agañar 500 pesetas nos trinta kg. de café andando casí tuda noite pra tornar o ser dia Portugal, mais aquel dia quedeime na Vilavella, pra celebrar o da pel da zorra. Ahora a que ter cuidado cos defesores dos animais, serian capaces de meterme na cadea por un feito así. Isto e uhma anecdota, espero y desexo ... (ver texto completo)
Iso é cuestión de opinións. A min non me gustou nunca pasarme. Pero inda así, quen sabe. Ó millor coa señorita Moñuda, con quen creo que aprendín que non só hai pelos na cabeza, nin dei chegado ao punto que ela quixera. Pero tamén pode haber quen pense que, en cuestión de pascuas, algunhas veces teño chegado a de pentecostés.