Dándolle un vistazo os mensaxes do foro de Lubián. Me chamou a atención cuando relatas as aventuras que a túa abuela pasou, no camiño entre o Pereiro e a Canda, encima de ter que ir cargada cos alimentos que ela podía conseguir no economato, (por entonces todo estaba racionado o máximo) ter que soportar os lobos de compañia... Coitada muller, que ganas tería de chegar a súa casa, a xentiña na aquela, foron unhos héroes, eles, elas pra poder sobrevivir, mui poucas personas se librarían de pasar fames ... (ver texto completo)
Sí, Piño, sí, deberon ser tempos muy duros, Dios queira que non volvan nunca. Aunque hoxe en día tamén se sufren outros tipos de calamidades, aunque non nos queiramos dar conta. Ojalá os nosos fillos poidan heredar un mundo millor, en paz e armonía en todo o planeta, porque non te creas que podo disfrutar muto vendo a miña nevera tan chea sabendo que cada segundo está morrendo alguen de fame no mundo. ¡Somos tan afortunados de nacer nesta época e neste país! Non sei se sempre nos damos conta de eso... Biquiños e despídome, que me poño melancólica por non poder solucionar tantas cousas que están tan mal neste mundo noso... ... (ver texto completo)