Duli. Cuando puedo leo tus mensajes, me sigue gustando como escribes, no debes de preocuparte por ser espontánea, cuando es el corazón el que dicta las normas, hay que dejarle, es cuando mas gusta.
Un abrazo.
Muchísimas gracias, Piño. Pensé que te iba a ver. He visto a tu hermana Marini en el entierro de Antonio, (Maragato), E. P. D. Apenas nos ha dado tiempo a saludarnos.
Ya se cuales son tus castaños y tienes razón, están cercados y muy cerquita del pueblo, tienes algún tronco seco, que ya me gustaría saber los siglos que tiene.
El otro día nos dijo el cura que estaban restaurando por dentro en Santuario de la Tuiza, que estaban con el retablo superior y que querian también los laterales. Espero que ... (ver texto completo)
Con este artlluxo dos rapaces non me aclaro moito, pero bueno, intento comunicarme.
Barxes, cuando escribí o meu mensaxe inda non localizara o teu anterior, me alegro que o pasarais ben, certo que o asado estaba de luxo, o da bota do vino seguramente que foi de gran valía pra baixar millor o camiño.
Xa viches donde o Sr lobo se daba unhos bos banquetes, o facer a digestión xa se daba de conta que a cousa non andaba ben, intuía o que lle viña encima o caer no cortello, era digno de ver os homes ... (ver texto completo)
Amigo Piño: Que anecdota mais boa, seguro que foi certo, pois antigamente
cando mataban un lobo onde non habia cortellos, non cortellos monumentos
e ben coidado sen mirar cemento, coma o voso en Lubián, pois sempre facian
festa nos pobos auque eu xa casi non me acordo, pero llo escoitaba a meu pai
e mais a meu abó. Era normal que as mulleres se deran presa por mirar o lobo
e se lle esquencera de poñer coa presa a suas prendas intimas. Pero o caso era contemplar o lobo.
Unha grande aperta dende ... (ver texto completo)
Duli. Cuando puedo leo tus mensajes, me sigue gustando como escribes, no debes de preocuparte por ser espontánea, cuando es el corazón el que dicta las normas, hay que dejarle, es cuando mas gusta.
Un abrazo.
Soy tan ansiosa como mi perrita cuando va a la calle, me pongo a escribir y me olvido de ciertas reglas. Como me suelen decir mis hijos cuando hablo: Ama, piensa antes de hablar. Bueno, espero vuestras disculpas, lo hago con el corazón. Hace un calor horrible y las gafas se me empañan y resbalan por la nariz. Un beso.
Que buen recuerdo, Carlos. Es cierto que a medida que pasa e tiempo vamos desando la memoria, y van apareciendo referentes de directos e indirectos del querido Cadavos y que anidaron aquí en Argentina... en La Plata, Buenos Aires, Mar del Plata, Berazategui, Rosario y otro pueblos. LA colonia aquí fue muy nutrida, muy activa, muy "especial" como toda comunidad que deja sus tierras y van en búsqueda de un mundo mejor. (Nos paso a nosotros, habiendo nacido aquí y retornando a la amada Galicia a principios ... (ver texto completo)
Que tal Joaquín, que linda evocación para aquellos que fueron inmigrantes, como también los tuve Yo en mi flia. Guillermo fue un gran amigo con el cual compartía mucho tiempo (mi casa estaba al lado de la suya), y estube cerca de viajar a Cadavos con él, alla por 1970. De don Agustín (más bueno que Dios), de doña Maruja y de Milagros, guardo hermosos recuerdos. Un abrazo marplatense.
¡Ya estoy de de nuevo en la jungla!. A medida que te vas retirando de tu lugar de vacaciones, en este caso tu tierra, la tristeza y la melancolía se van apoderando de ti. Salimos de una zona montañosa y vamos perdiendo de vista sus hermosos castaños, sus robles, sus abedules... ¿Que tendran los abedules que a mí me gustan tanto?. Me resultan bonitos, elegantes, magestuosos..., hasta diría mimosos...! Pero mucho me temo que esten empezando a enfermar y al final les pase como a los negrillos (olmos) ... (ver texto completo)
Quiero rendir mi homenaje a un hijo pródigo indirecto de allí, me refiero a Guillermo Francisco Ceballos, cuyo Padres habían nacido en ese pueblo español. Hoy Guillermo cumpliría 70 años, lamentablemente nos dejó siendo aún joven. Que Dios te dé descanso y paz eterna y esté junto a tus seres queridos.
Que buen recuerdo, Carlos. Es cierto que a medida que pasa e tiempo vamos desando la memoria, y van apareciendo referentes de directos e indirectos del querido Cadavos y que anidaron aquí en Argentina... en La Plata, Buenos Aires, Mar del Plata, Berazategui, Rosario y otro pueblos. LA colonia aquí fue muy nutrida, muy activa, muy "especial" como toda comunidad que deja sus tierras y van en búsqueda de un mundo mejor. (Nos paso a nosotros, habiendo nacido aquí y retornando a la amada Galicia a principios ... (ver texto completo)
Con este artlluxo dos rapaces non me aclaro moito, pero bueno, intento comunicarme.
Barxes, cuando escribí o meu mensaxe inda non localizara o teu anterior, me alegro que o pasarais ben, certo que o asado estaba de luxo, o da bota do vino seguramente que foi de gran valía pra baixar millor o camiño.
Xa viches donde o Sr lobo se daba unhos bos banquetes, o facer a digestión xa se daba de conta que a cousa non andaba ben, intuía o que lle viña encima o caer no cortello, era digno de ver os homes e mulleres armados de espalladeiras e paus, despois se lle puña un bozal con unha corda e se baixaba vivo o pueblo, día de juerga o final, unha das veces, o lobo no seu intento de escapar pro monte, se lle meteu por entre as pernas a unha muller dando esta unha boa viravolta, pra colmo, coa presa de acudir o lobo no cortello olvidouse de poñer as bragas. ... (ver texto completo)
Quiero rendir mi homenaje a un hijo pródigo indirecto de allí, me refiero a Guillermo Francisco Ceballos, cuyo Padres habían nacido en ese pueblo español. Hoy Guillermo cumpliría 70 años, lamentablemente nos dejó siendo aún joven. Que Dios te dé descanso y paz eterna y esté junto a tus seres queridos.
Que Alegre es el mes de agosto. Da gusto ver los pueblos con tanta gente y tan animada, esas reuniones tan agradables, fiestas, paseos por campo, ir al rio y solver a ver gente que igual haCe tiempo que no ves, le pediria a este mes que se quede un tiempo mas con nosotros, do de vas? Que prisa tines?.
Estos Dias he conocido a dos amigos de estos foros Barxes y Pablo, sinceramente, me hizo. much a ilusion, me Los imaginaba tal Como son, que Como son? Solo una palabra, (Caralludos). espero volvernos ... (ver texto completo)
Alégrome que o pasaráis tan ben, de corazón. Tamén é importante que a xente quede contenta pra que non se perda a tradición.
Que pases boas festas do Loreto, xunto coa tua familia. Saludos ó meu tocayo (teu irmau).
Bueno, marcho pro mismo sitio de onte.
Saludos.
Amigos de Lubián: Quero dende este medio darvos as gracias, por o comportamento inmellorable que tivestes conmigo e cos meus compañeiros de Vigo ese grande dia
"Da noite no Cortello"pasamolo como habia tempo que non o pasabamos, soio me quedou pena que Nieves non puidera contemplar o espectáculo, e degustar o cabrito, e o cordeiro que se chupaban os dedos de bon que estaba, e o viño non digamos, habia un home de barba que nos pasou a bota varias veces e que fresquiño
estaba. Espero que colgueis ... (ver texto completo)
Aqui teneis las fotos de la excursión de oporto. Gracias David!
Me consta que eres muy amigo, de poner refranes y alegorias, por eso te dedico algo me llegó al fondo del alma y es una gran verdad.

EL PLATON DE MADERA

Un señor de edad fue a vivir con su hijo, su nuera y un niñito de cuatro años de edad.
Las manos del viejo ya estaban temblorosas, su vista empañada de cansancio y sus pasos vacilantes.
La familia comía reunida en la mesa. Pero, las manos temblorosas y la vista falla del abuelo lo traicionaban a la hora de comer. Los granos rodaban de su ... (ver texto completo)
Así me gusta, Manuel. Unha parábola como Dios manda. Que conste que se coincidira contigo en calquer lugar, por min, se fixera falla, comerías do meu mesmo plato, fose este de ouro ou de madeira. Meu pai, entre outros oficios, tiña o de carpinteiro.
E que bó está o polbo neses platiños de madeira!
Aqui os muestro una reseña del Padornelo de 1846. Pertenece al Diccionario Geografico y Estadistico Nacional de 1846.
... Estimada Duli ¿Que pasa? he respetado tu prolongado silencio pensando que estas en Vacaciones pero, ya hecho de menos tus comentarios en este tu foro, espero no sea por alguna causa mayor; pensando que puedas estar en Castrelos y no tener a mano Internet, me despido deseandote unos lindos y provechosos dias de descanso en esos lares que tanto quieres.
Un abrazo Blas.
Blas, te tengo noticias de Duli, no te preocupes por ella, está bien, de vacaciones en Castrelos; aunque tiene ordenador e internet en Castrelos, no debe tener tiempo ni ganas de conectarse y la entiendo. Hoy la he conocido y visto por primera vez (en un entierro en Hermisende, es una ocasión triste para conocerse, por lo que hemos hablado poquito), me dijo que le hubiese gustado conocer a Sofía también. Creo que sus vacaciones tocan a su fin, así que ya será para otro año.
Estoy contenta porque ... (ver texto completo)