Piño a tua era portuguesa, más amiña era ispañola, xa me costara 2 pts, viña de noute co trelo, quedou na silveira.
Unha aperta.
Piño: Gorromela por as mozas de novos tivemola moitos, incluido o Zé que está a confundir a gorra da cabeza con desexar muito unha cousa.
Me da por meter en Google a palabra CANICHEIRO por ver o significado, (aunque xa o sabíamos) dice que un lugar entre duas paredes vellas, donde se iba o campo... En portugues dice donde se iba coas calças na mao.
Pra entrar, insertar a palabra CANICHEIRO, despois DIALECTO: xa veréis que fala moito de estos pueblos da zona, entre outras cousas que son moitas, comenta que hasta o 1640 as poblacións de Manzalvos, Hermisende, San Ciprian, Teixeira, eran portuguesas. Esto era no reinado do Rey Portugués ... (ver texto completo)
Piño a tua era portuguesa, más amiña era ispañola, xa me costara 2 pts, viña de noute co trelo, quedou na silveira.
Unha aperta.
frieires, estou a cabilar, que Joseba, tamen eres ti.
Antón, a min faltame un xamón, tu tes o fuciño untado, non sei que che diga Antón.
Ise armadanzas, me fixo crer un boon dia que era meu amigo, mira por donde creo que tú istás na certa, eu penso ô mermo ca tí. Sabendo que ê ô cabeza de corzo do Joseba nin antón nin antronte, mando pro inferno directo, aquí nahún fai falta ninguha.
A min tamen me pasou o mismo ca ti Piño, coa palabra pocillo e con mutas outras. Pero os castellano falantes que les parecia rara esta palabra non dominaban o idioma tan ben coma eles pensaban.
.
REAL ACADEMIA DE LA LENGUA ESPAÑOLA
pocillo.
(Del lat. pocillum).
1. m. Tinaja o vasija empotrada en la tierra para recoger un líquido, como el aceite y vino en los molinos y lagares.
2. m. Vasija pequeña de loza, como la del chocolate
E en galego: ... (ver texto completo)
Carmina, únome o club do pocillo. A min pasoume o mesmo cuesta palabriña e resulta que tamén é castellana... ¡xa me desquitarei!
Eu de pequena quedábame embelesada escoitando falar o tío Francisco de Padornelo.
Queridos primos, veo que continuáis en lo mismo, no me gusta lo que estáis haciendo, ahora creastéis el seudómino de Joseba, para descargar vuestra ira con él, es decir utilizando el de Frieirés, cosa que antes lo teniáis sólo para el portugués y el barxés, sois el demonio en persona, conmigo no contéis el de nuestro sobrino Vicuña, lo guardastéis en el armario y zás, con el de Pepe, para los improperios, a diestro y siniestro, ¿Qué pretendéis?
Un fuerte abrazo.
Eres un primo muy querendon al que le queda mal el plural de " QUERIDOS PRIMOS ";
mas bien deberias usar la frase en singular, pues a todas luces tú, lo que quieres es apartar mas que unir; me xeiras a personaje conocido con nuevo seudonimo y si no fuera porque ya elegiste uno te propondría Sherlot.
Cuando murio Sherlot Holmes San Pedro lo recibio en el cielo...
- Asi que tú eres el famoso detective.
- Si, contesto Sherlot.
- Y es verdad que eres tan sagaz - Pregunto Sn. Pedro-
- A si es...,
- ... (ver texto completo)
Me da por meter en Google a palabra CANICHEIRO por ver o significado, (aunque xa o sabíamos) dice que un lugar entre duas paredes vellas, donde se iba o campo... En portugues dice donde se iba coas calças na mao.
Pra entrar, insertar a palabra CANICHEIRO, despois DIALECTO: xa veréis que fala moito de estos pueblos da zona, entre outras cousas que son moitas, comenta que hasta o 1640 as poblacións de Manzalvos, Hermisende, San Ciprian, Teixeira, eran portuguesas. Esto era no reinado do Rey Portugués ... (ver texto completo)
Sr. Frieirés, nos non creamos nada, iso eres ti, que estar a sacar ases da manga e tan pronto creas a Pita Moñuda, coma o Ben Cho Sei ou A Maria do Marcial, ya está bem de tocarnos o c.. xa me entendes, xe honesto e deixanos a nos sosiños, que xa estamos en una idade, que coma diria a tua Pita: Estamos crecidiños, pra andar com isas argalladas
frieires, estou a cabilar, que Joseba, tamen eres ti.
Antón, a min faltame un xamón, tu tes o fuciño untado, non sei que che diga Antón.
Queridos primos, veo que continuáis en lo mismo, no me gusta lo que estáis haciendo, ahora creastéis el seudómino de Joseba, para descargar vuestra ira con él, es decir utilizando el de Frieirés, cosa que antes lo teniáis sólo para el portugués y el barxés, sois el demonio en persona, conmigo no contéis el de nuestro sobrino Vicuña, lo guardastéis en el armario y zás, con el de Pepe, para los improperios, a diestro y siniestro, ¿Qué pretendéis?
Un fuerte abrazo.
Sr. Frieirés, nos non creamos nada, iso eres ti, que estar a sacar ases da manga e tan pronto creas a Pita Moñuda, coma o Ben Cho Sei ou A Maria do Marcial, ya está bem de tocarnos o c.. xa me entendes, xe honesto e deixanos a nos sosiños, que xa estamos en una idade, que coma diria a tua Pita: Estamos crecidiños, pra andar com isas argalladas
As veces notase que a nosa lingua materna non e o castelan po las construcion verbales que facemos, xa que en galego, que eu sepa non esisten os pasados compostos e por exemplo non diferenciamos si foi hoxe "hemos ido", que decimos fumos, ou si foi onte "fuimos" que tamen decomos fumos.
Ahi vai unha palabra que me gusta muto.--- GORROMELA----
Queridos primos, veo que continuáis en lo mismo, no me gusta lo que estáis haciendo, ahora creastéis el seudómino de Joseba, para descargar vuestra ira con él, es decir utilizando el de Frieirés, cosa que antes lo teniáis sólo para el portugués y el barxés, sois el demonio en persona, conmigo no contéis el de nuestro sobrino Vicuña, lo guardastéis en el armario y zás, con el de Pepe, para los improperios, a diestro y siniestro, ¿Qué pretendéis?
Un fuerte abrazo.
O feito de pensar en galego e traducir sobre a marcha cando converso es castelán, tenme feito máis de unha xogada. A composición moi a miúdo usada en galego para pedir unha explicación máis precisa: ¿e logo?, fágoa servir en conversacións en castelán, ¿y luego?, ó que os conversadores me miran con cara estrañada e contéstanme, “después nada”.
Istán ahí a dar voltas a lingua, que claro según di ô meu xefe iso ê cultura, más se tiberan que pasar as que pasou Zé na Frnza y ahora a te ô dia doxe teño infinidade de anécdotas pra contar, outro día sin ir más lonxe, veu un carallo dun llanque, penso so quería reir de min, a cuestión ê que eu istaba servir a sopa, levaba unha sopeira pra uns fidalgos, pra que teñan unha idea debe ser da edad meia, total que pordentro ê bañada en ouro, depronto a preguntarme en ingles y nahún tiña outra coisa que pasar a mahún a petrina y apouco más me mexa na sopa, le digo más que faces istás tolo ou qué, rapidamente veu ô xefe que fala igles perfecto, dixo Zé perdonale que fixeren unha aposta, pra saber se eu era do Madride ou do Barcelona, consestia que se le tiraba a sopa as fucias era do Madride si nahún tiraba nada como foi ô caso do Barcelona, total que eu nahún sahún de ningún me gosta ô boon fubol, total que por nahún entender a un americano, aveces pensamos que ben sería intendernos tudos na lingua que for, claro istá respetando a dos nosos orixenes.
Disculpen que sempre istou a meterme donde non me xaman.
Unha aperta. ... (ver texto completo)
O de falar ven o galego con unha pronunciación perfecta, sería o ideal en todas as zonas, hay un problema bastante difícil de erradicar, en principio non sabemos, ¿pero acaso queremos cambiar? eu diría que non, por moito que nos expliquen que a nosa fala non é correcta vamos a ter que seguir así, non hai outra alternativa, a lengua de un pueblo e imposible cambiar, penso que inda a punta de metralleta iba a costar. A Prueba está ahí, personas que nos tocou por circunstancias da vida estar moitos ... (ver texto completo)
A min tamen me pasou o mismo ca ti Piño, coa palabra pocillo e con mutas outras. Pero os castellano falantes que les parecia rara esta palabra non dominaban o idioma tan ben coma eles pensaban.
.
REAL ACADEMIA DE LA LENGUA ESPAÑOLA
pocillo.
(Del lat. pocillum).
1. m. Tinaja o vasija empotrada en la tierra para recoger un líquido, como el aceite y vino en los molinos y lagares.
2. m. Vasija pequeña de loza, como la del chocolate
E en galego: ... (ver texto completo)
O de falar ven o galego con unha pronunciación perfecta, sería o ideal en todas as zonas, hay un problema bastante difícil de erradicar, en principio non sabemos, ¿pero acaso queremos cambiar? eu diría que non, por moito que nos expliquen que a nosa fala non é correcta vamos a ter que seguir así, non hai outra alternativa, a lengua de un pueblo e imposible cambiar, penso que inda a punta de metralleta iba a costar. A Prueba está ahí, personas que nos tocou por circunstancias da vida estar moitos ... (ver texto completo)
Estes episodios degraciados suceden, maiormente, por duas razós:
A primeira; por ignorncia, ou, pra ser mais suave, por descoñecemento de outras palabras que dicen o mesmo (sinónimos).
A segunda;é unha flagrante falta de educación. Aquelas personas que se reíron de tí, tiñan tres problemas: a mais do dous reseñados, perderon unha boa oportunidade de "aprender"algunha palabra mais, tan nosa como outra cualquera; eu, toda a vida oí chamarlle vacoriños (ou vacuriños) a os porcos recién nacidos.
Lembro unha conversa xa fai moitos anos. Tiña eu daquela amistades nun pobo da provincia veciña castellana, e decía un que certa palabra a usaban no pobo de ó lado (tamén castellano) porque "non falaban ben o galego".
Vamos a ser francos, a auga clara io chocolate espeso. Rirse ó oír unha palabra descoñecida é unha reacción humana tanto acá como alá das Portelas. Eu non creo que teña nada que ver o haber mamado o galego nos lindeiros ou galicia adentro. As palabras descoñecidas asociámolas co primeiro ... (ver texto completo)