Sí, home, sí. Hoxe é a Noite do Cortello. Haberá contos, año asado, e unha grande orquestra. Ese famoso conjunto musical só ten un elemento: o home-orquestra.
O teu "conjunto", Manuel, ten máis elementos, pero é máis disonante tamén. Deberías afinar tantiño máis para millorar esa polifonía.
Te espero en la fiesta de a Gudiña ¡Animo!
Ven abrigado, que el frio aprieta
Saludos
Bueno parece que Blas no está disponible. Como sabe que estamos devacaciones, se habrá relajado; pero que sepa que algunos ya estamos de vuelta y estamos deseando leer sus consejos, sus chistes, sus anecdótas. El es como una gallina que que acoge a los polluelos. Así es como dice que se siente y hace con su familia, pero un poco también lo hace con el grupo. Es una persona conciliadora y trata siempre de que la gente vuelva. Yo aveces me siento como una intrusa pero vosotros me habéis hecho sentir ... (ver texto completo)
Sí, Duli, así es Blas; me alegraré cuando vuelva a estos foros, al igual que Sofía. A tí y a Sofía os he podido ver este verano y sé que estáis bien, gracias a Dios, pero de Blas no sabemos nada... Un saludo a todos.
Hola, Sofía, ¿cómo estás, aparte de indignada, como todos en este país? ¡Qué poquito queda para irnos a nosa terriña! A ver si me haces una visita en Lubián en agosto, mi suegra también se alegrará de volver a verte. Mi casa está a tu disposición. Un beso. Saludos a todos los forer@s.
LA FAMILIA
- Pablito... ¿como se llama ese hijo puta alemán que me esconde las cosas?
- Alzehimer, abuelo, Alzehimer.
------------------------------ -----------------------------
- Mamá, estoy embarazada.
- ¡Pero hija! ¿Dónde tenías la cabeza?
- Sobre el volante del coche... ¿por qué?
------------------------------ ------------------------------ --------------------
- Papá... ¿Que esta más lejos, Córdoba o la luna?
- ¿Tu ves desde aquí Córdoba, piltrafilla? ... (ver texto completo)
Bueno parece que Blas no está disponible. Como sabe que estamos devacaciones, se habrá relajado; pero que sepa que algunos ya estamos de vuelta y estamos deseando leer sus consejos, sus chistes, sus anecdótas. El es como una gallina que que acoge a los polluelos. Así es como dice que se siente y hace con su familia, pero un poco también lo hace con el grupo. Es una persona conciliadora y trata siempre de que la gente vuelva. Yo aveces me siento como una intrusa pero vosotros me habéis hecho sentir ... (ver texto completo)
Blas, no me adornes con tan bonitos adjetivos no vayas a desilusionarte, aunque muchas gracias por la estima que me demuestras públicamente. Que sepas que ya he coincidido en otros dos eventos con Sofía, en Lubián, y siempre es una alegría verla. Hasta se ha animado a participar en la Xuntanza do Pereiro (mira nuestro foro:-). Me ha dicho que no tiene tiempo ahora de internet y no me extraña porque es una mujer muy vital, esta mañana muy temprano se iban todos a la sierra de Hedradas, le he pedido ... (ver texto completo)
Comprenda a los Ingenieros - Lección Uno

Dos estudiantes de ingeniería iban andando por el campus cuando uno de ellos pregunta al otro:
- ¿De dónde has sacado esa 'peazo' moto?
- Bueno, -contesta el otro- iba yo caminando ayer, pensando en mis cosas, cuando una tía buenísima apareció montada en esta moto. Entonces, la dejó caer al suelo, se desnudó y dijo: "Toma lo que quieras".
El primer estudiante asintió con la cabeza:
- Buena elección; probablemente la ropa no habría sido de tu ... (ver texto completo)
Unha muller de certo volume, pesando perto dun quintal sobre os seus xeonllos e nocellos trenqueleantes, veuse achegando cun inmenso sacrificio ao xardín circular do castiñeiro.
Daquela guindou unha ollada observadora para cada punto cardinal, sen esquece-lo noroeste, e non vendo mouros pola costa, cunha axilidade insospeitada, arrincou dun só tirón un exuberante xeranio vermello, e acochouno na voluminosa faldriqueira.
Logo, dando unha reviravolta, alonxouse trenquelendo camiño da súa casa co ... (ver texto completo)
DE CATALANES
Esto es un padre catalán que le dice a su hijo:
Anda Jordi, ve a decirle al vecino que nos deje el martillo para clavar un clavo.
El Jordi va al vecino y vuelve enseguida.
Papa, diu el vecino que no nos deja el martillo, por que se le gasta.
Jo hijo, hay que ver lo tacaños que son algunos eh?. Bah, anda, saca el
nuestro.
------------------------------ ------------------------------ ---------------
El barco de crucero por el caribe con una familia de catalanes que se hunde.
La ... (ver texto completo)
Estoy muy nervioso por el partido que está a punto de comenzar el Barsa y el Madrid.
¡Qué gane el mejor! Pero mejor, el Barsa

Un saludo
Sabía que iba a ganar el Barcelona ¡Aupa! Hay que reconocer que el Madrid se defendió como un león, pero no tuvo suerte
Saludos
Así me gusta, Manuel. Unha parábola como Dios manda. Que conste que se coincidira contigo en calquer lugar, por min, se fixera falla, comerías do meu mesmo plato, fose este de ouro ou de madeira. Meu pai, entre outros oficios, tiña o de carpinteiro.
E que bó está o polbo neses platiños de madeira!
Eso de carpintero es un oficio muy antiguo, ya lo era San José y ves, era santo.
Tu padre, no creo que llegara a tanto, pero seguro que era una gran persona, apreciada por todo el pueblo y por lo que se, tú también eres un digno seguidor de tu estirpe, portando en alto el apellido familiar.
En el plato de madera y con palillos, es como mejor sabe el pulpo. A mí no me importaría compartir mesa y mantel contigo, frente a un gran plato de pulpo y una buena jarra de vino
Saludos
Así me gusta, Manuel. Unha parábola como Dios manda. Que conste que se coincidira contigo en calquer lugar, por min, se fixera falla, comerías do meu mesmo plato, fose este de ouro ou de madeira. Meu pai, entre outros oficios, tiña o de carpinteiro.
E que bó está o polbo neses platiños de madeira!
Estoy muy nervioso por el partido que está a punto de comenzar el Barsa y el Madrid.
¡Qué gane el mejor! Pero mejor, el Barsa

Un saludo
MªTeresa; me alegras grandemente con la dedicacion de ese abrazo entre tu y Sofia y, - aún que resulte dificil ceerlo - me siento participe de vuestro amistoso encuento e inmagino el instante lleno de alegrias y risas sinceras, te considero una persona muy inteligente y de grandes valores; por tu juventud ya iras atesorando con el correr del tiempo esos latidos que el corazon brinda a los encuentros entre amistades verdaderas.
Un gran abrazo para las dos.
A los demas foreros mis recuerdos de siempre. ... (ver texto completo)
Blas, Santiago, tu silencio me tiene preocupada, espero que no sea por nada malo. Dinos algo, aunque sea sólo "hola". He conocido a Duli, a Barxes, a Juan, a Sofía... Nos quedas tú, pero te echamos en falta como si te conociéramos de toda la vida. Mis vacaciones tocan a su fin y ya empiezo a sentir la morriña de otro verano de mi vida que se va y me aleja de la terriña y de mis seres queridos, amigos, vecinos, lugares amados... ¿Será porque hoy se ha ido el sol y se está nublando?:- (
Saludos a ... (ver texto completo)
Con este artlluxo dos rapaces non me aclaro moito, pero bueno, intento comunicarme.
Barxes, cuando escribí o meu mensaxe inda non localizara o teu anterior, me alegro que o pasarais ben, certo que o asado estaba de luxo, o da bota do vino seguramente que foi de gran valía pra baixar millor o camiño.
Xa viches donde o Sr lobo se daba unhos bos banquetes, o facer a digestión xa se daba de conta que a cousa non andaba ben, intuía o que lle viña encima o caer no cortello, era digno de ver os homes ... (ver texto completo)
Amigo Piño: Que anecdota mais boa, seguro que foi certo, pois antigamente
cando mataban un lobo onde non habia cortellos, non cortellos monumentos
e ben coidado sen mirar cemento, coma o voso en Lubián, pois sempre facian
festa nos pobos auque eu xa casi non me acordo, pero llo escoitaba a meu pai
e mais a meu abó. Era normal que as mulleres se deran presa por mirar o lobo
e se lle esquencera de poñer coa presa a suas prendas intimas. Pero o caso era contemplar o lobo.
Unha grande aperta dende ... (ver texto completo)
Con este artlluxo dos rapaces non me aclaro moito, pero bueno, intento comunicarme.
Barxes, cuando escribí o meu mensaxe inda non localizara o teu anterior, me alegro que o pasarais ben, certo que o asado estaba de luxo, o da bota do vino seguramente que foi de gran valía pra baixar millor o camiño.
Xa viches donde o Sr lobo se daba unhos bos banquetes, o facer a digestión xa se daba de conta que a cousa non andaba ben, intuía o que lle viña encima o caer no cortello, era digno de ver os homes e mulleres armados de espalladeiras e paus, despois se lle puña un bozal con unha corda e se baixaba vivo o pueblo, día de juerga o final, unha das veces, o lobo no seu intento de escapar pro monte, se lle meteu por entre as pernas a unha muller dando esta unha boa viravolta, pra colmo, coa presa de acudir o lobo no cortello olvidouse de poñer as bragas. ... (ver texto completo)
Que Alegre es el mes de agosto. Da gusto ver los pueblos con tanta gente y tan animada, esas reuniones tan agradables, fiestas, paseos por campo, ir al rio y solver a ver gente que igual haCe tiempo que no ves, le pediria a este mes que se quede un tiempo mas con nosotros, do de vas? Que prisa tines?.
Estos Dias he conocido a dos amigos de estos foros Barxes y Pablo, sinceramente, me hizo. much a ilusion, me Los imaginaba tal Como son, que Como son? Solo una palabra, (Caralludos). espero volvernos ... (ver texto completo)
Alégrome que o pasaráis tan ben, de corazón. Tamén é importante que a xente quede contenta pra que non se perda a tradición.
Que pases boas festas do Loreto, xunto coa tua familia. Saludos ó meu tocayo (teu irmau).
Bueno, marcho pro mismo sitio de onte.
Saludos.
Amigos de Lubián: Quero dende este medio darvos as gracias, por o comportamento inmellorable que tivestes conmigo e cos meus compañeiros de Vigo ese grande dia
"Da noite no Cortello"pasamolo como habia tempo que non o pasabamos, soio me quedou pena que Nieves non puidera contemplar o espectáculo, e degustar o cabrito, e o cordeiro que se chupaban os dedos de bon que estaba, e o viño non digamos, habia un home de barba que nos pasou a bota varias veces e que fresquiño
estaba. Espero que colgueis ... (ver texto completo)
Me consta que eres muy amigo, de poner refranes y alegorias, por eso te dedico algo me llegó al fondo del alma y es una gran verdad.

EL PLATON DE MADERA

Un señor de edad fue a vivir con su hijo, su nuera y un niñito de cuatro años de edad.
Las manos del viejo ya estaban temblorosas, su vista empañada de cansancio y sus pasos vacilantes.
La familia comía reunida en la mesa. Pero, las manos temblorosas y la vista falla del abuelo lo traicionaban a la hora de comer. Los granos rodaban de su ... (ver texto completo)
Así me gusta, Manuel. Unha parábola como Dios manda. Que conste que se coincidira contigo en calquer lugar, por min, se fixera falla, comerías do meu mesmo plato, fose este de ouro ou de madeira. Meu pai, entre outros oficios, tiña o de carpinteiro.
E que bó está o polbo neses platiños de madeira!