Hola, Gel, creo que te alegrará saber que meu hirmao pequeno, ó Mingo, xa foi operado e, tras séis días no hospital, xa está en casa pra continuar alí a recuperación. Biquiños e gracias polos vosos bois desexos.
Claro que me alegro que todo salira ben e deséxolle unha pronta recuperación. Como tu espero que se anime a acompañarnos no foro, e si participa moito millor.
Apertas para tod@s.
Hola, Gel, creo que te alegrará saber que meu hirmao pequeno, ó Mingo, xa foi operado e, tras séis días no hospital, xa está en casa pra continuar alí a recuperación. Biquiños e gracias polos vosos bois desexos.
Hola Candil lo mismo que mi hermana Pili deseo de corazon que lo de tu hermano Mingo no sea nada serio y se recupere lo antes posible, biquiños
Hola, Gel, creo que te alegrará saber que meu hirmao pequeno, ó Mingo, xa foi operado e, tras séis días no hospital, xa está en casa pra continuar alí a recuperación. Biquiños e gracias polos vosos bois desexos.
También me uno a las felicitaciones y buenos deseoas de recuperación para tu hermano. Un fuerte abrazo para mi tocayo, y otro para ti.
Saludos a todos.
Hola, Gel, creo que te alegrará saber que meu hirmao pequeno, ó Mingo, xa foi operado e, tras séis días no hospital, xa está en casa pra continuar alí a recuperación. Biquiños e gracias polos vosos bois desexos.
Hola Teresa, alegrome saber que o Mingo xa esta en casa, eso e boa señal, espero que se recupere de todo cuanto antes.
Xa lle daras un abrazo de miña parte, por suposto, outro pra ti e demais familia.
Vei-ga-da-llas... (o eso recuerdo yo;-))
teresa que el que escribe es vascorro y le cuesta decir vegadallas.... pero aprendida la leccion veigadallas
un bico mikel
Vei-ga-da-llas... (o eso recuerdo yo;-))
Lembras ben Candil, o nome é Veigadallas e por alí había (ou hay inda) unha preseira moi tranquila que invitaba o baño. Eu acórdome de ir algunha vez de merenda coa miña familia cando era pequena, e menudos berros pegaba o Leo cando meu pai o metía na auga.
O Mikel vaino facendo moi ben, nótaselle que disfruta cada vez que vai o pobo, dentro de pouco falará galego coma nos. Apertiñas
Hola, Pili: ¡encantada de conocerte! Así, se alguhna vez te vexo polo Pereiro, xa podréi saludarte.:-) (Estás moi guapiña).
gracias candil bueno espero que nos vexamos pronto.
Hola, Pili: ¡encantada de conocerte! Así, se alguhna vez te vexo polo Pereiro, xa podréi saludarte.:-) (Estás moi guapiña).
candil o tere os cuelgo un par de fotos del atardecer del pereiro
Graciñas, Gel. É o Manolo. E, por desgracia, tamén o Mingo; levan uns anos que non levantan cabeza (aunque non me vou a poñer aiquí a contar as suas intimidades, claro, basta decir que os dous están pendientes de operacións, por temas distintos). Biquiños.
Pois ánimos para os dous, e que se poñan pronto ben. Apertiñas
Que Dios te oiga, yo también rezo cada día para que así sea... Gracias.
Puede que alguien nos oiga, y las cosas mejoren.
"Por muy larga que sea la tormenta, siempre volverá a brillar el sol".
-Khalil Gilbran-
Saludos.
Que Dios te oiga, yo también rezo cada día para que así sea... Gracias.
Me entero en este momento, que la salud de este muchacho no anda muy alagueña, espero de todo corazón que muy pronto se ponga bueno.
Un abrazo.
Por supuesto, como aquella otra historieta que resumo asegurando que no es lo mismo decir: "Señor, muerto está, tarde llegamos", que decir: "Señor muerto, esta tarde llegamos.":-)
Hola Candil, ciertamente, un pequeño detalle (una coma, un acento, etc.) cambia totalmente el significado de la frase. No podemos pretender se perfectos, seguro que no lo conseguiríamos, pero intentaremos hacerlo lo mejor posible.
El pasado domingo estuve con tu hermano, en Vilavella; parece ser que, despacio, pero va mejorando, que es lo que cuenta. Espero que se recupere totalmente y lo antes posible.
Un saludo.
A mín pásame mais ou menos como a Pili: en casa falamos castellano, porque a mín sáleme automático na lingua que me falan; como o meu marido e as miñas fillas falan en castellano, así lles contesto, pero en cuanto alguen me fala galego, xa me sai automático responder en galego. De feito, cuando vimos de pasar unhs días en Galicia, miñas fillas pídenme que lle fale en galego e dígolle as primeiras frases con toda a miña vontade pero en cuanto elas abren a boca xa se fastidiu o invento porque me costa ... (ver texto completo)
Candil entendote moi ven eu por exenplo cando me enfado epezo a rifar en castelao pero acabo en galego xa lle di o meu home os pequenos nestas palabras tu madre cuando se enfada en gallego hay que dejarla no hay quien pueda con ella. Eque a raza do meu pai perdura os xenes levanse na sangre pero bueno despois son un pedazo de pan bueno non teño abuela que vou decir eu un saudo a todos que teño ir a traballar.
No me aburres en absoluto, Manuel, pues conozco Manzanares el Real, tanto por ir a la Pedriza de excursión, como al Castillo de Manzanares a hacernos fotos en su ventanas almenadas, imitando a las princesas; incluso a hacer barbacoas al lado del pantano, cuando aún estaba permitido. Es realmente un sitio precioso, pero en la Sierra tenemos muchos sitios preciosos. Me encanta, por ejemplo, coger la carretera desde Collado Villalba, por Manzanares hasta salir a la A1, en Guadalix, es un paseo maravilloso ... (ver texto completo)
Claro que no me aburres, me alegro mucho que conozcas este paraje, porque parece que soy un infla paisajes. ¡De Madrid al cielo! Claro que si, pero no me olvido da miña terra, lo que ocurre es que soy agradecido y Madrid no me pidio nada cuando aterrice en esta ciudad.
Un abrazo amiga.
Manuel, dices que vives en el pueblo más bonito de la Sierra madrileña... ¡ay, que va a resultar que somos vecinos! Si te suena El Carrizal, por ejemplo...:-)
O candil, me suena, pero a urbanización (C. Villalba) podria ser, a Pueblo no me suena, si es asi estamos a veinte Km.
Bueno yo elegi este Pueblo hace para veinte años, por el gran parecido a Galicia, en frente de mi casa veo el lago y detras de mi la pedriza, esto es para verlo, no lo digo yo todo el que lo visita se prenda de el. Lo mejor es que lo veas en este medio, pinchas en Manzanares el Real y lo tienes todo con fotos preciosas. Tenemos la escuela de alpinismo, senderismo y nos baña el rio... (ver texto completo)
Sí, conozco moi ben esa calle porque alí teño o meu otorrino que me operóu de ambos oídos é foron mutas visitas esa consulta... En cuanto a Maritere, non recordo ahora a ningunha Maritere da Vilavella, non creo que fose conmigo con quen quedou... Recordo á Karina, a Esther, ó José Luis... porque ibamos ó cole a Mezquita. Biquiños.
Queria hacerte una pregunta por casualidad tienes algo que ver con el fotografo del Pereiro, si es asi dimelo por favor, fue un gran amigo y en los años setenta fui uno de los mejores cliente de el, tengo una colección de fotos de todas las fiestas impresionante, incluidas las de mi boda. Fue una persona entrañable que es hoy que le recuerdo con mucho cariño. Disculpa la osadia y gracias de ante mano.
Un abrazo
¿Podéis creer que eu non sabía nin que existira unha Sofía no Pereiro? ¿En qué ano morrería pra que eu non a conocese? Encima, como nos viviamos na Carretera... Pero da Guillerma sí me acordo perfectamente, viña muto a nosa casa...
a gillerma era moito mais nova q a sofia a gillerma estaba moito ca tia maria acordome cuando era pequena a gillerma non queria q xogaramos os crios polo curro dela tiñamoslle un medo bueno tiña dias d, e. p. todas.
Pero, ¿cómo?, ¿que Mingo del Gallego ha sido abueloooo? ¡No me lo puedo creer! ¿Y ese niño está en Pereiro o viven fuera? Porque falta le hacen niños a Pereiro, que en invierno aquello se queda desolado. ¡Enhorabuena, Domingo, por tu nieto, a ver cómo se llama! Quién te verá dándole colitos...
hola candil o meu primo mingo ten ua neta e chamalle yudit xa bai camiño de dous meses q naceu dios quitonos un mienbro da familia pero deunos outra un abrazo
Pero, ¿cómo?, ¿que Mingo del Gallego ha sido abueloooo? ¡No me lo puedo creer! ¿Y ese niño está en Pereiro o viven fuera? Porque falta le hacen niños a Pereiro, que en invierno aquello se queda desolado. ¡Enhorabuena, Domingo, por tu nieto, a ver cómo se llama! Quién te verá dándole colitos...
Es una nieta de momento no te puedo decir donde vivira pero lo importante es que el pueblo aumente no te parece y te puedo decir que seguro que le dara muchos colitos si no hay mayor satisfacion que un nieto te lo digo yo.
Hola, Pepita, eu vivo en Collado Villalba, pero traballo na Castellana, na plaza de Cuzco. ¿E tú? Se me dices cómo se chama a prima da tua cuñada, podría intentar facer memoria do que contas...
Hola Ó Candil: Na plaza do Cuzco enfrente a torre Azka vivió meu primo seis meses, o que traballou nas telecomunicacións e baixaba todolos dias andando dende o ministerio de facenda ata o ministerio de traballo, por un problema laboral que tivera, eu estiven co el no Cuzco en numerosas ocasións, corria o ano 2001, el vivia ou sobrevivia no campamento da Esperanza, que ia dende o Bernabeo ata praza de Castilla.
Nunha Metropoli como Madri con tanto bullicio e estresante, pero hay que estar onde se ... (ver texto completo)
¿Quiénes son? No conozco a nadie... snif...
A señora e a Sofia, a que vivia no forno da pipa, os demais son meus primos de Tarrasa, netos e xenro de miña tia Justa, a que foi vosa veciña
Un abrazo
¿Pero... fuche e volviche no mismo día?! ¿Non verías a miña mai cavando no horto ou correndo detrás do Iván ou na terraciña o sol? O millor nin tempo tuveche de subir a Carretera, con eses viaxe relámpago...
xa me gustaria ver tua nai pero mirei pra tua casa o pasar pero non vin a ningen estaba unha furgoneta branca de diante da casa por certo canto canbiaron aquelas casas bueno ahi bastantes canbiadas, bueno foi unha visita relanpago non me dou pra moito o dia seguinte abia que traballar pero gracias de a ver ido era moi importante pra min. BICOS A TODOS.
Perdona, Pili, non era a miña intención porte anos. Simplemente, o non conocerte e como falas de netos, dei po feito que serías maior ca Teresa. Pero xa vexo, pola explicación da Teresa, que ten irmaos, tanto maiores como máis pequenos, que eu non recordo. Apertas.
candil non teño nada que perdoar bueno tamen eque eu no pereiro de ariba iba pouco pero de ti si que teño vagos recordos acordome de os teus irman luis, manolo, domingo e sei que tes unha irman mas pequena de ela pouco me acordo. Con teu irman luis mais a novia unha vez levaronmos a festa a vilanova a min mais a Rejina que ven o pasaramos. bueno candil o de ser abuela e un pouco prematuro pero e a miña alegria e o fillo do meu fillo ten 16 meses eu teño dous fillos un fillo de 23 e unha filla de 19 tamen fui mai moi cedo bueno non te bou aburrir ca miña vida un saudo. ... (ver texto completo)
Graciñas, Pili. A ver se este verao te vexo polo Pereiro, que non te poño cara, tú debes ser mayor ca tua irmá Teresa, ¿verdai? Quizás por eso non te recordo. Voute contar una anécdota, se mo permites: Un dos primeiros recordos que teño da miña infancia no Pereiro (xa sabrás que nacín en Madrid pero leváronme de pequena pro Pereiro) é de un precioso e soleado día que miña mai vestíume con un maravilloso vestido novo azul cielo, que me fizo sentir como una princesa, e a miña abuela Pepita levoume ... (ver texto completo)
bueno candil xa vexo que me queres facer mais bella eu se no equivoco son do tempo de teu irman Domingo temos 40 anos como din por ahi dos cuarenta para en riva non te molles a barriga eso di o refran.
Graciñas, Pili. A ver se este verao te vexo polo Pereiro, que non te poño cara, tú debes ser mayor ca tua irmá Teresa, ¿verdai? Quizás por eso non te recordo. Voute contar una anécdota, se mo permites: Un dos primeiros recordos que teño da miña infancia no Pereiro (xa sabrás que nacín en Madrid pero leváronme de pequena pro Pereiro) é de un precioso e soleado día que miña mai vestíume con un maravilloso vestido novo azul cielo, que me fizo sentir como una princesa, e a miña abuela Pepita levoume ... (ver texto completo)
hola candil a boda q tu dices non era ua sinon duas a da fina e a da toña q se casaron o mismo dia eu tiña nove anos cuando a miña hirma toña se marchou de luna de mel eu queria hirme con ela referente a pili e a mais nova das mulleres e mais nova q tu enpezando po los mais novos ela e a terceira, eu son 6 anos mais vella ca pili, vouchos recordar en primeiro lugar a fina, toña, rubio, mariluz, teresa, angel, alfredo, pili, manolo tacata, domingo, como ves os meus pais non perderon o tenpo, q, e, ... (ver texto completo)
¡Uy, Adolfo, cómo me suena esa fachada! ¡Cuánto la echo de menos! Ya falta poquito para que vuelva a verla...
¡Jo, al menos has ido a Pereiro! Nosotros hasta Semana Santa ya no podremos, me temo. Eso sí, cuando vaya, puedo pasarme a echarle un vistazo a tu "chabolo" a ver cómo va...:-) Biquiños a todos os forereir@s.
viaje de viernes (currando hasta las 14) llegar a pereiro un par de vinos, cenar, y al sobre, sabado de charleta con el q esta haciendo las obras, el carpintero... y domingo para casa... en semana santa me imagino q apareceremos el sabado santo... para una semanita entre pereiro y baños de molgas...
Es una foto preciosa, en blanco y negro, la nieve amontonada, la moto desafiante, el chico con su flequillo al viento y jersey de cuello alto pero sin abrigo (señal de inconsciencia y juventud), las casas antiguas..., en fin, una foto de poster. Y algo entenderé de fotos, ¿no?;-)
Ja, ja ¡qué gracioso o teu comentario! Cuesa indumentaria non creo que fora moi lexos en moto, anque mirando o montón de neve... nin con abrigo nin casco, pero conocendo como o conozo ben seguro que por intentalo non quedou.
Es una foto preciosa, en blanco y negro, la nieve amontonada, la moto desafiante, el chico con su flequillo al viento y jersey de cuello alto pero sin abrigo (señal de inconsciencia y juventud), las casas antiguas..., en fin, una foto de poster. Y algo entenderé de fotos, ¿no?;-)
si se ve que entiendes y ademas con un leguaje explicativo muy exhaustivo y apropiado, cualquiera diria que te dedicas a la narrativa.
Ya que nombras a Mario, una anécdota curiosa: el año pasado, a la misma hora que mi hija pequeña estaba haciendo la Comunión en la Tuiza, 13:00 h., 26 de junio de 2010, Mario se estaba casando en la Iglesia de Villavieja. Así que las fotos que hicimos en la Comunión nos hubieran salido más rentables en la Boda, je, je.
jolin haberlo aprovechado... y seguro q mejores q las q salieron en el hola jiiiii
nosotros hemos coincidido un par de veces con el una en el camino de tameiron y otra en a gudiña.... pero bueno me imagino q algo dejara en el ayuntemiento y en el pueblo
Muy bonita, Mikel; ahí esperaba yo el autobús de pequeña para ir al cole a la Mezquita..., pero mis hermanos mayores hacían cabañas y hasta una hoguera para que no pasáramos frío mientras esperábamos...
lo malo es que ya en el pueblo al menos abajo ya no queda ni para autobuses... ni niños y con los fuegos de verano ni leña... pero bueno.... esperemos q el pueblo resurja... ya tenemos un hotel impresionante en villavieja.. al mario en chaguazoso... no hay q perder la esperanza
José Ramón, ésta sí es la casa del Larocas (Manuel). No sé si sabes que su esposa, la señora Lisa, falleció hace un año, que en paz descanse. La verdad, hay que reconocer que últimamente fallece demasiada gente en nuestro querido pueblo. Ojalá naciesen más niños, hubiese bautizos, comuniones y bodas, como cuando éramos pequeños, en vez de tanto fallecimiento... Aprovecho para enviar un cariñoso abrazo a todos los que recientemente hayan perdido algún ser querido, que sepan que también nos duele, ... (ver texto completo)
Esta casa sé que es la de Larocas, la anterior hice la pregunta por que tenía mis dudas por la escalera lateral. Besos prima!
Gel, a ver se podemos vernos no verão, porque non te poño cara, non sei se cheguei a conocerte en persona. Cuando eu era pequena, recordo que iba con meus irmáns a bañarme o río do Pereiro e, as veces, oía chamar por Gel e Leo, pero non vos poño cara, tal vez sodes máis vellos ca mín ou non viviáis sempre no Pereiro. ¿Teis algún irmán que se chame Leo? ¿Podéis ser vos eses dos meus recordos de pequena? ¿Tú conócesme a mín, vícheme alguna vez, de pequena ou de maior?
Candil, menos mal que saiche do anonimato. ¡Fíxate a de cousas que tiñas no tinteiro! En canto a tuas preguntas, sendo do mesmo pobo, imaxino que nos vimos algunhas veces, aunque hoxe non sei si te recoñecería. Eu son mais vella, pero tu ben podias ser da edade do meu irmán Leo. Nos fai mutos anos que non vivimos no Pereiro, pero sempre fumos nas vacacións e os nosos pais (Leonardo mais Clementina) volveron o pobo hasta que faleceron, él no 2004 e ela recentemente no 2009. Eu conozco a todala xente do Pereiro, anque os mais novos sacos mais ben pola pinta, si os vexo o lado de algún vello. De vos recordome millor dos teus irmáns Luis e Manolo, o que non recordo e si sodes só tres ou mais. Saúdos e espero vernos. ... (ver texto completo)
Gracias, Juan; aunque xa guardéi esta no meu ordenador, sí, por favor, faime unha copia o millor que podas, déixama en casa de miña mai ou dasma cuando coincidamos no Pereiro. ¿Tú eres o que está na foto con él? ¿Tú conócesme a mín? ¿Eres o Juan da María de aquel lado? A tía María era a persona máis buena que eu recordo do Pereiro, a que máis quería a meu pai, a miña abuela, e despóis a miña mai e a nos, claro; qué boa muller, buena de verdai, sempre sonriente, sempre con palabras de cariño, co seu ... (ver texto completo)
Claro que te conozco, aunque quizais oxe non te reconozca, fai mutos anos que non te vexo, tu non sey si te acordaras de min. Efectivamente son o Juan da Maria.
O que esta na foto non son eu, e meu irman.
Po la foto non te preocupes, que de algunha maneira fareita chegar.
Dou fe dese gran cariño que existia entre teu pai e miña mai, e por supuesto ca demais familia, hojala que esten donde esten podan seguier querendose igual..
Un abrazo
Hola, Pili, a mín pásame o mismo, dame muta rabia non acordarme dos nombres dos veciños, non saber quén vivía en tal ou cual casa; ou non saber os nombres dos prados, das leiras; ou non porlle cara as personas, como me pasa contigo, co Mimí, ca Gel..., dudo se é porque non vos cheguéi a conocer realmente ou porque se me olvidaron as caras.
¿Sabes o que se me ocurríu o verao pasado, ó ver que tantas casas do Pereiro se están caendo? Pois que me gustaría empezar no fondo da aldea hasta o mismo alto ... (ver texto completo)
hola candil eu de ti acordome mui pouco sei que tiñas o pelo largo do que mais me aciordo e de teu irman domingo vos sodes mais maiores que eu, eu nacin no 70. a tua idea e fantastica eu no pueblo abaixo si que me acordo de bastante xente o que me pasa e quecosta acordarme dos nomes pero cando queiras podiamos epezar a escribir quen vivia nas que nos acordamos si os animades.
Sí, Teresa, miña mai xa me dixo do fallecimento de teu pai e recientemente da tua mai, acompáñote nos sentimentos a tí e a tua familia, descansen todos en paz; últimamente, a pobre non fai más que ir de entierros; pregunteille por vos e díxome que estáis todas as irmás muy guapas, polo visto tamén facía tempo que non viñais polo pueblo, nos tamén vos queriamos muto a todos, recordo a teu irmán cantando na nosa matanza, era unha gloria oílo, ¡qué ven cantaba! A Tita era miña amiga pero non a volvín ... (ver texto completo)
gracias candil o meu pai morreu no 2009 e a miña mai no 2010 levaronse un ano e seis dias foi muy fuerte fun po cavodeano de meu pai ye os oito dias morreu amiña mai e, p, d, vou pouco o pereiro porque estou en lerida irei pa o mes de julio pra o cavodano da miña mai referente a tita fara ues doce anos que non a vexo veu a verme o valle e non volvin a saber dela estaria bonito encontrarnos todas como cuando heramos pequenas que bonito algun dia,
Gracias, Juan, non sabes cuánto te agradezco esta foto, se me votéi a chorar e porque unha está máis sensible cuando perde a un ser tan querido e tan irremplazable, síntome como se me houbera quedado sin techo por arriba... O ver esta foto que me imagino foi tomada cuando eu era ainda pequeniña, (reconozco a porta que está detrás), e que non está no noso album de casa, agolpáronseme todos os recuerdos daquela etapa tan feliz; porque éramos pobres, sí, pero nosos páis quixéronnos tanto sempre e pasámolo ... (ver texto completo)
A pesar de que cuando teis o "candil encendido chega o resplandor hasta miña casa"non me enterar de que fallecera teu padre, o sinto de verdad, a Luis D. E. P. Si o apreciaba bastante, o motivo de non darche o pésame, e de que non me enterara hasta ahora, comprendo o vacío que os deixou na famila, a vida e así de cruel, non podemos solucionar... Po la edad inda podía vivir bastantes anos máis.
Tamén teño alguhas fotos sacadas por él de cuando iba na festa da Tuiza, verdadeios recuerdos, persona ... (ver texto completo)
Gracias, Juan, non sabes cuánto te agradezco esta foto, se me votéi a chorar e porque unha está máis sensible cuando perde a un ser tan querido e tan irremplazable, síntome como se me houbera quedado sin techo por arriba... O ver esta foto que me imagino foi tomada cuando eu era ainda pequeniña, (reconozco a porta que está detrás), e que non está no noso album de casa, agolpáronseme todos os recuerdos daquela etapa tan feliz; porque éramos pobres, sí, pero nosos páis quixéronnos tanto sempre e pasámolo ... (ver texto completo)
tes razon xa que falas das mallas a bosa duraba casi todo dia acordome que dabadeslle de comer a xente que tenpos aqueles acordome dos teus hirmas luis manolo que ibamos xuntos o cole o manolo e mais ou menos da miña edade estabamos na misma clase a lola a fefa a tita o quin
Te equivocas: era Luis Ignacio de la Concepción de Jesús (y, como tenía muy buen humor, él añadía: "... de María y de todos los Santos”). Como dice Pepita, era un gran hombre, con un gran corazón, un luchador, para sacar adelante a la familia y a cualquier amigo que lo necesitase, de eso pueden dar fé todos los que lo conocían y querían por toda la comarca y por todos los sitios donde estuvo: Chantada, Lugo, Madrid, Holanda, Francia, Portugal, Alemania... pero su amado Pereiro tiraba de él demasiado ... (ver texto completo)
sinto moito o do teu pai non sabia que fallecera estas na misma situacion ca miña d e p muy boa persona por cierto bueno toda a tua familia
Te equivocas: era Luis Ignacio de la Concepción de Jesús (y, como tenía muy buen humor, él añadía: "... de María y de todos los Santos”). Como dice Pepita, era un gran hombre, con un gran corazón, un luchador, para sacar adelante a la familia y a cualquier amigo que lo necesitase, de eso pueden dar fé todos los que lo conocían y querían por toda la comarca y por todos los sitios donde estuvo: Chantada, Lugo, Madrid, Holanda, Francia, Portugal, Alemania... pero su amado Pereiro tiraba de él demasiado ... (ver texto completo)
tienes razon domingo es tu hermano y por cierto que era muy buena persona me saco muchas veces fotos se puede decir que la malloria de las fotos son hechas por el.
Gracias, Juan, non sabes cuánto te agradezco esta foto, se me votéi a chorar e porque unha está máis sensible cuando perde a un ser tan querido e tan irremplazable, síntome como se me houbera quedado sin techo por arriba... O ver esta foto que me imagino foi tomada cuando eu era ainda pequeniña, (reconozco a porta que está detrás), e que non está no noso album de casa, agolpáronseme todos os recuerdos daquela etapa tan feliz; porque éramos pobres, sí, pero nosos páis quixéronnos tanto sempre e pasámolo ... (ver texto completo)
se eres quen penso acordaraste cuando ibamos pra riveira e nos bañabamos alli e ibamos todos a herba da quela si que eramos pequenos.
Gracias, Juan, non sabes cuánto te agradezco esta foto, se me votéi a chorar e porque unha está máis sensible cuando perde a un ser tan querido e tan irremplazable, síntome como se me houbera quedado sin techo por arriba... O ver esta foto que me imagino foi tomada cuando eu era ainda pequeniña, (reconozco a porta que está detrás), e que non está no noso album de casa, agolpáronseme todos os recuerdos daquela etapa tan feliz; porque éramos pobres, sí, pero nosos páis quixéronnos tanto sempre e pasámolo ... (ver texto completo)
xa sei que eres a teresa do fotoeiro pode ser
Non te enfades, que non era a miña intención ofenderte. E Teresas hay moitas... O principio, cuando empezou a páxina hay anos, en todos os foros se escribía con un nick e non co nome propio. Eu son transparente como a auga, non teño nada que ocultar, pero non quero perder o meu nick. Tampouco somos tantos no Pereiro como para non reconocernos, digo eu, sobre todo se vai con foto incluida, ¿non?
non me enfado pero como te vou a reconocer con ua foto actual se como tu dices pasaron tantos anos
Ja, ja; pois filla, xa máis pistas, imposible... Como non vaia a tua casa e che pete na porta...
non fai falta eu tamen puden decir que me chamaba juana haber si sabias quen era porque todos os do ford sie quen son
Pra quen queira saber: ahí está O Candil e parte da sua descendencia, o pé da nosa Virxenciña do Loreto que nos alumbra por donde queira que vaiamos...
non fai falta que digas quen eres mantente no anonimato gracias
No, Teresa; me llamo casi como tú, vivo en Madrid... ¡hace tantos años que no nos vemos que nuestra infancia me queda ya tan lejos como si hubiera ocurrido en otra vida!
pero eres del pereiro tienes hermanos sigo sin entender
Mayo del 68...
sigo sin entender entonces eres de la edad de mi hermano alfredo estas por casualidad en navarra'
¡Qué guapa, Teresa, pareces una princesita!
gracias por lo de princesita aunque no se quien eres dame una pista por lo menos feliz año nuevo a todos del foro
¡Feliz Ano Novo 2011! Que veña cargado de alegrías e saúde pra todos, que os que perdimos a algún ser querido nos vexamos recompensados con una gran paciencia pra sobrelevalo da millor maneira posible, xa que non podemos cambiar esa realidade, e que nunca nos falte unha mau amiga que nos axude a tirar sempre pra diante. Ese é o meu desexo pra todos. Biquiños.
Hola O candil comparto tus apreciaciones y menciones de los que perdimos algun ser querido, pero me gustaria saber quien eres y disculpa que te pregunte lo mismo haria con much@s de este foro que si bien escierto, saco la mayoria por conclusion algunos me cuesta, por lo general son hijos de amigos mios que siendo de pereiro los considero familia a todos.
Un abrazo y feliz año para todos.
Mantengamos esta pagina aunque hablemos cualquier cosa
.
¿Teresa, su hermana? Pues sí, me enteré hace unos años de su fallecimiento, me dio muchísima pena porque era un chico estupendo, ahora será un Ángel del cielo. ¡Qué mal lo habréis pasado, nadie se espera una cosa así! Un beso a todos.
si, soy su hermana, y como te llamas? porque no se quien eres