Mensajes enviados por O candil:

Hola Pepita, non tes poque dar as gracias, si o chego a saber que lle querias po cara a Sofia fai tempo que a foto estaria colgada.
A Guillerma si que era mais coñecida, pois ela si que recorria todos os povos do contorno, pero a Sofia creo que non saia do povo, po lo menos o tempo que eu a coñecin.
Un abrazo.
¿Podéis creer que eu non sabía nin que existira unha Sofía no Pereiro? ¿En qué ano morrería pra que eu non a conocese? Encima, como nos viviamos na Carretera... Pero da Guillerma sí me acordo perfectamente, viña muto a nosa casa...
¿Quiénes son? No conozco a nadie... snif...
polo que leo parece que vives en Madrid, no no sabía aunque recordo fai moito tempo que nos trouguemos a unha prrima de miña cuñada e creo que me contaba que era amiga tua que a deixamos na calle Velázquez e creo recordar que se iva a encontrar contigo, algo asi me sona. Por certo por donde vives haber si hasta vamos ser veciñas iso estaría moi ben un saudo amiga.
Hola, Pepita, eu vivo en Collado Villalba, pero traballo na Castellana, na plaza de Cuzco. ¿E tú? Se me dices cómo se chama a prima da tua cuñada, podría intentar facer memoria do que contas...
Totalmente de acuerdo amigo Einstein, para mi cualquier sitio es bueno y mas con una cantidad de amigos, el caso es charlar cambiar impresiones y vernos las caras que es mas gratificante, porque recibir una sonrisa y tomar unas copitas juntos creo que puede ser para recordar con mucho cariño.

Esperemos que se acerque mucha gente y que lo confirmen a si es mas emocionante.
Yo marcho para Villavieja este martes, pero por cosas profesionales, despues regreso el Viernes y ya unos dias antes de Semana ... (ver texto completo)
Gracias por la deferencia; la verdad es que si es donde Manolo sí que a lo mejor me apunto, ya que tengo que pasarme a verlo; el sábado no podría porque ya tengo otra comida comprometida...
bueno vexo que a nimgen lle importou que fose o pereiro bueno pero a min si e gustoume moito esta un pouco deserto bueno fixeime mais qua nunca en alguas casas, asta fui a ver a bosa casa lito e saqueille unha foto esta quedando moi ven xa a suvirei teño alguas mais un a aperta a todos.
¿Pero... fuche e volviche no mismo día?! ¿Non verías a miña mai cavando no horto ou correndo detrás do Iván ou na terraciña o sol? O millor nin tempo tuveche de subir a Carretera, con eses viaxe relámpago...
Dándolle un vistazo os mensaxes do foro de Lubián. Me chamou a atención cuando relatas as aventuras que a túa abuela pasou, no camiño entre o Pereiro e a Canda, encima de ter que ir cargada cos alimentos que ela podía conseguir no economato, (por entonces todo estaba racionado o máximo) ter que soportar os lobos de compañia... Coitada muller, que ganas tería de chegar a súa casa, a xentiña na aquela, foron unhos héroes, eles, elas pra poder sobrevivir, mui poucas personas se librarían de pasar fames ... (ver texto completo)
Sí, Piño, sí, deberon ser tempos muy duros, Dios queira que non volvan nunca. Aunque hoxe en día tamén se sufren outros tipos de calamidades, aunque non nos queiramos dar conta. Ojalá os nosos fillos poidan heredar un mundo millor, en paz e armonía en todo o planeta, porque non te creas que podo disfrutar muto vendo a miña nevera tan chea sabendo que cada segundo está morrendo alguen de fame no mundo. ¡Somos tan afortunados de nacer nesta época e neste país! Non sei se sempre nos damos conta de eso... Biquiños e despídome, que me poño melancólica por non poder solucionar tantas cousas que están tan mal neste mundo noso... ... (ver texto completo)
Gracias candil po las tuas palabras son moi de agradecer como se nota que eres filla de ese gran ome que xa te dexen noutra ocasión que era un-a gran persona e moi querido en todo o concello demostras ter a mesma bondade que él. Un abrazo
Gracias, Pepita, estóu deseando conocerte en persona, a ver se no verao coincidimos por alí, porque aiquí, inda que nos crucemos no metro, non o sabremos, por non conocernos físicamente. Biquiños.
No tiene que disculparse, Manuel; al escribir con seudónimo usted no podía saber si era un señor o una señora; eso demuestra sus buenas maneras. En Semana Santa pasaré por Villavieja a visitar a mi hermano y familia, D. m. Un abrazo a todos.
bueno candil xa vexo que me queres facer mais bella eu se no equivoco son do tempo de teu irman Domingo temos 40 anos como din por ahi dos cuarenta para en riva non te molles a barriga eso di o refran.
Perdona, Pili, non era a miña intención porte anos. Simplemente, o non conocerte e como falas de netos, dei po feito que serías maior ca Teresa. Pero xa vexo, pola explicación da Teresa, que ten irmaos, tanto maiores como máis pequenos, que eu non recordo. Apertas.
Hola Tere.-
Hoy al leer tu contestación a mi mensaje referente a tu padre me siento muy bién por la acogida con que lo recibiste, yo no tengo ningún mérito, el mismo corresponde a tu padre por esas nostálgicas fotos que todos los vecinos de esas zonas guardan en algún rincón de su casa. Unos las hacen públicas y otros las guardan como auténticas reliquias por el significado que tienen. Siento que ya no puedas disfrutar de su presencia (no sabía nada de su fallecimiento, la vida nos da estos palos) ... (ver texto completo)
Pepe, se llamaba Luis Ignacio de la Concepción de Jesús. Con esos apellidos y con el bien que hizo, sólo puede estar en el cielo. Un abrazo.
Quero dende este foro dar os meos paravens "O Candil"por ser filla de tan grata persoa, como era o seo pai do cal tantos recordos de andar na festa de Barxa no San Xoan polo ano 65 contando eu 6 anos, en anos sucesivos non solo en barxa senon no Corpus en Pentes, e noutros povos, e el coa sua maquina colgada o lombo,é un fato de rapaces tras del pedindolle fotos. Colgarei na paxina de barxa
algunhas fotos familiares feitas por el, cando dispoña de tempo.
Un saudo a todo foro do Pereiro.
Gracias, Barxes. Prometo visitar o foro de Barxa pra ver esas fotos. Mutas delas levarán na parte de atrás o sello de "FOTOS LUIS IGNACIO". Un dos primeiros traballos que me encargóu meu pai de pequeniña foi ese: poñer o sello as suas fotos por detrás, todas extendidas nunha mesa muy limpiña, hasta que se secase a tinta. E algún pequeno desastre lle montéi alguna vez, por recoller e amontonar as fotos antes de tempo. Saudiños. fotos
hola candil a boda q tu dices non era ua sinon duas a da fina e a da toña q se casaron o mismo dia eu tiña nove anos cuando a miña hirma toña se marchou de luna de mel eu queria hirme con ela referente a pili e a mais nova das mulleres e mais nova q tu enpezando po los mais novos ela e a terceira, eu son 6 anos mais vella ca pili, vouchos recordar en primeiro lugar a fina, toña, rubio, mariluz, teresa, angel, alfredo, pili, manolo tacata, domingo, como ves os meus pais non perderon o tenpo, q, e, ... (ver texto completo)
Graciñas pola aclaración, Teresa. Eu sólo recordo á Lucera, ó Angel o Alfredo e a tí. Tamén o Tacatá por ser o que se quedou no Pereiro.
Candil, que ben que compartas no foro esos bonitos recordos da infancia como o do vestidiño azul, en ben seguro que ainda tes máis. A min gústanme mouto que se conten aiquí as lembranzas que temos de pequenos, é como darlle máis vida ó pobo. Anque todos evocamos os momentos da nosa nenez moitas veces, compartilas neste foro faino máis entrañable. ¡Ánimo foreir@s! Apertas
Claro que teño máis, Gel, mutos mais, como pra escribir un libro. O que non teño é tempo. Pero algún máis irá saindo. A ver si se anima máis xente, porque cada un vivímolo de unha maneira e resulta enriquecedor conocer ó punto de vista de outros. Biquiños.
pepe estou total mente de acordo contigo ese home foi un gran fotografo e un a boa persoa e si que merecia un premio polo menos a un gran traballo que nos deixou so ai que mirar todas esas fotografias que temos no forun. Un saudo a todos.
Graciñas, Pili. A ver se este verao te vexo polo Pereiro, que non te poño cara, tú debes ser mayor ca tua irmá Teresa, ¿verdai? Quizás por eso non te recordo. Voute contar una anécdota, se mo permites: Un dos primeiros recordos que teño da miña infancia no Pereiro (xa sabrás que nacín en Madrid pero leváronme de pequena pro Pereiro) é de un precioso e soleado día que miña mai vestíume con un maravilloso vestido novo azul cielo, que me fizo sentir como una princesa, e a miña abuela Pepita levoume ... (ver texto completo)
Solo un pequeno inciso, xa que non son da familia, pero si te podo asegurar que os seus fillos non se sentirán ofendidos, (coñezos a todos) todo ó contrario, sentiranse orgullosos de este recoñecemento que lle fas, que é o que lle facemos todos os que o coñecimos.
Unha aperta a O Candil, e que lla faga extensa a todos os irmáns.
Saudos a todos.
Gracias, Einstein, estás no certo. Aunque si dices que me conoces, o xusto sería que tamén eu te conocese, ¿non te parece?. Este verán pasaréime pola Vilavella, a ver se vexo a algún Einstein por alí, pra saludarte personalmente. Biquiños a todos.
Perdón, en mi anterior mensaje, donde digo "rebelar las fotos" quise decir "revelar las fotos", que las fotos no son "rebeldes":-). Saludos a todos los forer@s de estos pueblos de As Frieiras y As Portelas.
Por un momento voy a hacer uso de vuestro foro para desde él, expresar mi reconocimiento a un hombre del Pereiro que está presente en los foros de la zona de "AS PORTELAS", me refiero al FOTÓGRAFO DEL PEREIRO, que durante muchos años se paseo por todas las fiestas y ferias de la zona. En un porcentaje muy alto todas las fotos en blanco y negro entre los años 50 y 70 son obra de ESTE SR. Seguramente que él haciendo su trabajo rutinario nunca pensó que sus instantáneas iban a tener tanta repercusión ... (ver texto completo)
Sr. José, o Pepe: aunque en este foro escribo con seudónimo, a estas alturas ya es bien sabido que soy la hija mayor de ese gran hombre y queridísimo padre mío, al que usted le hace tan sentido homenaje. Le agradezco enormemente sus preciosas palabras, ni por un momento piense en borrar el mensaje ni en que nos haya podido molestar, ¿cómo puede molestar un cariño tan sincero como el que usted le está demostrando públicamente a mi padre? Al revés, se lo agradezco mucho, más si cabe porque mi padre ... (ver texto completo)
A verdade e que non sei que está pasando, parece que todos estamos de capa caída, pero non so e este foro os demais tamen están nas mesma condicions. Sempre que entro na páxina penso en encontrarme con algunha mensexe, pero que de desanxelo cando ves que naide escribe. non somos nin miores nin piores todos somos iguais todos cometemos erros e metemos a pata. tamen estou empezando a aburrirme un pouco. ¿quen de vos vai ir en Semana Ssnta a Vilavella recemos pra que faga bo tempo por iso de que cai ... (ver texto completo)
Tendes razón, Pepita e Einstein: da pena cuando entras nun foro esperando encontrar algún mensaxe novo... e nada. Bueno, pois hoxe vou a escribir un pouquiño no voso foro pra animarvos, igual que tú escribes a veces no do Pereiro ou no de Lubián, Pepita. Contestando a túa pregunta, eu penso ir o pueblo en Semana Santa, incluso estou pensando en coller días no traballo e ir toda a Semana, porque entre ir Ó Pereiro a ver a miña mai, irmáos, cuñada e sobriños; á Lubián a ver a sogra, cuñados, tíos e ... (ver texto completo)
¡Uy, Adolfo, cómo me suena esa fachada! ¡Cuánto la echo de menos! Ya falta poquito para que vuelva a verla...
Respuesta al mensaje, enviado el 03/03/2011 a las 1:55 por
Pepita (en el Foro de Lubián, lo pongo aquí para que podáis verlo también los de Pereiro):
Eu sei de un ome que se quedou sin fala durante unha semana do medo que colleu a uns lobos, esta e a historia verídica; o ome iva da Vilavella pra canda como tiña a costume de liarse demasiado cos veciños cando se deu de conta xa se lle fixo de noite na quelis tempos dun pobo a outro case sempre se ia andando total co ome tirou pola camiño da Canda ... (ver texto completo)
la besarkada es un abrazote fuerte... aunque no nos coozcamos, bueno yo no caiga quienes sois, salimos ahora del pereiro, hace frio y niebla,,, y no se si dios esta por aqui, no se ve a casi nadie en el pueblo, el chabolo va cogiendo forma... y de mi galego espero al menos hablarlo en no demasiado tiempo
un biko a tod@s
¡Jo, al menos has ido a Pereiro! Nosotros hasta Semana Santa ya no podremos, me temo. Eso sí, cuando vaya, puedo pasarme a echarle un vistazo a tu "chabolo" a ver cómo va...:-) Biquiños a todos os forereir@s.
Día nove de Marzo,
xa non poño máis demora,
vou felicitar no seu día
a muller traballadora.

A muller da nosa Terra,
sempre, sempre, traballadoras
atenden o seu empleo, a casa,
xamais escatiman horas.
... (ver texto completo)
¡Gracias, amigo Piño,
qué bon veciño
me saiche!
Graciñas, Mikel,
en euskera biquiños
entendinche.
Galego ou castelán
¡qué mais da!
O mensaxe sempre
se entenderá. ... (ver texto completo)
parece un actor de cine
Es una foto preciosa, en blanco y negro, la nieve amontonada, la moto desafiante, el chico con su flequillo al viento y jersey de cuello alto pero sin abrigo (señal de inconsciencia y juventud), las casas antiguas..., en fin, una foto de poster. Y algo entenderé de fotos, ¿no?;-)
lo malo es que ya en el pueblo al menos abajo ya no queda ni para autobuses... ni niños y con los fuegos de verano ni leña... pero bueno.... esperemos q el pueblo resurja... ya tenemos un hotel impresionante en villavieja.. al mario en chaguazoso... no hay q perder la esperanza
Ya que nombras a Mario, una anécdota curiosa: el año pasado, a la misma hora que mi hija pequeña estaba haciendo la Comunión en la Tuiza, 13:00 h., 26 de junio de 2010, Mario se estaba casando en la Iglesia de Villavieja. Así que las fotos que hicimos en la Comunión nos hubieran salido más rentables en la Boda, je, je.
Juan, ese non será o mesmo que lle dí á muller cando ela está a seguir atentamente un programa de cociña na televisión:
- ¿Por qué miras eso? O fin io cabo non aprendes a cociñar.
- ¿E ti, por qué miras películas eróticas?
Ja, ja, muy bueno, Gel. Anda, Juan, vuelve a por otra...:-)
¡Ya podía salir así en agosto!
Muy bonita, Mikel; ahí esperaba yo el autobús de pequeña para ir al cole a la Mezquita..., pero mis hermanos mayores hacían cabañas y hasta una hoguera para que no pasáramos frío mientras esperábamos...
José Ramón, ésta sí es la casa del Larocas (Manuel). No sé si sabes que su esposa, la señora Lisa, falleció hace un año, que en paz descanse. La verdad, hay que reconocer que últimamente fallece demasiada gente en nuestro querido pueblo. Ojalá naciesen más niños, hubiese bautizos, comuniones y bodas, como cuando éramos pequeños, en vez de tanto fallecimiento... Aprovecho para enviar un cariñoso abrazo a todos los que recientemente hayan perdido algún ser querido, que sepan que también nos duele, ... (ver texto completo)
Esta Casa es el de Larocas?
Noooo; primo, ¿que ya no conoces tu pueblo? Mira que te lo mostré el verano pasado y nada. Esta casa está abajo en el pueblo y la del señor Manuel (más conocido por Larocas) está arriba en la carretera, ya sabes, al lado de la que tú marcaste como de la abuela Justa. Creo que Adolfo puso alguna foto de la casa de su padre en el foro, voy a mirar y te la indicaré si la veo. Biquiños.
espero que nadie se moleste y no la vuelvan a borrar es para que recuerden a mi hermano tal como el hera una bellisima persona con un corazon muy grande d, e, p,
¿Pero quien la borró? Sólo el autor la puede borrar, ¿no? A mí me extrañó que ya no estuviese la foto, pero pensé que la habíais retirado vosotras mismas por algún motivo. Se han perdido los mensajes que había en la foto. Saludos a toda la familia, ya me imagino que de una pérdida así no se recupera uno nunca, pero la vida sigue, hay que salir adelante como buenamente se pueda y cuidar a los que quedan.
Vale, dame algunha pista máis, sólo con que as nosas moradas están cerca non me vale, igual que eu tiven que sair do anonimato, todo o que se queira apuntar a comida non vai ter máis remedio que "dar a cara”, je, je. Sei que eres de Lubián porque sólo a un de Lubián se lle ocurriría apuntarse con ese nombre, polo significado que ten pra todo Lubián o grito de " ¡Ó lobo no cortello!”, ésa é das primeiras historias que me contaron cuando empecéi a frecuentar Lubián, e que ahora, cada mes de agosto ... (ver texto completo)
Grazas Gel, oxe xa quedo enterrada, e xa hai máis xente alí no cemiterio que na aldea. Queda o pobo valdio. Pero a vida continúa. Saudos e bon ano.
Hola, Pura (aunque pra mín sempre serás Purita), non sabía ou non me acordaba que era tía túa, acompáñovos a todos nos sentimentos. Se era a muller que se me ven a cabeza, parecíame inda nova, sempre me daba uns bicos muy cariñosa, espero non estar equivocándome de persona. Descanse en paz. Un abrazo.
Hola Piño, estou totalmente de acordo contigo, seria fantastico xuntarnos e pasar un bon rato xuntos, e o mismo tempo poder conocernos
Hay que irlle pondo fecha a carallada que o veran xa esata cerca.
Saludos
Moi ben, pero eu teño que barrer pra casa; o Barxes dice: "... tanto pra unha boa mariscada como pra un bon churrasco ou chuletón, que por sorte na nosa zona a carne é moi boa tanto no Pereiro como na Gudiña..." É ben certo. Pero facendo meu irmán como fai una parrillada das millores da zona, e estando como está tan ben situado na Vilavella, podíamos aproveitar a facelo no seu local, xa que queda tan céntrico pra os que veñan de Lubián, Padornelo, como pra os que veñan de Barxa, Pereiro; e non digamos ... (ver texto completo)
Esta foto encontreina esta veran rebuscando polos caixons de casa de miña mai, e dabame un pouco de recelo colgala neste foro porque imaxinabame que con ela ibase a descubrirse o candil, eu fai tempo que sabia quen eras, e por eso non a colguei antes.
Sinto decirte que esta e a unica foto que teño de teu pai (D. E. P).
Si queres fagote unha copia desta, aver si se vei algo mellor co que se vei no ordenador.
Un abrazo
Gracias, Juan; aunque xa guardéi esta no meu ordenador, sí, por favor, faime unha copia o millor que podas, déixama en casa de miña mai ou dasma cuando coincidamos no Pereiro. ¿Tú eres o que está na foto con él? ¿Tú conócesme a mín? ¿Eres o Juan da María de aquel lado? A tía María era a persona máis buena que eu recordo do Pereiro, a que máis quería a meu pai, a miña abuela, e despóis a miña mai e a nos, claro; qué boa muller, buena de verdai, sempre sonriente, sempre con palabras de cariño, co seu ... (ver texto completo)
A pesar de que cuando teis o "candil encendido chega o resplandor hasta miña casa"non me enterar de que fallecera teu padre, o sinto de verdad, a Luis D. E. P. Si o apreciaba bastante, o motivo de non darche o pésame, e de que non me enterara hasta ahora, comprendo o vacío que os deixou na famila, a vida e así de cruel, non podemos solucionar... Po la edad inda podía vivir bastantes anos máis.
Tamén teño alguhas fotos sacadas por él de cuando iba na festa da Tuiza, verdadeios recuerdos, persona ... (ver texto completo)
Gracias, Piño, qué bonito e qué sorpresa atoparte por aiquí. Eu léote as veces no foro de Lubián, eres un auténtico poeta, terminarás facendo un libro... Xa encenderemos o candil de novo pra que me enseñes esa colección de fotos o amor do lume nesas noites frías de inverno, se non teis inconveniente. O millor encontro algunha revelada por min misma, pois, cuando era pequeniña, meu pai enseñábame cómo revelaba él as fotos de blanco e negro: pola noite, nun cuarto oscuro, a unha casi invisible luz ... (ver texto completo)
sabedes que estos dias estome recordando de os verdadeiros nomes dos nosos veciños que fai moitos anos ni me lembrava levo 24 anos fora e pasei anos que iva moi pouco ahora vou namais podo, e ahora con mais motivo vou visitar a miña xente que tanto voto de menos eles si que querian esa terriña.
Hola, Pili, a mín pásame o mismo, dame muta rabia non acordarme dos nombres dos veciños, non saber quén vivía en tal ou cual casa; ou non saber os nombres dos prados, das leiras; ou non porlle cara as personas, como me pasa contigo, co Mimí, ca Gel..., dudo se é porque non vos cheguéi a conocer realmente ou porque se me olvidaron as caras.
¿Sabes o que se me ocurríu o verao pasado, ó ver que tantas casas do Pereiro se están caendo? Pois que me gustaría empezar no fondo da aldea hasta o mismo alto ... (ver texto completo)
sinto moito o do teu pai non sabia que fallecera estas na misma situacion ca miña d e p muy boa persona por cierto bueno toda a tua familia
Sí, Teresa, miña mai xa me dixo do fallecimento de teu pai e recientemente da tua mai, acompáñote nos sentimentos a tí e a tua familia, descansen todos en paz; últimamente, a pobre non fai más que ir de entierros; pregunteille por vos e díxome que estáis todas as irmás muy guapas, polo visto tamén facía tempo que non viñais polo pueblo, nos tamén vos queriamos muto a todos, recordo a teu irmán cantando na nosa matanza, era unha gloria oílo, ¡qué ven cantaba! A Tita era miña amiga pero non a volvín ... (ver texto completo)
Vaia, vaia, ¡menos mal que se resolveu o dilema do Candil! eu xa sabía que esa foto faría falar as pedras. En cuanto o Luis fotógrafo (DEP) todos o recordaremos como boa persoa que era e a paciencia que tiña sobretodo cos rapaces pequenos para facer as fotos. ¡Quén non terá en casa aquelas típicas fotos anuales do día da festa! Eu teño unha colección delas co meu irmán cando éramos pequenos, unha de cada ano, e algunha mais de algún día de feira. Son recordos moi bonitos que nos axudan a non esquecernos ... (ver texto completo)
Gel, a ver se podemos vernos no verão, porque non te poño cara, non sei se cheguei a conocerte en persona. Cuando eu era pequena, recordo que iba con meus irmáns a bañarme o río do Pereiro e, as veces, oía chamar por Gel e Leo, pero non vos poño cara, tal vez sodes máis vellos ca mín ou non viviáis sempre no Pereiro. ¿Teis algún irmán que se chame Leo? ¿Podéis ser vos eses dos meus recordos de pequena? ¿Tú conócesme a mín, vícheme alguna vez, de pequena ou de maior?
polo que leo nistes dos últimos mensaxes danme a entender que xa falleceo o fotografo, como me apena ver esta foto recordame que nos pasabamos as festas detrás dil pra que nos fixera fotos, a verdá e que sempre andaba moy ocupado, anda que non era famoso este fotografo. Que voa persoa era, sempre o recordaremos po lo fotografo do Pereiro mais que polo seu nome, un saludo a sua familia (d. e. p)
Gracias, Pepita; inda que non te conozco personalmente, as tuas palabras así como as dos outros foreiros chéganme a alma. Fallecéu o 6 de octubre do 2007 pero, mentras tantas personas o levemos no pensamento e no corazón, non morrerá de todo. Tampoco morrerá o seu traballo, repartido por tantas casas, albums, cuadros, caixóis, paredes, documentos, carteiras ou en calquer sitio donde cada quen poida ter guardada una foto feita por él. Un saludo pra tí tamén; a partir de ahora seguireite nestes foros, ... (ver texto completo)
se non me equivoco chamavase domingo

e
Te equivocas: era Luis Ignacio de la Concepción de Jesús (y, como tenía muy buen humor, él añadía: "... de María y de todos los Santos”). Como dice Pepita, era un gran hombre, con un gran corazón, un luchador, para sacar adelante a la familia y a cualquier amigo que lo necesitase, de eso pueden dar fé todos los que lo conocían y querían por toda la comarca y por todos los sitios donde estuvo: Chantada, Lugo, Madrid, Holanda, Francia, Portugal, Alemania... pero su amado Pereiro tiraba de él demasiado ... (ver texto completo)
A miña intencion non e que o candil se apague, mais ben todo o contrario.
Esta foto penso que foi feita no ano 1973.
preguntareille o meu irman si el se acorda do ano que foi feita
Gracias, Juan, non sabes cuánto te agradezco esta foto, se me votéi a chorar e porque unha está máis sensible cuando perde a un ser tan querido e tan irremplazable, síntome como se me houbera quedado sin techo por arriba... O ver esta foto que me imagino foi tomada cuando eu era ainda pequeniña, (reconozco a porta que está detrás), e que non está no noso album de casa, agolpáronseme todos os recuerdos daquela etapa tan feliz; porque éramos pobres, sí, pero nosos páis quixéronnos tanto sempre e pasámolo ... (ver texto completo)
non fai falta eu tamen puden decir que me chamaba juana haber si sabias quen era porque todos os do ford sie quen son
Non te enfades, que non era a miña intención ofenderte. E Teresas hay moitas... O principio, cuando empezou a páxina hay anos, en todos os foros se escribía con un nick e non co nome propio. Eu son transparente como a auga, non teño nada que ocultar, pero non quero perder o meu nick. Tampouco somos tantos no Pereiro como para non reconocernos, digo eu, sobre todo se vai con foto incluida, ¿non?
non fai falta que digas quen eres mantente no anonimato gracias
Ja, ja; pois filla, xa máis pistas, imposible... Como non vaia a tua casa e che pete na porta...
Pra quen queira saber: ahí está O Candil e parte da sua descendencia, o pé da nosa Virxenciña do Loreto que nos alumbra por donde queira que vaiamos...
sigo sin entender entonces eres de la edad de mi hermano alfredo estas por casualidad en navarra'
No, Teresa; me llamo casi como tú, vivo en Madrid... ¡hace tantos años que no nos vemos que nuestra infancia me queda ya tan lejos como si hubiera ocurrido en otra vida!
Gel, eu tamen es estou seguro que o candil cuesta foto esta alumando a todo o contorno de o pereiro e lubian
Ahora mismo estoy llorando a lágrima viva, el candil se apagará... ¿Sabéis el año de la foto?
gracias por lo de princesita aunque no se quien eres dame una pista por lo menos feliz año nuevo a todos del foro
Mayo del 68...
¡Feliz Ano Novo 2011! Que veña cargado de alegrías e saúde pra todos, que os que perdimos a algún ser querido nos vexamos recompensados con una gran paciencia pra sobrelevalo da millor maneira posible, xa que non podemos cambiar esa realidade, e que nunca nos falte unha mau amiga que nos axude a tirar sempre pra diante. Ese é o meu desexo pra todos. Biquiños.
¡Qué guapa, Teresa, pareces una princesita!
Qiero felicitar la Navidad a toda la gente de o pereiro, y el año que viene sea cargado de felicidad.
Os quiero a tod@s
¡Viva o pereiro!
¡Feliz Navidad y Próspero Año Nuevo 2011 a todas las buenas gentes de Pereiro! Biquiños.