q va teresa me quedo en la parte de arriba-- y yo tb conoci a la tia morena sentada en la casa de xefa
O Xosé que poña o barril, que non faltarán candidatos que se amarren a él, e so o deixaran rodar barroque abaixo cando esté ben valeiro..
Para ti tamén Piño xunto coa túa familia os meus mellores desexos para as festas que se aproximan e un vindeiro ano cheo de saúde e cousas boas. Apertas.
hola soy maribel la hija de eduardo uno de los 7 hijos que tenia mi abuela que se llamaba maria gallego conocida creo haber entendido como la morena ahi en le pereiro. Mi padre ha fallecido hace un año y medio y yo hace mas de 30 años que no voy al pereiro siendo una niña y no recuerdo casi nada.-He estado mirando las fotos y me ha parecido bonito el pueblo tengo que ir a verlo me gustaria que alguien me pudiera dar alguna referencia de alguien de mi familia que viva ahi, un saludo.
Hola Maribel, bienvenida al foro de Pereiro. Yo he conicido bien a tu abuela, la tía Morena, y mi madre hablaba mucho de Eduardo (d. e. p. los tres) pues parece ser que eran de la misma edad y tenía bonitos recuerdos de su niñez. Tu prima Milagros hija de Francisco d. e. p. es una gran amiga mía y aunque no viven en el pueblo van a menudo. En Pereiro sólo vive Toño, que yo sepa. Si te animas a visitar el pueblo estarás en tu casa, siendo nieta de la tía Morena también es un poquito tuyo. Saudiños.
Mikel, o de bellezas ía por as vosas sobriñas e pola Carmen, pero todo hai que reconocer, vos tamén estades de bo ver...
Pero que mui ben, estupendo.
Da gusto ver o foro tan concurrido, a veces, se nota cómo un vacío ó haber tan pouca xente, temos friu, ¡o foro é tan grande.!
Se agradece a visita de Gel, xa sabes, nos gusta a todos que veñas de vez en cuando. Como estos días na Vilavella é o Pereiro, temos andado con varios temas de curas e monxas, che dedico este de Jesucristo. No obstante, deixaremos que os demáis tamén o lean.
Va Jesucristo a toda velocidad. De repente toma mal una curva y tiene un accidente. ... (ver texto completo)
¡Moi bo, de verdade!
Estaba o Ramiro no bar, onde era frecuente atopalo. Pasa o coche dos bombeiros a toda velocidade ca sirena posta, e dille Ramiro o camareiro:
-Marcho correndo que xa teño faena.
-Non sabía que ahora traballabas de bombeiro.
-Eu non, pero o home da Maruxa si.
¡Ese Don Angustias tivo algo que ver no arredondamento do euro, ben seguro!
Digo eu, ao pequeno a metade que serían oito máis un cacho. Tería que coller oito enteiras e deixar a novena a un lado para mirar maís tarde qué cacho lle pertencía.
Ao do medio a tercerira parte: cinco máis un cacho. Colle cinco e deixa a sexta para quitarlle o cacho máis tarde.
Ao maior un noveno, que sería unha máis un cacho. Colle unha, e deixa a outra cas dúas compañeiras. Total sobran tres vacas que alegremente se ... (ver texto completo)
Padre, ¿os curas non se casan? Non Agapito, nos non, o día de mañá os nosos fillos o millor si.
Ja, ja, ja, qué bruta a rapaza de Sanabria (aclaro que ese Candil que solicitaba non era eu, jua, jua:-).
Non seguro que non, o Candil xa lle alumeaba a un sanabrés.....
¡Sodes todos os mellores.! Da gusto entrar en este foro porque te partes de risa.
Gel o da Elvira coa súa copa de viño, mui bon, pero éste despiste do crego, máis o do José, non teñen desperdicio. Buenísimos.
Alá vai outro caso de despistes.
En un pueblo de Sanabría, (cerca do lago) de ésto fai unhos cuantos anos, ainda non habia luz eléctrica nos pueblos.
Duas mulleres, mai é filla, non se puñan de acuerdo de cual iba a muxir a vaca que tiñan parida, o final, a mai convece a filla de que era ... (ver texto completo)
Gracias Piño por animar tamén un chisquiño este foro. As túas historias tamén son moi boas que sempre leo con pracer. Apertiñas.
Creo lembrar que o tal Sifó cantaba moi ben, por iso o chamaban ós funerais de importancia en Ourense. Noutra ocasión, despois de rematar o acto maila cea, iba o crego a paso lixeiro camiño da Praza das Mercedes a coller o coche de línea de volta para Lourizán.
Era entroido, as calles estaban abarrotadas de xente cada cal co millor disfraz. Nesto atópase con Braulio, un ugandés morenocho antiguo compañeiro de seminario e deciden ir a celebrar o encontro tomando unhas copas.
O Sifó, para disimular, ... (ver texto completo)
Existió, y digo existió porque ya falleció hace algún tiempo, un personaje en Marin llamado artísticamente "Jhon Balan" el "Hombre Orquesta". Este hombre tuvo mucha resonancia en Galicia donde tuvo programa propio en la Televisión Gallega, y ya se cuenta que de pequeño mostraba buenas cualidades. Siendo todavía un "cativo" un vecino lo contrató para acarrear una partida de leña que le habían traído para su horno. El contrato era de 5 pesetas que le abonó por anticipado por realizar el trabajo.
Cuando ... (ver texto completo)
Persoaxes deste calibre non morren nunca, porque nos deixan tantas anécdotas que siguen vivos na nosa memoria. A pena é que non houbera naquel intre alguén "rodando" xa tal ocurrencia... porque haber hainos, o caso é dar cueles.
Apertas.
Habia un personaje en Marin muy aficionado a empinar el codo. Asi que la gente acostumbrada a sus "trompas" procuraba no hacerle mucho caso. En cierta ocasíon a altas horas de la madugada le oyeron gritar a grandes voces: ¡Acudirme, tres que me atacan, tres que matan...!. Los vecinos apenados y pensando que no era ley, atacar asi a una persona, acudieron prestos a defenderlo. Cuando llegaron al lugar se encontraron al interfecto tendido en un banco de la Alameda con una botella en la mano. Preguntado ... (ver texto completo)
Moi bo, Xosé. Cóntanos máis historias, anda. Estas do viño non teñen desperdicio. ¡E viva o bó viño, que con moderacón alegra as festas! Apertas.
gracias gel por el email de esta mañana, si antes digo q esto esta muerto antes sale el foro corriendo
no me ha dejado subir fotos.. ahora mismo currando en urgencias y entre paciente y paciente dando a la charleta un bico a tod@s
¡Qué gusto da esto, verdai Mikel! Apertas
Don Evaristo era un burgués retrógrado decadente.
Elvira, a súa muller, era unha gran señora, empalagada de aburrimento. Levaba a cara moi empolvada para cubrir a palidez, secuela de os anos pasados á sombra do seu home.
Un día calquera, sentados á mesa, don Evaristo repite por enésima vez a mesma cantiga dende hai mutos anos:
-Non hai dereito, que vivan igual ou millor ca nós, fáiseme insoportable.
Elvira colle a copa de viño, pecha os ollos e dí despois de soltar un suspiro:
- ¡Quérote tanto, ... (ver texto completo)
Ha ganado el PP por mayoría absoluta.
Tirando polo fío da madeixa, eu persoalmente chego a seguinte deducción. Estabamos ó borde do abismo, xa demos o tan deseado paso adiante. Por pura lóxica, atopámonos no medio do abismo. Non pasa nada. Fai uns días en plena campaña electoral, o novo presidente dixo textualmente: "Ya es hora de que los españoles adivinen la luz al final del túnel". Eso de adiviñar púsome a cavilar. Unha das súas acepcións é: "Descubrir por conjeturas algo que no se sabe". Eu, se acaso, xa vou aguzando as facultades ... (ver texto completo)
Apreciada Gel,ó comentario que ouviste nahu le des munta importancia, más creo quen ó dixo xa sabemos do pe que coxea. Iso do paso adiante sona cando fixe a mili, oxalá a sín sea por ó bein de tudos, más eu axo que a que ir o xeito.
Me gostan tudos os teos mensaxes, pero en especial un que puseste onte no foro de Lubian.
Uha aperta.
Prezado 25, ese comentario deume muto que pensar porque é a pura realidade, estamos ó borde dun abismo, e se damos un paso adiante esnafrámonos todos abismo adentro... A perspectiva non é moi alentadora.
Como ben din O Candil mais Teresa a imaxinación infantil é moi grande. Pero daquela, por moi medosas que foramos, ó ver a alguén ou ó chegar a casa o medo disipábase como por arte de maxia. Ó medrar, aqueles medos desaparecen pero dan lugar a outros de máis calibre que non se quitan de modo tan sinxelo. Eu escoitei fai pouco un comentario dunha desas persoas entendidas, que dixo que o país está ó borde do abismo, pero que a partir do día vinte daremos todos un paso adiante...
Mira tu por donde, hoxe, tódolos entes que están en edade escolar teñen o dereito maila sorte de ser víctimas da LOGSE. Outrora, cando se lle daba máis importancia a imaxe que o contido, os afortunados e as afortunadas eran só os privilexiados e privilexiadas. Os outros, os que eran diferentes porque tiñan menos, daba igual que puseran be en vez de uve, ou xe en vez de gue. Se non, que lle pregunten ao Valentín das Frieiras se oíu algunha vez falar de Espronceda ou se leu as coplas de Jorge Manrique.
E verdai, o adxectivo gilipollas non é exclusivamente feminino, por si acaso... ... (ver texto completo)
Como non pondes fotos novas, estiven repasando as vellas.. O mirar esta do barroque, aflóranme mutos recordos deste camiño tantas veces andado cando inda regañaban os corollos de pedra no chan, hoxe enterrados debaixo desa capa escura de progreso chamada asfalto.
Vouvos a contar algo que me pasou de pequena, cando tiña uns sete ou oito anos.
Eu acordo o buzón do correo en tres ou catro sitios no pobo. Un deles foi colgado na parede da casa do carteiro, por aquel entonces o tío Alejandro (d. e. ... (ver texto completo)
¡Feliz 11-11-11 a todos! Esta sí es una fecha irrepetible que no volveremos a vivir, pues la siguiente, 22-22-22, no existe. Disfrutémosla.
Mikel, cuando salí de Misa me comentó mi marido que había hablado contigo, pero a mí ya no me dió tiempo pues nos pusimos mis hijas y y a hacerle fotos al caballo y al burro que había en aquella finca al lado de la fuente y ya se nos hizo tarde, pues aún teníamos que ir a llevar con mi madre las flores al cementerio. Le dejé una flor a Manoli, pues siempre paso ... (ver texto completo)
Candil, non estarás vaticinando o fin do mundo! Porque así como xa houbo antes moitos 11-11-11, espero que inda estén moitos máis por vir. Eso sí, tes razón neso de non o volveremos a vivir; o próximo non será antes de cen anos e a nos pillaranos un chisquiño desencaixadas jaja. Pero bueno, cada día é único, asique a disfrutalos todiños. Apertiñas.
¡Alabado seas Mikel! É verdade que ultimanente estaba o foro algo apagadiño, pero votas tu un berro ehhhhhhhhhhh, e xa se volveu a encher. Cocido e magosto, nada menos, que vos aproveite, pero sin sobrepasarse por eso das flatulencias posteriores, xa sabes. Unha aperta para todos.
Prezados Lito e Mikel: Desexo que o esteades pasando ben, sempre o mellor que poidades, nos estades dando enveixa os demais foreiros, por estardes a comer (os bullós) castañas, e os demais traballando, pero se non hai novidade pro dia dos santos comereinos eu tamen.
Coa auga que choveo o que sairan antes de marchardes van a ser as lepihotas que a plancha ou asadas na brasa boas van a estar porque os demais cogumelos como os niscalos ainda tardan mais en sair, que nos piñeirais da Esculqueira salen ... (ver texto completo)
¡Fai falta ser ben malos! Estándesme a dar unha boa envexa, sí señor, bueno envexa, morriña e de todo un pouco, porque se acerca tamén o día dos Santos, e por razóns obvias, tamén me gustaría estar ahí. Outra vez será. De todolos modos deséxovos que o pasedes todos moi ben, comede algún bulló a nosa saúde, os cocomelos nas brasas con unha pouca de auga mais unhas areas de sal.... bueno, voume a por un babeiro... Apertiñas para todos
Gracias a tod@s polas vosas palabras de agarimo. Os enfermer@s con pacencia e mimo xa aportamos o noso gran de area, para eso estamos.
Mikel, si non conoces o magosto non sabes o que te perdes, asique animote a facelo e xa me contaras. Para min unha verdadeira delicatesse xunto cos cocomelos, anque con a sequia este ano non habera mutos. Seguro que o noso amigo Barxes sabera onde atopar algun. Saudos para tod@s.
Gel. Sempre tan genial cos teus comentarios, me gusta como escribes, deberías de facelo máis a menudo. A próxima vez que utilice un taxi, vou a intentar ese sistema.
Teño entendido, que tiña habido un problema de salud con un familiar teu, por tal motivo, este verán non pudeche pasar as vacacións no pueblo. Espero esté todo xa solucionado, de ser o caso contrario que resuelva o máis pronto posible.
Observo no foro que tamén hay por ahí máis problemas de salud, os deseo en breve esté todo perfecto.
Saudos.
Mutas gracias polo teu interes, xa vai indo a cousa encarrilada para ben. Ahora tocame facer de enfermeira privada, tal como se promete no seu dia: na saude mais na enfermedade, nas duras e nas maduras. Un cordial saudo. Tamen para o amigo 25 e demais forer@s.
Moita sorte para Xosé e Lito, e por suposto para outro foreiro moi querido polo que a min me toca; en fin, para todolos doentes, participantes ou non, que se poñan pronto ben.
Esto contoumo un día o Valentín das Frieiras:
Para mercar aquel famoso tractor o Valentín marchou, coma moitos naquel tempo, un ano para Suiza. Alí traballou de sol a sol e aforrou todo o que poido, pero como en ningún sitio atan os cans con longanizas, en vez dun ano tivo que pasar dous.
Cando volveu, chegou a estación... (ver texto completo)
Muy bonito Gel, el poema de nuestra mas insigne poeta y escritora. No lo conocia pero es precioso. Tendré que profundizar más en la obra de Rosalia, ahora que tengo mas tiempo para ello. Un abrazo. Jose.
Prezado Xosé, alégrome que te guste o poema. Temos unha gran sorte de ter unha lingua tan agarimosa e que xente como Rosalía soupera apreciar o valor que ten e nos deixara a súa obra en herdanza, un verdadeiro tesouro. Aiquí te mando outro para que lla ensines os teus netiños.
Teño o corazón senlleiro
e orfo na noite fría.
Non importa, agardaréi
polo albor do novo día.
Teño lobos, teño sombras,
teño a sorte fuxidía.
Non importa, agardaréi
polo albor do novo día. ... (ver texto completo)
Has de cantar,
meniña gaitera;
has de cantar,
que me morro de pena.
Canta, meniña,
na beira da fonte;
canta, daréiche
boliños do pote.
Canta, meniña,
con brando compás,
daréiche unha proia
da pedra do lar.
Papiñas con leite
tamén che daréi;
sopiñas con viño,
torrexas con mel.
Patacas asadas
con sal e vinagre,
que saben a noces.
¡Que ricas que saben!
¡Que feira, rapaza,
si cantas faremos...!
Festiña por fora,
festiña por dentro.
Canta, si queres,
rapaza do demo;
canta, si queres;
daréiche un mantelo.
Canta, si queres,
na lengua que eu falo.
Daréiche un mantelo.
Daréiche un refaixo.
Co son da gaitiña,
co son da pandeira,
che pido que cantes,
rapaza morena.
Co son da gaitiña,
co son do tambor,
che pido que cantes,
meniña, por Dios.
Bonita fotografía, Lito tú podias decirme si vive un tal Don Antonio que hera profesor, de iscola, teño bon recordo dil enseñoume a sumar y restar na aquil tempo.
D. Antonio xa fai bastantes anos que nos deixou. Tamén o seu fillo faleceu hai máis dun ano. Que descansen en paz os dous, eran persoas moi queridas no pobo. Saúdos.
pues avisa cuando aparezcas manel y lito el sabado hablaron de ti
Espero que foran so cousas boas...... Non vos preocupedes que cando me atope polo pobo unha das primeiras visitas teñoa resevada para vos. Apertas.
Gracias, Barxes. A ver si para o ano que ven hai máis sorte. Nos de momento aínda non podemos facer planes a longo prazo, pero en canto poidamos darémonos unha escapada. Alégrome que o pasarades ben cos amigosforeros; seguro que foi o aquel día que a min me asubiaban moito os oídos jajaja. Apertas.
Esquezabame preguntarte que pasou para non ter vacacións, espero que no fora por nada penoso.
Pura, gracias polo teu interés. A cousa penosa, depende de cómo se mire. Foi por unha caída tonta do Manolo que acabou dando máis a lata do que nun principio pensamos.
En cuanto o meu galego, nótase ben que non o aprendín na escola, anque na casa sempre me inculcaron o valor que ten a nosa lingua. Aprender a escribilo é un reto persoal que un día me impuxen e inda me queda moito por andar, porque o curso vou a ter que deixalo para cando me xubile, a ver si teño máis tempo, jaja. Apertiñas.
Aprezado Lito: As festas na Tuiza según o meo amigo Barxés son o 25 de este mes, a igrexa istá na antigua carreteira.
Me podias informar por donde anda a miña ademiradora Xel, o digo como participante nos foros, que le deseo tuda sote do mundo, aunque so sea por o que me fixo reir. Uha aperta.
Prezado 25, xa vexo que aproveitache moi ben os días de lecer, que volves con muta enerxía. Eu non podo dicir o mesmo, pois as nosas vacacions quedáronse en auga de castañas, pero bueno, todo se andará.
Non sei si nos teus anos novos tamén te tocou de andar a seitura polo Pereiro. Eu era pequena, pero ainda lembro cando viñan as cuadrillas polo pobo, e anque na nosa casa non había nin seitura nin malla, miña querida nai sempre tiña algún favor que dovolver a algún veciño, e ía mutas veces a levarlle ... (ver texto completo)
Realmente el dia del Loreto, no es ni en agosto ni en septiembre. Es el dia 10 de Diciembre y como en diciembre se hacia imposible por el mal tiempo, la cambiaron al primer domingo de Septiembre, (esto hace 50 años). Despues, hace unos años la adelantaron al ultimo de agosto y como ese coincidia con otras fiestas por los alrededores, fue el movito de moverla al penultimo domingo de agosto.
¡Qué ben te sabes a historia Pura! Eu tamén lembro festexar sempre o día do Loreto no primeiro domingo de setembro, e de feito, nun pobo da Coruña celebrano o día 9 deste mes, pero o máis importante é que a xente non perda a tradición e se sigan xuntando os amigos e as familias a celebralo, que a virxe seguro que non se enfada porque lle cambien o día.
Gracias a todol@s que estandes pondo fotos tan bonitas do noso pobo, así os que nos atopamos lonxe e non poidemos estar ahí vivimos un chisquiño as nosas tradicións dende a distancia. Apertiñas para tod@s.
Lito e Mikel, en hora boa pola casa. Quedóu moi bonita, e o detalle do escudo é precioso, así sí que será sempre a casa da Xefa como vos queredes. Que a disfrutedes. Saúdos.
Tienes razón fueron especiales, Recuerdo a una muchachita preciosa con un nombre que no me cuadraba, me preguntaba ¿Gel que nombre es? jajajajaja
Y Leo cuantos días de juegos, Para mi fueron experiencias que me aportaron muchas cosas, un crio de ciudad, metido en un pueblecito en que todos se ayudaban a recoger la cosecha, también recuerdo un incendio y todos los vecinos acudían a luchar contra el fuego, aprendí muchos valores, Que en la selva de la ciudad casi me convierten en un bicho raro,
Pero ... (ver texto completo)
Jajajaja ¡Qué bueno! Y el Patito qué calladito detrás de la ventana. A ver si también se asoma alguna vez.
Apertiñas para los dos.
Jajajajaj si somos Mi padre Juan Antonio Sanchez Mi Hermana Pepita Y Yo Joan
Gracias Juan Me ha gustado ver esta fotografia. Me trae a la mente recuerdos de mis vacaciones en el Pereiro fueron dias que nunca olvidare al igual a todas aquellas personas que conoci o me acompañaron y que muchos ya no estan Como mi Hermana o tia Maria Gracias, muchas Gracias por lo que estais haciendo
¡Hola guapetón! Me alegra mucho saludarte en este foro. Aquellos veranos ya tan lejanos seguirán siendo siempre valiosos recuerdos, así como las maravillosas personas que nos rodeaban. Siento muchísimo el fallecimiento de Pepita, ella también sigue presente en mi recuerdo. Un abrazo para ti y tu familia, tus padres, y como no, para el "patito".
Mikel, gracias por todo, pero voy a darle la razón a Gel, y cierro capítulo. Os seguiré leyendo a diario, y entraré de vez en cuando aunque solo sea por darte "caña". Un fuerte abrazo. José. (Como ultima postdata, te diré que las velas creemos que han dado resultado. Lo sabremos el 28. Fin del capitulo).
Xosé, faille caso a Mikel e non cerres capítulo. Eu alégrome que polo menos tu entenderas a intención da miña mensaxe, xa te dixen que me parecías unha persoa razonable e pola túa reacción vexo que non me equivoquei. Saúdos.
Hola Mikel, hoy se ha celebrado parte del juicio, a la que asistió la interfecta, declarando que era una madre ejemplar (?), y que no probaba el alcohol desde hace año y medio (?) Claro que no dijo porqué ha estado ingresada en un hospital cuatro semanas en estos dos ultimos meses, y concretamente el lunes la encontró un vecino tirada en una plaza de Cartagena y tuvieron que ingresarla de urgencia. En fin a la salida la estaba esperando la policia para ir a comisaria para un juicio de faltas. Como ... (ver texto completo)
Xosé, espero que todo se solucione da mellor forma. Reconozo a túa preocupación como pai. Eu non te conozco de nada pero pareces unha persoa razonable, por eso, sin ningunha intención de correxirte, te direi que sendo este foro unha ventana aberta ó mundo, escrito por poucos pero lido por moitos, non debería de utilizarse para sacar os trapos sucios de ninguén. Saúdos.
Un dos gaiteiros aprendeu un cantar pola súa conta, pola partitura. Cando se incorporou á banda, tocaba a peza sin esquecer corchea algunha. Só houbo un pequeno problema: 11 gaiteiros tocaban unha marcha, e un gaiteiro, unha cumbia, e coa mesma partitura e a mesma melodía. Sonche cousas do ritmo. O problema non pasou a maiores porque aquel gaiteiro someteuse de inmediato.
Coas mensaxes deste foro pasa o mesmo. Cada un as interpreta ao seu xeito, cuestión que o fai máis divertido.
E digo mal inda ... (ver texto completo)
Pois sí, a bipolaridade mais o trastorno disociativo sonche doenzas xeneralizadas en alguns foros. Uns persoaxes debaten consigo mesmos, outros parecen a personificación do Doctor Jekyll e Mister Hyde e outros, istes son os máis graciosos, primeiro cágana para despois poder rectificar, porque parece ser que iso é cousa de sabios... de todo ten que haber na viña do señor. O importante é que non perdamos o sentido do humor e que nos sigamos divertindo, que como di certa señora na tvg "a veces nos esmendrullamos ... (ver texto completo)
Hola Gel, sinto que este ano non podais ir de vacacios o Pereiro, votaremosvos de menos ne todo momento.
Eu estou esperando a fecha da convocatoria haber si podo coincidir, e si non hay, algo faremos os que estemos.
Biquiños
Juan, depende das noticias que nos den o xoves. De todos modos as vacacions ahora finales de xullo tal como tiñamos proxectado, non podemos. Con muta dosis de suerte, poderíamos facer unha escapada no outono, pero xa non me atrevo a facer planes. Xa me está agobiando a morriña. Apertiñas.
Lo digo con el corazón, eran muy buenos los dos, aunque tenía mas confianza con tu padre. Me hace gracia lo de "víctima", pues..., en confianza y con cariño, te confieso que alguna vez casi me sentí como tal. Me explico.
Abría el bar sobre las nueve, nueve y mdia; ponía todo en marcha, mesas, cafetera, etc., pero, sobre todo en invierno, no solía haber gente hasta las doce, mas ó menos, entonces aprobechaba ese tiempo para hacer otras cosas, pero claro, el bar estaba abierto y él venía mas que nada ... (ver texto completo)
Jaja, copiña de guindas pola mañá, martini o medio día e pola noite o que caera. Decía que prefería vivir un ano agusto que vivir mutos privándose dos seus "caprichos". E así o fizo, viviu e morreu como él quería. Tu tiñas que haberlle dado a el outra brocha, e que te axudara en compensa a túa paciencia. Ben decía a miña querida nai: "este falabaratos cando vai non ten volta". Pero a min, como nos pasa a todos cando pensamos nos seres queridos que perdimos, ¡xa quixera que ainda me poidera dar a tabarra un chisquiño! Saúdos. ... (ver texto completo)
No te quepa la menor duda, nunca vi tu mensaje con mala intención. Lógicamente, sí, es una corrección, pero muy correcta (valga la redundancia) incluso con tintes de humor, pero me sirvió de mucho, porque ese nombre y otros de naturaleza similar nunca se me olvidará como se escribe.
Si, lo miré en la wikipedia y lo anoté correctamente en un papel, pero después a la hora de escribirlo cambié las letras de sitio, además de omitir la ó.
Una de las razones por la que no me sentí molesto en ningún momento ... (ver texto completo)
É un gran honor que me compares cos meus queridos pais, polo menos para min sí que foron grandísimas persoas das que aprendín a ser o que son. O meu pai falador como un sacamuelas, pero eso sí, non facía diferencias, trataba a todo o mundo por igual, con xente nova ou maior, grande ou pequena, él sempre tiña algo que comentar ou que contar. Non sabía que tú tamén te encontraras entre as súas "víctimas" jaja. Xa me contarás algunha desas historias...
gracias gel a miña meniña dios mio non hay dolor mais grande sabes chamabase manuela como a miña may outra nela ca misma suerte perdin as duas pero algun dia estaremos xuntas pra sempre non teño ninguna duda e ese dia xa non terey este dolor no corazon teño un os fillos maravillosos teño o lito o mikel o meu compañeiro q sempre estan hay q non me deixan caer son o q mais quero no mundo bueno xa non te dou mais a chapa un bico muy fuerte
chamabase
gel gracias ya miña meniña o meu gran dolor sabes
Creocho ben, Carmen, non pode haber dor máis grande no mundo, pero tamén temos a capaidade de levar sempre no corazón ós seres queridos coma si estiveran con nos. Amosas ser moi boa persoa pola maneira en qué valoras o que tes e agradeces os coidados das persoas que te queren. Biquiños.
Pili mais Teresa, para vos e ó resto da vosa familia, muto ánimo o día do cabo de ano da vosa querida nai (DEP). Nun día así vólvense a revivir momentos moi tristes, síntese como nunca o vacío que nos deixaron. Pensade nos recordos felices que tendes deles, que é o que máis axuda a superar a pena. Apertiñas.
Gel, deste verán non pasa que nos vexamos, inda co Piño non fixo a convocatoria da quedada dos foreiros pra agosto...
¡Hola Candil! O Piño muto falar e despois ná de ná... Xa quixera eu poder vernos este verán, pero está a cousa difícil por imprevistos que se presentan sin facer falta ningunha. Respecto a convocatoria, se non é este verán, por a miña, para o que ven facemos outra. O Juan mais Lito se apuntan e seguro que o Barxés tamén. Se vai adiante pasadeo ben en facei ben de fotos. Apertiñas
¡Vaya, por poco no vamos a coincidir en Pereiro, Teresa y Lito!, yo llegaré el domingo por la tarde... ¡para quedarme 4 semanas! Disfrutadlo.
Felices vacacións a todos. Os que estades facendo ás maletas para ir a O Pereiro
¡qué envexa me dades! Nos tiñamos pensado ir a semana vindeira, pero torcéronsenos os planes. Apertas
Feliz día, Carmen. Eu tampouco sabía o da túa querida meniña. Sintoo de verdade. Apertas.
Sra Gel Martinez, siento mucho lo ocurrido, y si queria aclarar que no soy abogado de nadie y si fuera de los pobres seria un placer. Dicho esto usted tampoco me conoce y yo tambien respondo por lo que digo.
Que conste que yo no protejo a nadie, todos en este foro son adultos y cada tiene la obligación de defenderse o bromear lo que quiera.
Referente a los amigos, usted no es nadie para decir quien es amigo y quien no lo
es.
Para terminar nadie le menciono como pedante, solo que de vez en cuando ... (ver texto completo)
Varela, constato con certo desalento, que se te escapa o contido explícito das mensaxes, e líaste un chisquiño. Vou a “arriesgarme” a aclararte algúns puntos.
-Cando non me podes offender, non ten sentido que me pidas disculpas.
-Os teús amigos son cousa da túa icumbencia. Pero como me culpas do silencio dun deles, e eu só te quixen aclarar que contas a un dúas veces. Pero si eso te fai feliz, por min …. podes multiplicalo tamén.
- Ser avogado dos pobres é un placer para os que xa teñen a conta ... (ver texto completo)
Polos comentarios do Sr. Varela e mais do Sr. Ballesteros doume por aludido, solo quero agradecer o seu recordo.
A Srª. Gel, decirlle que esciba mais neste foro, será ben recibida, aunque tamén diga "parbadas"de vez en cando.
Unha grande aperta a todos.
Einstein, nesta versión da túa doble personalidade vexo que eres un chisquiño rencoroso, porque volves o das parvadas. Quédaste corto o decir que eu ás digo de vez en cando. Sinceramente, o largo do día, ciscoas a centos. Por eso, como digo tantas non levo a conta e vouche a pedir un favor: se podes ser un chisquiño máis explícito e concretas a qué parvadas te refieres. Agradeceríacho porque eu, como persoa normal e corriente, tamén aprendo dos meus erros.
Si houberas escollido o nome de Napoleón, non me atrevería a pedirche este favor, xa sabes, por eso de tirar a pedra e esconder a mau... en fin, parvadas. ... (ver texto completo)