Gel, por curiosidad, he leido tus mensajes en el Foro de Lubian, y me he divertido mucho con tus historias. ¿porqué no se hace algo así en O Pereiro? Creo que un pueblo así debe tener un amplio anecdotario de personajes y hechos ¿no? Animo y a ver si lo inicias. Te prometo que te seguiré la corriente. Un saludo. Xose. (Despues de ver lo bien que te manejas con el gallego, me invade un cierto pudor mal escribirlo yo)
Xosé, xa intentei animar a xente de O Pereiro a contar anécdotas e historias da nosa xente. Estou segura que todos temos vivencias personais mais as oídas ós nosos vellos que serían merecentes de ser contadas neste foro, pero a xente non se anima. Eu vou facendo o que podo de cando en vez, tamén nos foros veciños.
En canto ó galego, o mérito é usalo cada cual como saiba, si o escribimos como sabemos e podemos, con faltas ou sin elas, estamos a facerlle honor a nosa lingua, que o fin é do que se ... (ver texto completo)
O candil, me suena, pero a urbanización (C. Villalba) podria ser, a Pueblo no me suena, si es asi estamos a veinte Km.
Bueno yo elegi este Pueblo hace para veinte años, por el gran parecido a Galicia, en frente de mi casa veo el lago y detras de mi la pedriza, esto es para verlo, no lo digo yo todo el que lo visita se prenda de el. Lo mejor es que lo veas en este medio, pinchas en Manzanares el Real y lo tienes todo con fotos preciosas. Tenemos la escuela de alpinismo, senderismo y nos baña el rio ... (ver texto completo)
Mira por donde casi te "visito" a semana pasada. Estivemos uns días por Madrid visitando meu irmán que vive en Colmenar. Un día de volta de El Escorial tiñamos pensado pasar por Manzanares el Real que nos o recomendaron polo bonito que parece ser ese pobo. Por circunstancias non puidemos pasar, pero a visita queda pendiente, que aparte da natureza, ese castelo parece precioso. Saúdos.
Ballesteros, me encantarón los dos mensajes, hace pensar y reflexionar, creo que lo mas bonito en la vida es tener amigos, querer y que te quieran.
Quien nos diria que podriamos comunicarnos de esta manera, la tecnologia bien utilizada es una pasada.
Bueno dentro de unos dias ha cumplir con nuestro deber ciudadano.
Un fuerte abrazo amigo.
Manuel, dices que vives en el pueblo más bonito de la Sierra madrileña... ¡ay, que va a resultar que somos vecinos! Si te suena El Carrizal, por ejemplo...:-)
O candil, me suena, pero a urbanización (C. Villalba) podria ser, a Pueblo no me suena, si es asi estamos a veinte Km.
Bueno yo elegi este Pueblo hace para veinte años, por el gran parecido a Galicia, en frente de mi casa veo el lago y detras de mi la pedriza, esto es para verlo, no lo digo yo todo el que lo visita se prenda de el. Lo mejor es que lo veas en este medio, pinchas en Manzanares el Real y lo tienes todo con fotos preciosas. Tenemos la escuela de alpinismo, senderismo y nos baña el rio ... (ver texto completo)
Aclaración: as bicas ás que se refiere Teresa nos son os típicos doces da provincia de Ourense, son outras bicas de masa de pan aplastada delgadiña que se metían no forno máis ben para tantear a temperatura e comprobar si estaba ben roxo antes de meter o pan. Estas bicas recién sacadas do formo, quentiñas e, como ben dice Teresa, con mel, ou con aceite e azúcar eran unha delicia. Os rapaces o día de cocer non marchabamos do forno hasta que salira a bica e nos deran a proba. Esto forma parte da historia ... (ver texto completo)
gel tu si q sabes os demais parece q non viviron esta epoca a pili e mais nova, como tu ven dices os rapazes non saliamos do forno, uha aperta.
No recuerdo a este hombre, pero he oido hablar mucho de él y de sus azañas, de su nobleza, y también de algunas de sus acciones.
Una de esas "cousas do Taborelo", ocurrió un dia culquiera, cuando, junto con su familia, fue a buscar un carro de leña; era costumbre "soltar" la pareja para que pastara junto con el resto del ganado, mientras se preparaba la leña y se cargaba el carro.
A la caida de la tarde, se procedía a "xunxir"la pareja que debería traer el carro. Aquí es donde empieza la "fiesta": ... (ver texto completo)
y si pasas por el pueblo no dudes en preguntar por los barja, sobre todo en verano yo soy nieto de josefa barja asenjo y eran mariquita, ne y corvina y ahora mismo estamos reconstruyendo la casa familiar q se estaba hundiendo
Si algun dia paso por el pueblo seguro que preguntare por los Barja no lo dudes, estare encantado de conocerlos. Un abrazo.
Gel, por curiosidad, he leido tus mensajes en el Foro de Lubian, y me he divertido mucho con tus historias. ¿porqué no se hace algo así en O Pereiro? Creo que un pueblo así debe tener un amplio anecdotario de personajes y hechos ¿no? Animo y a ver si lo inicias. Te prometo que te seguiré la corriente. Un saludo. Xose. (Despues de ver lo bien que te manejas con el gallego, me invade un cierto pudor mal escribirlo yo)
Aclaración: as bicas ás que se refiere Teresa nos son os típicos doces da provincia de Ourense, son outras bicas de masa de pan aplastada delgadiña que se metían no forno máis ben para tantear a temperatura e comprobar si estaba ben roxo antes de meter o pan. Estas bicas recién sacadas do formo, quentiñas e, como ben dice Teresa, con mel, ou con aceite e azúcar eran unha delicia. Os rapaces o día de cocer non marchabamos do forno hasta que salira a bica e nos deran a proba. Esto forma parte da historia ... (ver texto completo)
GEL este verano tendras q enseñarnos a hacerlas...
Gel, perdoname por non haberche contestado mais ou menos en galego. Pero nesta terra donde estou o galego falámolo pouquiño, e non podo praticalo por falta de contertulios. Na miña casa o único galego son eu, asi que no hay nada que facer. Ainda que o meu sogro era galego de Betanzos, casou aqui e non enseñou a muller e as fillas a falar a lingua de Rosalia. Teño unha filla casada en Pontevedra, pero non esta moy pola labor. Os dous netos que teño, o aprenden no colexio. Asi que eu a falta de praticalo ... (ver texto completo)
Aclaración: as bicas ás que se refiere Teresa nos son os típicos doces da provincia de Ourense, son outras bicas de masa de pan aplastada delgadiña que se metían no forno máis ben para tantear a temperatura e comprobar si estaba ben roxo antes de meter o pan. Estas bicas recién sacadas do formo, quentiñas e, como ben dice Teresa, con mel, ou con aceite e azúcar eran unha delicia. Os rapaces o día de cocer non marchabamos do forno hasta que salira a bica e nos deran a proba. Esto forma parte da historia ... (ver texto completo)
Gracias por la aclaración Gel. Desconozco lo que eran las "bicas", ya que parece ser un producto típico de Orense. Recurrí al diccionario gallego y lo define con dos acepciones: "Pan baixo que se cocia a porta do forno ou na lareira entre as brasas, adoito de fariña milla e sen fermento" y "Torta de fariña, ovos, azucre, manteiga, etc.". Me incliné por la segunda, pensando que seria un postre. Ya veo que tiene una tercera opción, que el diccionario desconoce. Repito, gracias por la aclaración, cada ... (ver texto completo)
Eramos poucos e... Agora vai Teresa e fala tamén das "bicas" (doce típico de Ourense), para rematar co postre. ¡Vale! e agora a votar a sesta ¿non?. Porque despois das empanadas, o viño, e o postre, xa me diredes. ¡Que maliños sodes! ¿Non vos da pena esta alma cándida que de lonxe que está, non cheira nadiña? Biquiños. Xose.
Aclaración: as bicas ás que se refiere Teresa nos son os típicos doces da provincia de Ourense, son outras bicas de masa de pan aplastada delgadiña que se metían no forno máis ben para tantear a temperatura e comprobar si estaba ben roxo antes de meter o pan. Estas bicas recién sacadas do formo, quentiñas e, como ben dice Teresa, con mel, ou con aceite e azúcar eran unha delicia. Os rapaces o día de cocer non marchabamos do forno hasta que salira a bica e nos deran a proba. Esto forma parte da historia ... (ver texto completo)
Eramos poucos e... Agora vai Teresa e fala tamén das "bicas" (doce típico de Ourense), para rematar co postre. ¡Vale! e agora a votar a sesta ¿non?. Porque despois das empanadas, o viño, e o postre, xa me diredes. ¡Que maliños sodes! ¿Non vos da pena esta alma cándida que de lonxe que está, non cheira nadiña? Biquiños. Xose.
Que golosos sodes eu de dieta e vos xa pensando en comer pero asta o veran faremos unha excecion. un saudo xa vexo que o galego cada vez mellor.
Ballesteros aqui hace menos frio que en Villavieja y nevar muy pocas veces, yo vivo todo el año y no cambio esto por nada del mundo, aqui soy muy feliz, claro que tienes que tener todo acondicionado, tanto en invierno como en verano.
Te emplazo a cuandos vengas a Madrid me visites, te invito a comer y tomar un buen vino. Si quieres mi telefono te lo paso cuando quieras.
Un abrazo amigo
Manuel, dices que vives en el pueblo más bonito de la Sierra madrileña... ¡ay, que va a resultar que somos vecinos! Si te suena El Carrizal, por ejemplo...:-)
pili non solo as enpandas tamen as vicas recien feitas con un pouco de mel estaban pa chuparse os dedos, nese forno e donde vivia a sofia, un biquiño muy forte.
Eramos poucos e... Agora vai Teresa e fala tamén das "bicas" (doce típico de Ourense), para rematar co postre. ¡Vale! e agora a votar a sesta ¿non?. Porque despois das empanadas, o viño, e o postre, xa me diredes. ¡Que maliños sodes! ¿Non vos da pena esta alma cándida que de lonxe que está, non cheira nadiña? Biquiños. Xose.