Amigo Mikel, a mi siempre me ha encantado el "unto" en el caldo. Pero te puedo asegurar que nunca me lo he comido, porque mi santa abuela me decia que era malo para "el padregón" y se lo comia ella. Mi abueliña se murió con 93 años y se fué a la tumba con el secreto del "padregón". Por eso cada vez que hacemos cocido gallego en casa, le echamos "unto" pero solo para dar sustancia, no vaya a ser que "el padregón" nos la juegue. (Un recuerdo para la abueliña Estrella). Abrazos. Xose.
fillo da carme y encima como no tenia unto en el caserio lo he encontrado en eibar
¡Alabado seas Mikel! É verdade que ultimanente estaba o foro algo apagadiño, pero votas tu un berro ehhhhhhhhhhh, e xa se volveu a encher.
Cocido e magosto, nada menos, que vos aproveite, pero sin sobrepasarse por eso das flatulencias posteriores, xa sabes. Unha aperta para todos.
hola gel iba a tireme al galego pero no puedo el foro o lo alimentamos o nos pasa como al pueblo o sea q caña... te prometo q el domingo hablamos de ti y disfrutamos con tu envidia.. si puedo hago una foto con los netos de xefa en nuestro caserio y las cuelgo un biko desde euzkadi
por fin hicimos el primer magosto en el garaje de casa y la verdad la carne riquisima pero el licor cafe ufffff con castañas...
candil vi a tu marido y no pude hacerle mucho caso estaba con el c orte de leña de la casa vieja... pero pense q despues de misa pasarias....
gel las castañas... riquisimas,, ya nos paso tus aludos tu madrina LISA...
bueno esta mañana parece q el satelite anda por aqui arriba y me ha dejado conectar--- tendre q pedir sopitas a fillo da carmen q como buen marino sabe de ... (ver texto completo)
¡Feliz 11-11-11 a todos! Esta sí es una fecha irrepetible que no volveremos a vivir, pues la siguiente, 22-22-22, no existe. Disfrutémosla.
Mikel, cuando salí de Misa me comentó mi marido que había hablado contigo, pero a mí ya no me dió tiempo pues nos pusimos mis hijas y y a hacerle fotos al caballo y al burro que había en aquella finca al lado de la fuente y ya se nos hizo tarde, pues aún teníamos que ir a llevar con mi madre las flores al cementerio. Le dejé una flor a Manoli, pues siempre paso ... (ver texto completo)
k tal todos e todas xa estuben no pereiro despois de muto tempo puden abrazar a miña xente mutas lagrimas e mutos abrazos e ahora teño que cumplir ca virgenciña do loreto una promesa hay k cumplila teño k darlle o meu pelo son 70 centimetros de melena que temos que compartir pero fago con todo o meu amor que sinto por ela bueno boa xente un bikiño jose espero que sigas ben
hola a todos carmen tes razon as promesas hay k cunplilas este ano tamen dixeron ua misa a virgen de loreto miña k ya ofreceran os meus queridos pais q. e. d. cuando eu hera pequena, un abrazo.
k tal todos e todas xa estuben no pereiro despois de muto tempo puden abrazar a miña xente mutas lagrimas e mutos abrazos e ahora teño que cumplir ca virgenciña do loreto una promesa hay k cumplila teño k darlle o meu pelo son 70 centimetros de melena que temos que compartir pero fago con todo o meu amor que sinto por ela bueno boa xente un bikiño jose espero que sigas ben
Aprezados amigos, amigas, os desexo paseis uns bos dias de magosto, cuanto unto comi eu de piqueno y mido 1´82, tein un bocadito de grasa, más se fai ejercio nahu pasa nada, que enveixa me istáis a dar co cocido galego.
Me alegro de ver que todo marcha ben, saber que a miña admiradora xel istá de novo ca.
Unha aperta.
Amigo Mikel, a mi siempre me ha encantado el "unto" en el caldo. Pero te puedo asegurar que nunca me lo he comido, porque mi santa abuela me decia que era malo para "el padregón" y se lo comia ella. Mi abueliña se murió con 93 años y se fué a la tumba con el secreto del "padregón". Por eso cada vez que hacemos cocido gallego en casa, le echamos "unto" pero solo para dar sustancia, no vaya a ser que "el padregón" nos la juegue. (Un recuerdo para la abueliña Estrella). Abrazos. Xose.
¡Alabado seas Mikel! É verdade que ultimanente estaba o foro algo apagadiño, pero votas tu un berro ehhhhhhhhhhh, e xa se volveu a encher.
Cocido e magosto, nada menos, que vos aproveite, pero sin sobrepasarse por eso das flatulencias posteriores, xa sabes. Unha aperta para todos.
Amigos todas, tudos, os desexo o mellor do mellor, a iste pobo que traballey fai tantos anos.
Como vexo que istáis a falar tanto nuha coisa que tanto comin de garoto, donde eu naci, e decer nas Carballas, Portugale, da quela había muntos, de ahí do Pereiro istá perto. De camiño dais recordos a miña prima Leonor, que pronto tornarey a vela.
Me alegro de que tuda malta parece que estáis bien.
Unha aperta.
bueno Maykel para mi gusto quedaba mejor sin esa piedra es un poco rraro pero tienes razon a lo mejor es un monumento y no lo sabemos haber si caen los arqueologos por hay jajaja.
pues pili quizas no sea una piedra de arqueologo pero algunas cosas peores he visto por las ciudades de españa... lo q pasa pili es q tu estas acostumbrada a las piedras del pereiro y esa es una mas... a mi todavis me siguen sorprendiendo las fragas do pereiro y a cada una le encuentro un parecido
por cierto esta tarde tengo q poner los ingredientes de cocido en remojo, lito me ha organizado el magosto en el caserio con manel, carmen (nela) y familia para el domingo
venga un biko
Hola mi abuelo paterno nacion en vilariño de conso su nombre era eliseo estevez dieguez de que manera puedo subir una foto de su fe de bautizmo donde se muestran los nombres de mis bisabuelos y sus padrinos para buscar un enlace que me lleve a mi familia, si es que queda algun desendiente.
hola a todos los robiñones aqui en cataluña hay muchos los niscalos tanbien los hay en galicia igual k aqui pili en cuanto al pereiro k hay poca gente como no canbien las cosas pronto se llenaran los pueblos k en las ciudades se lo veo xungo. un abrazo.
TERESA te lo creo bien en pereiro ya segun me dijeron la gente empienza a regresar el trabajo cada vez anda peor y en las ciudades si no hay trabajo no se puede vivir.
pues es cierto q la parte de abajo en la explanada q ha quedado queda muy bonita la roca..... no les importaria a muchas ciudades tener un monumento como ese... y de q el pueblo esta vacio pues tambien es cierto queda poquita gente los ultimos dias solo veiamos a tres o 4 personas por nuestra zona, ya que el resto con el frio estaban metidos en casa... pero no desesperemos, llegaran las navidades... y la primavera.... y el verano... nosotros si todo va bien y lito no da un susto (otra vez) pasaremos ... (ver texto completo)
bueno Maykel para mi gusto quedaba mejor sin esa piedra es un poco rraro pero tienes razon a lo mejor es un monumento y no lo sabemos haber si caen los arqueologos por hay jajaja.
Oye jovenzuelo, los níscalos los conocí y los he comido en el Valle de Aran, (allí donde vive Teresa). Tambien los compré en cierta ocasión en el mercado de Valencia donde había ingente cantidad de ellos. Nunca los probé en mi tierra, aunque tengo entendido que los hay. Y aquí en Cartagena, los encontré en cierta ocasíón en una fruteria como caso extraordinario. No niego pués que en Euzkadi haya níscalos, pero tendrás que reconocer que no es solo patrimonio vuestro. ¿Vale campeón?. Un abrazo grande. ... (ver texto completo)
hola a todos los robiñones aqui en cataluña hay muchos los niscalos tanbien los hay en galicia igual k aqui pili en cuanto al pereiro k hay poca gente como no canbien las cosas pronto se llenaran los pueblos k en las ciudades se lo veo xungo. un abrazo.
Amigo Casa del Perú: Estás a falarme de tempos bastante remotos.
Na década dos sesenta, marchei para Zamora, interno, no 63 con 11 anos de edade.
Paséi toda a década en Zamora, e cando viña en vacacións, non saía de xoldra, a non ser ás festas dos pobos perto do meu, que tampouco abondaban os coches.
Eu non andei en Puebla ata que fun político con responsabilidades na bisbarra.
No comercio, se había un home alto e delgado, non podía ser outro que un cuñado de Miguel que tamén marchou coa familia ... (ver texto completo)
Amigo Inda Cho Sei: Munto obrigado por a tua informazahu, o Miguel era un bon gaxo, de comprensión forte 1´70 de estatura, alegre, debertido, en definitiva un home en tuda sua extensión, do que senifica pra min isa palabra, non un macaco cualquera com muntos que andan cá. Que de pronto aparecen pra meterte uha riprimenda y logo desaparecen. Que si fodan que o Zé non debe nada a ninguén.
Amigo Inda nahu te quero cansar, sô que le des lenbranzas miñas, recórdale a bota de viño que levamos, que era ... (ver texto completo)