No sé si procede hacerla sin caer la ignorancia, pero ahí va:

Se me ocurrió ayer, mientras comía mis cinco nueces de rigor de cada día, por eso de que son buenas para el colesterol.

El caso es que un año, cuando fui a recoger las castañas, me bajé a Verín, para aprovisionarme de ellas, en una tiendecita que tiene verduras y embutidos y estas nueces en cuestión dice que son de Oimbra. Se encuentra en la plaza donde está el bar Lolo, que es de a Gudiña. (siempre haciendo patria).

Y le digo ... (ver texto completo)
o que foi unha lástima e que nos tempos de Rodriguez de la Fuente soltaron unhas águilas por aquela zona, pra que se reproduxesen, e xa se sabe: cada unha come cada día un cuello ou un páxaro, e ahí vay incluida a perdíz. Total, que mermaron un montón.

Ademáis, tu sabes que se sementaba moito centeno, e proliferaban xunto as pazcuallás.

Un abrazo
Xa lle ganei unha comida no D. Pepe por lento, jeje!
No, no.... pagas tu qe eu xa cheguei e tu nos estas, e pagaras suplementos porqe me vou a por as botas... jajaja!
No te preocupes que a pesar de las categóricas afirmaciones que aparecen, nadie tiene la posesión de la absoluta verdad.

La situación tuya y nuestra no es tan distinta, si solamente nos mueve, en este foro, intercambiar ideas, disfrutar de lo real y lo ficticio, y que cada uno se manifieste como quiera, dentro de los modos y formas que nos marcan los protocolos de respeto y educación. Y tu eres uno de ellos.

Un abrazo
Aprezado Camba: Munto obrigado por as tuas párabolas, que para mi sahún tahún gratificantes, que verdades más grandes dixeste, falas de respeto y educación, que coisas tahún bonitas cuando as levas a práctica.

Un abrazo.
Cuando yo estudiaba mi carrera, amigo Camba, con una de aquellas pequeñas becas que te obligaban a aprobar todas las asignaturas en junio, con siete de nota media, mi difunto padre era encofrador en Las Portas, para ganar unas pelas con las que complementar las becas de su numerosa prole.
Una tarde de primavera, hace ya unos diez años, estuve un gran rato sentado en unas piedras donde él comía la merienda que llevaba cada día, para no gastar en el comedor.
Pues seguro que se conocían. además, mi padre trabajó en la construcción del embalse de Villarino, y me decía que era uno de los mas grandes de Europa. Y previamente, era encargado en los años 56/58 lo hizo en el embalse que hay en Anguieiros/Montefurado.

También era barrenista.

Si mal no recuerdo, la empresa se llamaba Cachafeiro.

Como ves, si nos ponemos a hablar, tenemos bastantes cosas en común. Y mejor delante de una Estrella de Galicia, que si ahí no le dais importancia, aquí no se ... (ver texto completo)
Pues el dueño casi siempre está por allí. También su hijo. había tenido algún problemilla de salud, pero creo que lo superó.
Claro que hace al menos 6 años que ya no vamos a celebrar los campeonatos, en la ENM, y los campos de tiro de Figueirido y Ponte Bora. La mayoría nos alojábamos allí.
Solíamos juntarnos en el sótano o en la segunda planta del restaurante que montó después de restaurar la casa de al lado, para cenar y repartir los trofeos del campeonato.
A mi me conoce como el de a Gudiña, ... (ver texto completo)
Pepita, cuando chegues o PEREIRO chàmame pra ir a comer ou cenar o don PEPE, e pagas tù por chegar tarde.
Cuando yo estudiaba mi carrera, amigo Camba, con una de aquellas pequeñas becas que te obligaban a aprobar todas las asignaturas en junio, con siete de nota media, mi difunto padre era encofrador en Las Portas, para ganar unas pelas con las que complementar las becas de su numerosa prole.
Una tarde de primavera, hace ya unos diez años, estuve un gran rato sentado en unas piedras donde él comía la merienda que llevaba cada día, para no gastar en el comedor.
Las leyendas de otros tiempos revolotean sobre nosotros como enjambres de abejas al sol de verano.
Sin embargo, ya que hablamos de abejas, permitid que os relate una vieja historia.
El comandante Romerales, incorporado al Ejército Español, como legionario, en 1.970, desde que pisó el desierto, no se ha cansado de relatar historias de aquellas gentes del sur, de aquella región tropical.
Según él, los hombres de aquellos arenales eran altos como torres encima de sus dromedarios, las golondrinas ... (ver texto completo)
Aprezado Camba: Istou a ver por os teus escritos carregados de sentimientos, que eres un gaxo dos pes a cacholoa, más te digo debo istar un bocadito tocado da ala, pois fixesteme emocionar, dito isto digo munto obrigado por as tuas párabolas, logo estou totalmente da cordo co que te dice o teu compañeiro,é decer o sinor Romerales. Más debeis comprender que as miñas ideas sahún tahún sencillas como as suas, pero o non pertenecer a ningún organismo militare podo contar o que oigo o que vexo, aunque ... (ver texto completo)
No te preocupes que a pesar de las categóricas afirmaciones que aparecen, nadie tiene la posesión de la absoluta verdad.

La situación tuya y nuestra no es tan distinta, si solamente nos mueve, en este foro, intercambiar ideas, disfrutar de lo real y lo ficticio, y que cada uno se manifieste como quiera, dentro de los modos y formas que nos marcan los protocolos de respeto y educación. Y tu eres uno de ellos.

Un abrazo
Valen más las mentiras que parecen verdades que las verdades que parecen mentiras.

En cierta medida resulta halagador crear un personaje tan falso, y que resulte creíble para alguno.

Por otra parte debo indicar la admiración y el respeto que me infundes tú, Camba, por la exquisita educación, templanza y humor que rezumas siempre. Que tu jubilación sea larga y jubilosa, y tu pensión la más alta de las reguladas.
De haber sido militar, más allá de mi lejano servicio obligatorio, me hubiera gustado ... (ver texto completo)
Una vez, cuando te reflejaste en un escaparate, creo recordar que te comenté algo de Campoamor, que mas o menos decía:

... si en este mundo traidor
nada es verdad ni mentira,
tampoco lo es el color
del cristal con que se mira.

Crear un personaje que resulte creíble, debe de ser en cierto modo... gratificante si se le puede infundir vida y dinamismo.

Seguimos en la misma onda. ... (ver texto completo)
Buen, vou un rato pro Pereiro qe ahi si ¡sei con qen falo, co paseis ven cos vosos misterios. ¡ala a divertirse!
¡tac tac! Holaaaa ¿podese falar con lguen qe sea conocido?
Verdadera reliquia, digna de un museo.
Yo la verdad es que nunca he ido de caza, pero seguro que habéis disfrutado de ella en los montes de a Gudiña, y alrededores. Sobre todo el dueño del Hotel Rúas de Pontevedra, que solía ir allí, por la perdiz.

Un abrazo